Καλύτερες σειρές 2015 by BOBINAS.

Φέρε το USB...

Το 2015 σχεδόν μας άφησε. Μέσα στην χλαπαταγή του μπορέσαμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο και στις τηλεοπτικές παραγωγές. Σταθερά σε υψηλό επίπεδο τα τελευταία χρόνια και με εξαντλητική παραγωγή, τα σίριαλ καταφέρνουν να πιάνουν την αρτιότητα της παραγωγής μιας καλής κινηματογραφικής ταινίας, σε συνδυασμό με την εκβάθυνση χαρακτήρων στο επίπεδο ενός βιβλίου. Είναι ένα μέσο που περνά στην επόμενη εποχή.

 Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο βασικές αισθητικές. Η πρώτη είναι η κλασσική ωριαία περιπέτεια που τα δίνει όλα σε 40 λεπτά, σε πιο σοφιστικέ και εξελιγμένο περιτύλιγμα τώρα πια. Η δεύτερη είναι η πιο περίπλοκη ιστορία, ουσιαστικά μια 10ωρη ή 12ωρη ταινία σπασμένη σε κεφάλαια- επεισόδια. Αυτό το δεύτερο είδος είναι που κάνει την διαφορά.

Ξεκινώντας το 1990 με το καταπληκτικό Twin Peaks του David Lynch- πολύ μπροστά για την εποχή του- και ανεβάζοντας τα στάνταρ παραγωγής με σειρές όπως τα X-Files, οι σειρές βρήκαν για πρώτη φορά την νέα πραγματική τους διάσταση με τους Sopranos. Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία...

Ο παρακάτω κατάλογος είναι μια ένδειξη μόνο της φετινής παραγωγής. Υπάρχει περίπτωση στο άμεσο μέλλον η λίστα να εμπλουτιστεί, η χρονιά έχει ακόμα δυναμική. Φαντάζομαι ο καθένας έχει και μερικές ακόμα να προτείνει. Ο κύριος Λάκης όμως με αυτές την έκανε λαχείο...!

Έχουμε και λέμε:

Better call Saul- season 1.

Τσου ρε Λάκη...

Χρονολογικά τοποθετημένη 6 χρόνια πριν τα γεγονότα του Breaking bad και του διαβόητου Walter White, η νέα σειρά του  Vince Gilligan έχει όλα τα υπέρ και τα κατά ενός spin off, με τάση να υπερτερούν τα θετικά.

Έχοντας υψηλές προσδοκίες μπορεί να απογοητευτείς, αλλά η αργόσυρτη αυτή σπουδή χαρακτήρων με την υπόγεια ειρωνεία, αναπτύσσεται σε έναν εντελώς δικό της ξεχωριστό κόσμο. Ο απολαυστικός  Bob Odenkirk βρίσκεται ίσως πρώτη φορά στην καριέρα του σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Όντας εξαιρετικός καρατερίστας, αντλεί τόσο από την κωμική, όσο και από την τραγική πλευρά, ολοκληρώνοντας μια προσωπικότητα, που ψήγματα της μόνο βλέπαμε πραγματικά στο παρελθόν. Συμμέτοχος σε αυτό είναι και ο επίσης καταπληκτικός  Jonathan Banks στον ρόλο του αδερφού του.

Η προοπτική και η θέληση των δημιουργών, όπως το βλέπω, είναι να μας κρατήσουν συντροφιά αρκετό καιρό, αρκεί να μπορέσει να αντέξει την πίεση της τηλεθέασης κάτι τόσο αντισυμβατικό και ιδιαίτερο. Εμείς θα είμαστε εδώ!

Bloodline- season 1.

Του χρόνου να πάμε βουνό.

Οικογενειακό δράμα, καταπληκτικά δομημένο και γραμμένο, με υπέροχο καστ και γυρισμένο σε φοβερές τοποθεσίες στην Φλόριντα.

Η επιστροφή του "απολωλώς προβάτου" μιας ευκατάστατης οικογένειας του Αμερικάνικου νότου, του μεγάλου αδερφού, θα πυροδοτήσει αλλεπάλληλες καταστάσεις και κρυμμένα μυστικά. Η διαφορά στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η σειρά των   Glenn Kessler, Todd A. Kessler, Daniel Zelman (Damages) έχει όλο τον χρόνο να εξελιχθεί, λόγω του τηλεοπτικού χρόνου και δεν επικεντρώνεται σε μια γιορτή ή άλλη επανασύνδεση, όπως θα έκανε ένα φιλμ.

Οι Sissy Spacek και Sam Shepard είναι οι γονείς τεσσάρων παιδιών - Kyle Chandler, Ben Mendelsohn, Linda Cardellini, Norbert Leo Butz. Έχουν μια οικογενειακή τουριστική επιχείρηση. Εξαιτίας της 45ης επετείου του γάμου τους μαζευτούν όλοι μαζί. Δεν είχαν υπολογίσει όμως την επιθυμία του μεγαλύτερου γιου να μπει κι αυτός στην επιχείρησή, κουβαλώντας μαζί του ένα μυστικό από το παρελθόν.

Οι ερμηνείες είναι όλα τα λεφτά με πρώτο και καλύτερο τον Ben Mendelsohn που παίζει τον μεγάλο αδερφό. Άλλη μια πολύ καλή επιλογή είναι, το να βλέπουμε ψήγματα του τι θα ακολουθήσει και στην πραγματικότητα να παρακολουθούμε το πως οδηγήθηκαν τα πράγματα και οι καταστάσεις ως κει. Αυτό δίνει μια επιπλέον αγωνιώδη χροιά και μετατρέπει μια κοινωνική σειρά σε ψυχολογικό θρίλερ. Από τα πιο ποιοτικά σίριαλ της χρονιάς που πέρασε...

Daredevil- season 1.

Πες αλεύρι...

Ο Matt Murdock είναι ένας τυφλός δικηγόρος. Οι υπόλοιπες αισθήσεις του όμως είναι υπεραυξημένες. Αυτά όλα οφείλονται, φυσικά, σε ένα τραγικό ατύχημα που είχε νέος. Το βράδυ μετά την άσκηση των δικηγορικών του καθηκόντων γίνεται τιμωρός των πιο μεγάλων αποβρασμάτων του  Hell’s Kitchen στην Νέα Υόρκη.  

Βασισμένη σε έναν πολύ γήινο ήρωα του σύμπαντος της Marvel, η σειρά των Drew Goddard (Buffy, Lost) και Steven S. DeKnight (Spartacus) καταφέρνει και γίνεται ακόμα πιο ρεαλιστική, χωρίς ίχνος υπερβολών. Η δράση κατεβαίνει στην τραχιά άσφαλτο και ο ήρωας τρώει το ξύλο της αρκούδας.

Ο Βρετανός Charlie Cox, προβάρει την Αμερικάνικη προφορά και τη στολή του πρωταγωνιστή. Εξελίσσεται στην σειρά, από υπερόπτης δικηγόρος σε άνθρωπο που τα βάζει με δυνάμεις πολύ μεγάλες για τις γροθιές του. Στην πραγματικότητα όλος ο πρώτος κύκλος είναι η ολοκλήρωση της μεταστροφής του σε σκοτεινό τιμωρό.

Μαζί του ένα πολύ καλό καστ: Vincent D'Onofrio, Rosario Dawson, Elden Henson, Deborah Ann Woll. Ο πρώτος υποδύεται την κλασσική Νέμεση του Daredevil, τον επιχειρηματία/ μαφιόζο Wilson Fisk, με απόλυτο έλεγχο και εμβάθυνση χαρακτήρα, που σπάνια δεν συναντάμε στους κακούς της Marvel.

Απόλυτα ενήλικη, σκοτεινή και ρεαλιστική, η σειρά του Netflix θα σας κάνει να αγαπήσετε πάλι τους υπερήρωες.   

Fargo- season 2.

Το 1979 στο Φάργκο της Βόρειας Ντακότα των ΗΠΑ, έγινε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ανάμεσα σε δύο συνδικάτα του εγκλήματος, για τον ευρύτερο έλεγχο της περιοχής. Σε αυτό έπαιξαν βασικό ρόλο ένας χασάπης και η γυναίκα του. Τα ονόματα φυσικά έχουν αλλάξει, όλα τα άλλα όμως έμειναν πιστά, προς τιμή των νεκρών...ή κάτι τέτοιο...
Συνεχίζοντας το μπαράζ των καταπληκτικών ιστοριών, για την μικρή παγωμένη κωμόπολη με τα φοβερά μυστικά και πάθη, οι δημιουργοί της σειράς ξεδιπλώνουν ακόμα μια αυτοτελή ιστορία, οι ρίζες της οποίας προχωρούν τόσο στο παρελθόν, όσο και στο μέλλον.
Συνεχίζοντας το στυλ της μαύρης κωμωδίας και του κοινωνικού σχολίου, με ιδιαίτερο κυνισμό και πανέξυπνο σενάριο, αναμειγνύει περισσότερα πρόσωπα από την πρώτη σεζόν- μικρό μειονέκτημα, γιατί δεν καταφέρνει να εξερευνήσει τα κίνητρα και των σχεδόν 20(!!!) βασικών πρωταγωνιστών- αλλά καταφέρνει να γίνει εξίσου εθιστική με μικρές αναλαμπές μεγαλείου.
Το χιονισμένο τοπίο πάλι θα πιτσιλιστεί με κατακόκκινο αίμα, σήμα κατατεθέν, της ταινίας και της σειράς, η οθόνη θα χωριστεί σε διαφορετικά πλάνα, χαρακτηριστικό των σκηνοθετών εκείνης της εποχής και το σάουντρακ θα γεμίσει από τραγούδια των seventies. Τα κουρέματα θα μακρύνουν, τα βλέμματα θα σκληρύνουν και τα αυτοκίνητα θα γίνουν πάλι μαούνες.
Με μια μικρή βοήθεια από άλλο πλανήτη, το Φάργκο κρατά τον πήχη πολύ ψηλά. Ακόμα κι αν κανένας χαρακτήρας δεν είναι ξεκάθαρα καλός ή κακός, τα σύνορα της ανθρώπινης βλακείας και ματαιότητας φαίνονται περισσότερο καθαρά από ποτέ.

Game of thrones- season 5.

Ντύσου, θα κρυώσεις...

Καμιά σειρά φαντασίας δεν έφτασε ποτέ την ποιότητα του Game of thrones. Ακόμα και όταν το συγγραφικό υλικό από το οποίο προέρχεται- σχεδόν το σύνολο του τέταρτου και του πέμπτου βιβλίου της εποποιίας του George Martin- είναι μέτριο, καταφέρνει να είναι παρασάγγας καλύτερη. 

Ξεκινώντας με κάποια κατατοπιστικά επεισόδια, που πολλοί ακούω και λένε ότι δεν γίνεται τίποτα- ενώ θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε, κατά την ταπεινή μου άποψη, κάθε σεζόν και τα 10 επεισόδια σαν μια μεγάλη ταινία- φτάνει από το έβδομο και μετά να παίρνει κυριολεκτικά φωτιά, είτε από φλόγες είτε από πάγο!!!

Το "άνοιγμα" της ιστορίας και η προσθήκη νέων προσώπων γίνεται με δραματική οικονομία και μάζεμα της πολυδαίδαλης και φλύαρης υπόθεσης των βιβλίων. Ακόμα και αποφάσεις πλοκής, που παίρνονται για σημαντικές αλλαγές από τα τεκταινόμενα των βιβλίων, φαίνεται πως λειτουργούν θετικά στην ιστορία.

Με δύο επεισόδια που θα μείνουν στην ιστορία της τηλεόρασης (Hardhome, The dance of dragons), απόλυτα υπέροχο καστ, φοβερό επίπεδο παραγωγής, σενάριο που τσακίζει κόκαλα και συνεχή άνοδο στην τηλεθέαση, το Game of thrones φαίνεται πως θα διανύσει τις επιπλέον 3 (?) περιόδους του σε αχαρτογράφητα- δεν έχει εκδοθεί ακόμα η συνέχεια- νερά και συνταρακτικά γεγονότα...!!!

The Jinx: The Life and Deaths of Robert Durst- Miniseries, Documentary.

Από δω περνά το 407;

Μέσα στις τέσσερις ώρες και τριάντα λεπτά που διαρκεί το ντοκιμαντέρ του Andrew Jarecki, δηλαδή 6 επεισόδια για την ΗΒΟ, αντιλαμβάνεσαι πόσο λίγο έχει εξερευνηθεί το μέσο, παρ όλη την έξαρση του τα τελευταία χρόνια. Αναψηλαφώντας την ζωή του μεγιστάνα Robert Durst, από την παιδική του ηλικία μέχρι σήμερα, με την συνδρομή του ίδιου, προσπαθεί να βάλει μια τάξη στην εξαιρετικά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του.

Κατηγορούμενος για τουλάχιστον 3 φόνους και ποτέ καταδικασμένος, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, ο Durst είναι τόσο μισητός που σου προξενεί συμπάθεια. Περίεργος χαρακτήρας και ουσιαστικά απόκληρος μιας οικονομικής δυναστείας, καταδικασμένος να ζει έξω από τα κέντρα των αποφάσεων, ακολουθούσε πάντα μια μοναχική πορεία. Στην σειρά βλέπουμε όλες τις λεπτομέρειες τις ζωής του και των εγκλημάτων που κατηγορείται. Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι λεπτομερής και συναρπαστική. Ακόμα και αν εγείρει ορισμένα ζητήματα δεοντολογίας, δεν είναι δυνατόν να μην παρασυρθείς από την σοκαριστική αλήθεια και διαπίστωση της έρευνας. Στα συν για μας, εδώ στην Ελλάδα, είναι ότι δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για αυτή την φοβερή υπόθεση.

Λειτουργώντας και σαν κοινωνικό σχόλιο, το ντοκιμαντέρ- μίνι σειρά, καταφέρνει ένα από τα πιο δυνατά σοκ των τελευταίων ετών, ανοίγοντας τον δρόμο για την επανεκδίκαση των υποθέσεων. Πετυχαίνοντας και τρομακτικά ποσοστά τηλεθέασης, αποτελεί ορόσημο για το είδος του.

Last man on earth- season 1.

Την άκουσαααα

Αρχίζοντας από μια κλασσική ιδέα, ότι όλος ο κόσμος έχει καταστραφεί και έχεις μείνει μόνος, ο δημιουργός και πρωταγωνιστής Will Forte, εξετάζει με περίσσια ειρωνεία και χιούμορ τις ανθρώπινες συμβάσεις.

Αφού αναλώνεται σε έναν σχετικά χοντροκομμένο "πιλότο", στην συνέχεια απογειώνεται σε ένα όργιο κοινωνικών σχολίων σε θανατηφόρες ατάκες και υστερικά ψέματα!!!!

Αν ξεχάσεις προς στιγμή το που πήγαν τα πτώματα από έναν θανατηφόρο ιό, θα παραδοθείς σε ένα όργιο γέλιου και ανθρώπινης παράνοιας.

Η εμφάνιση κι άλλων προσώπων θα φέρει περισσότερα προβλήματα και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Προφανώς μην θέλοντας να προχωρήσω σε αποκαλύψεις σχετικά με τα τεκταινόμενα, για όσους δεν το έχουν δει, απλά θα το συστήσω ανεπιφύλακτα να το δείτε με παρέα...

Mr. Robot- season 1.

Ωραίο κιλοτάκι!

Η ιστορία του  Elliot Alderson (Rami Malek), ενός παθολογικά αντικοινωνικού χακερά, που διάγει διπλή ζωή- το πρωί κυβερνο-τεχνικός ασφαλείας σε μια εταιρεία και το βράδυ χάκερ/ εκδικητής- γραμμένη από τον Αιγυπτιακής καταγωγής Sam Esmail και εμπνευσμένη από την Αραβική άνοιξη, σύμφωνα με τα λεγόμενά του.

Αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες σειρές της χρονιάς που πέρασε, υποστηρίζει θεματικά και φιλοσοφικά την διττότητα του πρωταγωνιστή. Στην πορεία θα συναντήσει τον Mr. Robot (Christian Slater), έναν παλιό προγραμματιστή που έχει δημιουργήσει μια παράνομη ομάδα- κάτι σαν τους Anonymous- και έχει βάλει σκοπό της ζωής του να καταστρέψει μια τεράστια εταιρεία, την E Corp, η οποία ουσιαστικά κινεί όλα τα νήματα του σύγχρονου κόσμου.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι έχω λάβει διαβεβαιώσεις από αυτούς που ξέρουν, ότι όλα τα κόλπα στην σειρά με τους υπολογιστές γίνονται στην πραγματικότητα και δεν είναι τεκνο-φούσκα. Αυτό δίνει μια επιπλέον σοβαρότητα στο εγχείρημα, γιατί φαίνεται να προέρχεται από ανθρώπους που ξέρουν.

H σειρά ανανεώθηκε ήδη, μετά την προβολή του πιλότου, για δεύτερη σεζόν και πάντα με τα λεγόμενα του δημιουργού της, ο πρώτος κύκλος ήταν απλά η προθέρμανση. Αυτό φαίνεται, καθώς μετά από μια δυναμική αρχή, υπάρχει μια σχετική στασιμότητα, πολύ ενδιαφέρουσα παρ όλα αυτά.

Με καταπληκτική φωτογραφία και έξυπνη αισθητική, καλές ερμηνείες κυρίως από τον Malek, πετυχημένες και ανατρεπτικές ατάκες, μυστήριο και αγωνία αλλά και με μια αφελή αποδοχή, ότι αν εκθέσεις τα άπλυτα μιας, έστω διαβολικής, εταιρείας θα αλλάξεις τον κόσμο, το Mr. Robot υπόσχεται συναρπαστική συνέχεια σε μια ψηφιακή εποχή...

Narcos- season 1.

Ασφάλειαι ΜΙΝΕΤΑ

Το netflix μας παραδίδει άλλο ένα διαμαντάκι. Τα έργα και τα κατορθώματα του βασιλιά της κοκαΐνης και επί δεκαετίες ρυθμιστή της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Κολομβίας- για να μην πούμε για τα ρουθούνια των Αμερικανών- Πάμπλο Εσκομπάρ.

Στοχεύοντας στο διεθνές κοινό, για άλλη μια φορά, οι παραγωγοί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τα Ισπανικά σαν κύρια γλώσσα, προσδίδοντας ρεαλισμό στο αποτέλεσμα. Στο τιμόνι του σκηνοθέτη έβαλαν τον Βραζιλιάνο José Padilha (Tropa de Elite) και πρωταγωνιστή τον επίσης Βραζιλιάνο Wagner Moura στον ρόλο του βαρόνου της κόκας. 

Χρησιμοποιώντας την αφήγηση του Αμερικανού πράκτορα που τον καταδίωκε συνεχώς, ενημερωνόμαστε για τις λεπτομέρειες της ιστορίας. Αυτό γίνεται όταν χρειάζεται και είναι απαραίτητο, γιατί θα χανόμασταν σε έναν ωκεανό ονομάτων και πολιτικών δολοπλοκιών.

Η σειρά είναι ανατριχιαστικά ρεαλιστική και πολύ πιστά αναπαριστά μια ολόκληρη εποχή, τέλη δεκαετίας '70 και ολόκληρη την δεκαετία του ΄80. Μόλις μετά την προβολή του πρώτου επεισοδίου ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν. 

Η πλοκή είναι πυκνή και η βία αρκετή προφανώς. Είναι απίστευτα τα πράγματα που συμβαίνουν και όμως είναι όλα αληθινά. Αυστηρώς ακατάλληλο. Ελπίζω η συνέχεια να μας αποζημιώσει με ένα αντίστοιχο, δυνατό μπαράζ επεισοδίων.

True detective- season 2.

Παναγιώτη, εσύ τους γαύρους και γω τους βάζελους...

Θα το παραδεχτώ αμέσως για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Ο δεύτερος κύκλος του True Detective μου άρεσε περισσότερο από τον πρώτο. Μπορεί ο πρώτος να είχε το hype και τους "κράχτες", αλλά ο δεύτερος ήταν πιο πολύ του γούστου μου. Εκεί που στην πρώτη περίοδο υπερίσχυε το μεταφυσικό, εδώ έχουμε να κάνουμε με τον πιο σκληρό κυνισμό της πραγματικότητας. Επίσης παιδιά, λέω να παραδεχτούμε ότι ο Matthew McConaughey είναι μέτριος ηθοποιός, τελεία και παύλα. Αν ήταν Βρετανός θα έπαιζε σε διαφημίσεις απορυπαντικού. Βέβαια και δω έχουμε τον Vince Vaughn και τον 

Taylor Kitsch, αλλά αυτοί δεν νομίζουν ότι είναι Τζακ Νίκολσον και οι ρόλοι είναι πιο μαζεμένοι και στα μέτρα τους.

Αντίθετα ο Colin Farrell ξεχωρίζει και νιώθω- μετά και την ερμηνεία του στον Αστακό- ότι γίνεται καλύτερος. Μαζί με την Rachel McAdams δημιουργούν ένα καταραμένο ζευγάρι που τα βάζει με δυνάμεις υπέρμετρες. Το μικρό πρόβλημα με τους πομπώδεις διαλόγους βέβαια παραμένει, ορισμένες όμως φορές. 

Η μετατόπιση της πλοκής από τον Νότο στο απρόσωπο L.A. δεν βοηθά, αλλά η φωτογραφία και αισθητική αλά Michael Mann (Ηeat) και οι καταπληκτικές λήψεις από ελικόπτερο, δίνουν μια πιο noir χροιά στο ντεκόρ. Τα θέματα δε διαφθοράς, που πραγματεύεται, είναι πολύ σοβαρά και φαντάζομαι δεν θα απέχουν από την πραγματικότητα.

Αν το True Detective απελευθερωθεί από το άγχος του να γίνει η ΚΑΛΥΤΕΡΗ σειρά, θα γίνει πραγματικά ξεχωριστό.

Vikings- season 3.

Ποιον είπες φλώρο, ρε;

Στην τρίτη σεζόν των Vikings είχαμε κάποιες ουσιαστικές αλλαγές. Πρώτον, η ιστορία αρχίζει να αποκτά πλοκάμια. Δεν παρακολουθούμε μόνο τα ανδραγαθήματα, του βασιλιά πλέον, Ragnar Lothbrok ( Travis Fimmel) και των πρωτοπαλίκαρων, συζύγων και λοιπών παρατρεχάμενων του. Έχουμε και ανταπόκριση με τον εναπομείναντα βασιλιά Ecbert στην Αγγλία και λεπτομερή καταγραφή του νέου αντιπάλου, του βασιλιά των Γάλλων και εγγονό του Καρλομάγνου.

Αυτό το άνοιγμα της υπόθεσης και του κόσμου των Βίκινγκς, μπορεί σε πρώτη φάση να φαίνεται πολυλογία, άλλωστε εμείς θέλουμε να βλέπουμε τα "μπουμπούκια" μας σε νέες περιπέτειες, όμως στήνει τον καμβά μιας μεγαλύτερης εξέλιξης που θα λάβει χώρα στην τέταρτη σεζόν.

Υπάρχει φυσικά, μετά τα μέσα του κύκλου και η περίφημη πολιορκία του Παρισιού. Εδώ η σειρά του History Channel φορά τα καλά της και από φτωχός συγγενής του Game of Thrones, γίνεται αρκούντως επική. Με σωστές δόσεις αίματος και γυμνού και αρκετά μεγάλη προσοχή στην ιστορική ακρίβεια, μπορεί να μην ακουμπά την δραματική κορύφωση, αλλά αποτελεί ένα τίμιο και κατατοπιστικό ιστορικό, μπολιασμένο και ωραία κορίτσια και αγόρια και αλατοπιπερωμένο με ίντριγκες, μαγεία, πάθη, μίση και σερβιρισμένο απολαυστικά διασκεδαστικό...

Όντας σειρά που περπατά πάνω στην λεπτή γραμμή ανάμεσα στο camp και τη σοβαρότητα, θεωρώ ότι κάνει πολύ καλά την δουλειά της. Και ενώ εμείς μπορεί να έχουμε παππούδες τον Ιμπραήμ και τον Μπαρμπαρόσα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι οι Βορειοευρωπαίοι έχουν για μπάρμπα τον ένα και μοναδικό Ράγκναρ Λόθμπροκ!!!

The walking dead - season 5.

Ρε μαλάκες, μου πέφτει!

Γιατί το Walking Dead εξακολουθεί να είναι μια από τις καλύτερες σειρές της τηλεόρασης; Πως καταφέρνει να ανανεώνει το ενδιαφέρον σε ένα φαινομενικά μονότονο και σκοτεινό θέμα; Πως καταφέρνει να ασχολείται με οικουμενικά θέματα όπως η πίστη, η αγάπη, το μίσος, πως εν πάσει περιπτώσει μιλάει για την ανθρώπινη φύση ανάμεσα σε ξεκοιλιάσματα και ολοκαυτώματα ζόμπι; Που θα πάει η βαλίτσα και γενικότερα μας ενδιαφέρει ή, μαγεμένοι από το αποκαλυπτικό και καταθλιπτικό μέλλον που μας παρουσιάζει απλά προσπαθούμε να συνέλθουμε από τις συνεχείς συγκινήσεις που μας προσφέρει; Μασάει ο Ρικ; 

Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις πραγματικά δεν έχω πειστικές απαντήσεις. Προσπαθώ και γω, μαζί με τους υπόλοιπους φαν της σειράς, να ασκήσω κριτική, αλλά είναι τόσο προσεγμένη, τόσο καλά γραμμένη, με σωστό τέμπο και συνεχείς ανατροπές. Ξέρει που απευθύνεται και δεν προσπαθεί να γίνει mainstream, ενώ έχει ήδη τρελή τηλεθέαση...Είναι ένα όνειρο- ή εφιάλτης;- που έγινε πραγματικότητα. Μια γροθιά στο στομάχι, το μαχαίρι στο κόκαλο, τα μυαλά στα κάγκελα και τα άντερα στον δρόμο!!!

Όσοι το μισούν καλά κάνουν. Εμείς το αγαπάμε, γιατί ποτέ δεν μας πρόδωσε μέχρι τώρα. Στην πραγματικότητα όμως, οι περισσότεροι που το κατακρίνουν είναι γιατί βλέπουν ένα κομμάτι του κτήνους και είναι ενοχλητικό. Το κτήνος είναι γύρω μας, νιώθουμε την καυτή του ανάσα και καλό θα είναι να λογαριαστούμε μαζί του... 

Υ.Γ. Τα αρχικά 8 επεισόδια του 6ου κύκλου συνηγορούν στα παραπάνω...! 



Με εκτίμηση και αγάπη, 

Λάκης Μπομπίνας

Γιατί τα ζόμπι δεν είναι- και ούτε ποτέ θα γίνουν- χορτοφάγα!!!
(Μια βασική εισαγωγή σε ένα κινηματογραφικό φαινόμενο, βγαλμένη μέσα από τα... σπλάχνα κάθε "άρρωστου" σινεφίλ)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα ζόμπι είναι υπαρκτά! Στην παράδοση χωρών όπως η Αϊτή και κάποιες περιοχές της Αφρικής είναι άτομα που κάτω από την επίρρεια της μαγείας Βουντού, είναι άβουλα και συμπεριφέρονται σαν υπνωτισμένα. Ο μύθος βέβαια μας λέει ότι ένας bokor (μάγος) μπορεί να αναστήσει έως και νεκρά σώματα και να τα έχει στην υπηρεσία του. Εκεί ξεκινά και το παραφυσικό, αγαπητά μου παιδιά ή μήπως όλα αυτά είναι ένα παραμύθι;
Στο Ευρωπαϊκό και Αμερικάνικο φολκλόρ στα τέλη του 19^ου αιώνα τα ζόμπι ήταν ιδιαίτερα γνωστά. Πολλοί ταξιδευτές ζητούσαν από τους ντόπιους μάγους μια επίδειξη που σε αρκετές περιπτώσεις ήταν ιδιαίτερα τρομακτική.

Αυτό που μας ενδιαφέρει όμως είναι η κινηματογραφική τους ιστορία. Αυτό που ξεκίνησε σαν κάτι ομιχλώδες, βγαλμένο από τις δοξασίες, ήταν φυσικό να περάσει και στην μεγάλη οθόνη.

Το βασικό που πρέπει να θυμόμαστε πάντα είναι ότι, από καταβολής του κινηματογράφου, όλοι οι δημιουργοί ενδιαφέρονταν να παρουσιάσουν κάποια ατομα, που κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες έχαναν την ανθρώπινη υπόστασή τους, την βούληση τους και κατ’επέκταση την ίδια τους την ψυχή. Κλασσικό παραδείγμα του πρώϊμου κινηματογράφου είναι «Το εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι» (1920), που ενώ δεν έχουμε φυσικά να κάνουμε με ζόμπι, εντούτοις ο πρωταγωνιστής υπνωτισμένος από έναν τρελό γιατρό διαπράτει τρομερές δολοφονίες. Ο φόβος του να γίνουμε υποχείρια στα χέρια μιας ακαθόριστης δύναμης- κάτι που συνέβη μερικά χρόνια αργότερα στην Γερμανία- ήταν πάντα ισχυρός.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ....ΒΗΜΑΤΑ!

Τα πρώτα “ζομπένια" ζόμπι Π.Ρ. εποχής (Προ Ρομέρο) και τα πιο γνωστά είναι στις κλασσικές, για το είδος και ατμοσφαιρικές δημιουργίες των δεκαετιών του ’30 και ’40.

Ως η πρώτη καθαρά ζόμπι ταινία θεωρείται το "White Zombie" (Το ζωντανό πτώμα, 1932) και η συνέχειά του "Revolt of the zombies", 1936 και τα δύο του Victor Halperin. Στην συνέχεια ο πολύ καλός σκηνοθέτης Jack Tourneur θα μας δώσει το- περίπου- κλασσικό "I walked with a zombie" (Περπάτησα με ένα ζόμπι, 1943). Είχαμε επίσης τα πολύ αστεία, "Ouanga" (1936), "King of the Zombies" (1941), "Zombies on Broadway" και "Revenge of the zombies" (1946), "Zombies of the Stratosphere" (1952), "Zombies of Mora Tau" (1957), το «περίφημο» "Plan 9 from outer space" (Σχέδιο 9 από το διάστημα) του Ed Wood και το "Zombie in a haunted house" (1959), το Μεξικάνικο "Santo contra los Zombis" και το απαράδεκτο "The dead one" (1961), το αρκετά συμπαθητικό "The Last man on earth" (Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη) και το απίστευτο «μιούζικαλ» "The incredibly strange creatures who stopped living and became mixed-up Zombies" (!!!!!) καθώς και το απίθανο "The horror of party beach"  (όλα το 1964- φοβερή χρονιά)και το 1966 το "The plague of the zombies" (Η μεγάλη νύχτα του τρόμου) της Hammer Films.

Σε όλες αυτές τις ταινίες τα ζόμπι ήταν πραγματικά βαρετά τέρατα. Περιφέρονταν υπνωτισμένα και εκτελούσαν τις εκάστοτε εντολές των κυριάρχων τους. Τα μάτια τους συνήθως ήταν είτε κατάμαυρα είτε κάτασπρα, ανέκφραστα, όπως όλο τους το πρόσωπο. Ο τρόμος- αν υπήρχε ποτέ κάτι τέτοιο- πήγαζε από τις ερμηνείες των θυμάτων. Αλλά εκτός από κάνα δύο περιπτώσεις που οι ταινίες ξέφευγαν εξαιτίας της σκηνοθετικής ικανότητας, ως επί το πλείστον ήταν από b έως z movies, στην καλύτερη περίπτωση. Το έδαφος ήταν έτοιμο για τον ερχομό του ζομπομεσσία!!!

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ

Το 1968,λοιπόν, μέσα στην δίνη των διεθνών και ενχώριων αναταραχών, ο 28χρονος τότε, George Andrew Romero, Γεννημένος στην Νέα Υόρκη, από Κουβανό πατέρα και Λιθουανή μητέρα, δουλεύοντας από μικρός σε διάφορες βοηθητικές θέσεις μέσα στα στούντιο, αποφάσισε να γυρίσει με μερικούς φίλους ένα exploitation φιλμ. Τα συγκεκριμένα φιλμς παίζονταν σε μεταμεσονύχτιες προβολές ή σε drive-in μαζί με άλλες ταινίες του ίδιου είδους.

Χρησιμοποιώντας ασπρόμαυρο φιλμ λόγω χαμηλού κόστους, ενίσχυσε την αίσθηση της αληθοφάνειας, αυτή που δίνουν τα ντοκιμαντέρ της εποχής. Θέλοντας να δείξει έναν κόσμο όπου κυριαρχούν τα μη-ανθρώπινα πλάσματα, αποφάσισε να δημιουργήσει τους ζωντανούς-νεκρούς. Πήρε τον μύθο των ζόμπι και του έδωσε μια φοβερή δύναμη. Κατ’αρχάς είναι ασταμάτητα, είναι άπειρα γιατί μολύνουν όποιον δαγκώνουν, μολυσμένα και τα ίδια από κάποια μορφή ραδιενέργειας. Το φοβερό και τρομερό όμως είναι κάτι άλλο.

Σε μια σκηνή της ταινίας, όταν ένα ζευγάρι από τους αποκλεισμένους σε ένα σπίτι πρωταγωνιστές προσπαθεί να δραπετεύσει με ένα αυτοκίνητο, όπου κατά λάθος εκρήγνηται, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν, οι υπόλοιποι επιζώντες έντρομοι παρακολουθούν καθώς οι φλόγες κατακάθονται, ότι οι ζωντανοί νεκροί τρώνε τις σάρκες των ανθρώπινων πτωμάτων! Αυτή η μοναδική επιλογή είναι καίρια! Από τότε τα ζόμπι δεν είναι ποτέ χορτοφάγα! Τουναντίον, σε όλες τις ταινίες που θα ακολουθήσουν- οι οποίες είναι εκατοντάδες!- κατασπαράζουν αβοήθητα θύματα, ξεσκίζοντας με τα σάπια νύχια τους της σάρκες,  χύνοντας τα εντόσθια στη γη και βυθίζοντας τα βρωμερά δόντια τους σε τρυφερούς λαιμούς, πόδια, χέρια και γενικά οτιδήποτε εξέχει! Ξαφνικά από απόλυτα ελεγχόμενα τέρατα, βαρετά και αστεία, γίνονται σε μια "Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών" (Night of the living dead) αιμοδιψή, ακούραστα, εφιαλτικά πλάσματα, καταδικασμένα να τριγυρνάνε τον ερημωμένο, μετα-αποκαλυπτικό τους κόσμο, ψάχνοντας για φρέσκο ανθρώπινο κρέας!

Η ταινία βέβαια έχει και άλλες παραμέτρους. Έχει έναν Αφροαμερικανό πρωταγωνιστή, πράγμα σχεδόν ανήκουστο για την εποχή, έχει καταπληκτική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ειρωνική ματιά και ένα ματαιωτικό και απόλυτα απαισιόδοξο τέλος. Έτσι καταφέρνει να δημιουργήσει ένα έντονο κοινωνικό σχόλιο. Δεν έχει χάσει την δύναμή της και εκτός από το απόλυτο cult status που την συνοδεύει, μπορούμε να μιλάμε και για μια εμπνευσμένη και δυνατή κινηματογραφική δημιουργία, που ξεκίνησε ένα τσουνάμι gore αισθητικής και κανιβαλιστικών απολαύσεων.

Αγαπητά μου παιδιά μόλις μπήκαμε στην θαυμαστή Μ.Ρ. εποχή (Μετά Ρομέρο).

Από σύμπτωση περισσότερο, την ίδια χρονία με το Night of the living dead, το 1968 δηλαδή, βγήκε και η τελευταία άθλια παλιομοδίτικη ταινία με ζόμπι, που συγκαταλέγεται και στις 10 χειρότερες, το Astro-Zombies.

Το 1978, μετά από 3 ταινίες με μέτρια πορεία, ο παππούς των ζόμπι θα επιστρέψει με την καλύτερη ταινία του, το σίκουελ "Dawn of the dead" (Ζόμπι- το ξύπνημα των νεκρών)!! Αυτή τη φορά οι πρωταγωνιστές είναι αποκλεισμένοι σε ένα εμπορικό κέντρο! Τριγύρω και παντού στον κόσμο υπάρχουν μόνο ζομπάκια. Σαφής στιλίτευση της καταναλωτικής μανίας, καθώς είναι φοβερό το πώς οι νεκροί επιστρέφουν ασυναίσθητα στο.....MALL!! Μιλάμε για μια επική ταινία, που η κανονική της διάρκεια είναι 140'. Άπειροι κουβάδες αίμα, άντερα και συκωταριές, αλλά και βασικός κορμός ιστορίας. Ένα αποτρόπαιο αριστούργημα.

Το 1985 η τριλογία θα κλείσει- προς το παρόν- με το αρκετά αξιόλογο Day of the dead ( Η μέρα των ζωντανών νεκρών), όπου το πράγμα έχει παραγίνει και οι μόνοι επιζώντες ζούνε σε υπόγεια καταφύγια. Αλλά μαντέψτε! Θα τους φάνε ζωντανούς!!!

Ένα υποείδος ταινιών τρόμου είχε ενηλικιωθεί. Τα ζόμπι ήρθαν για να μείνουν.

Υπήρξε μια μουδιασμένη πρώτη περίοδος, που τα ζομπάκια περιφερόντουσαν χωρίς να μπορούν να βρουν σπίτι στην μεγάλη οθόνη. Δεν είχαν περάσει στη συνείδηση των απανταχού φαν. Θεωρούνταν υποκουλτούρα. Ευτυχώς την δεκαετία του εβδομήντα με την μεσουράνηση των exploitation ταινιών και την γραφική απεικόνιση της βίας, ακόμα και σε mainstream ταινίες (Ο Εξορκιστής, Ο Νονός π.χ), η ταινία του Ρομέρο βρήκε τον δρόμο της στους Ευρωπαϊκούς κινηματογράφους και έφηβοι σινεφίλ, μετέπειτα κινηματογραφιστές ονειρεύτηκαν το δικό τους όργιο με ζόμπι!

Το 1979 τη σκυτάλη θα πάρει ο Ιταλός πατέρας του απόλυτου και χυδαίου- ευτυχώς για εμάς- gore, Lucio Fulci. Θα σκηνοθετήσει ένα άτυπο σίκουελ του Dawn of the dead, μαγεμένος από το αιματοκύλισμα του Ρομέρο. Η ταινία είναι το "Ζόμπι 2"- με τον φοβερό Ελληνικό τίτλο της εποχής «Τα ζόμπι χτυπάνε τα μεσάνυχτα». Οποιοδήποτε περιθώριο καλαισθησίας και πολιτικής ορθότητας πάει περίπατο. Τα Ευρωπαϊκά ζόμπι είναι πιο άγρια, η κάμερα «χαίδεύει» τα μακελεμένα κορμιά σαν ταινία πορνό, οι σκηνές και η ιστορία γενικότερα στήνονται απλά για να δικαιολογήσουν το επόμενο κομμάτιασμα. Μάτια, γλώσσες, καρδιές, μαλλιά, νύχια, όλα βγαίνουν. Τα θύματα δε, στις ταινίες του Fulci, δεν προσπαθούν ιδιαίτερα να ξεφύγουν. Με μια χαρακτηριστική αδυναμία και απάθεια παραδίδονται στα πιο φρικαλέα ξεκοιλιάσματα. Ελληνική συμμετοχή παρακαλώ από την Όλγα Καρλάτου, που μας χαρίζει μια κλασσικότατη και χαρακτιριστικότατη σκηνή «ξεματιάσματος».

Ο Fulci θα συνεχίσει την φοβερή του καριέρα, με μια σειρά ακατονόμαστων φιλμ, που περιέχουν και ζομποκαταστάσεις- όπως το περίφημο L’Aldila (Η έβδομη πύλη της κολάσεως, 1980) και το κατ’εξοχήν φιλμ ζόμπι « Paura nella città dei morti viventi» (Τα Ζόμπι Ξανάρχονται, 1980). Το 1988 θα ξεκινήσει το "Zombi 3" (Στρατόπεδο ζωντανών νεκρών), το οποίο θα τελειώσει ο Bruno Mattei λόγω ασθένειας του σκηνοθέτη. Μέτρια ταινία στα γνωστά μονοπάτια. Το 1996, αφήνοντας πίσω του μια, βουτηγμένη στο αίμα και την αηδία, φιλμική πανδαισία, θα φύγει από τη ζωή. Τα ζόμπάκια έκλαψαν πικρά, αλλά δεν μείνανε ορφανά. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του’80 μια έκρηξη νέων και ταλαντούχων σκηνοθετών, που μετέπειτα μάλιστα κάνανε τρομερή καριέρα, θα πάρει ένα παρεξηγημένο είδος από το σάπιο του χέρι και θα το απογειώσει κάνοντας το αγαπητό στα εκατομμύρια αιμοδιψών θαυμαστών!

Μέσα στον Ιταλικό και Ισπανικό καταιγισμό αίματος, ένας Αμερικάνος φοιτητής ονόματι Sam Raimi, θα γυρίσει με δύο φίλους του ένα ερασιτεχνικό φιλμ με τον τίτλο "The Evil Dead" (Το καταραμένο άσμα, 1981). Η απαράμιλλη τεχνική της κάμερας, ο απίστευτος χαβαλές και το κέφι του σκηνοθέτη και ο θανατερός συνδυασμός grand-guignol και κωμωδίας κάνανε την ταινία πρώτα cult classic και μετά παγκόσμια επιτυχία στην αναδυόμενη αγορά του βίντεο. Η ιστορία με την απαγόρευσή της στην Μεγ. Βρετανία έως και πριν μερικά χρόνια είναι πασίγνωστη, με τον χαρακτηρισμό video nasty (μια κατηγορία που θα εξερευνήσουμε στο μέλλον!).

Η ιστορία μερικών νέων που μένουν σε μια έρημη καλύβα στο δάσος και διαβάζουν αποσπάσματα από ένα καταραμένο βιβλίο, που τους μετατρέπει σε δαιμονικά ζόμπι, είναι μια οδύσσεια σωματικών υγρών και υπερβολικών καταστάσεων- συμπεριλαμβανομένου και ενός βιασμού από δέντρα!!! Τρελή επιτυχία, που ακολούθησαν δύο συνέχειες (Evil dead 2- Νεκρός την αυγή, 1987 και Army of darkness- Ο στρατός του σκότους, 1992).

O Raimi θα γίνει πασίγνωστος σκηνοθέτης και παραγωγός με ταινίες όπως η τριλογία του Spider-Man και τηλεοπτικές σειρές όπως η Xena και το Spartacus!

Στην δεκαετία του ’80 οι ταινίες με ζόμπι θα ανθίσουν κανονικά και θα καλύψουν όλα τα είδη και τα γούστα. Δεν έχει νόημα να τις απαριθμήσουμε όλες, απλά θα κάνουμε μια ειδική μνεία στις χαρακτηριστικότερες.

"Αρκεί το παριζάκι μου να είναι Υφαντής..."

Να τονίσουμε ότι και η συμπεριφορά των ζόμπι, καθώς και ο «χαρακτήρας» τους διέφερε από ταινία σε ταινία. Ως επί το πλείστον ήταν τα κλασσικά άβουλα και πεινασμένα πλάσματα που είχαν αντιδράσεις πιο αργές ή γρήγορες ανάλογα με την βούληση του σκηνοθέτου. Επίσης το μακιγιάζ ήταν πάντα σημαντικό. Μερικές φορές ήταν πρόχειρο και απλό, ενώ άλλες εντυπωσιακό και αποτρόπαιο! Επίσης υπάρχουν προσωπικές ιστορίες ή ιστορίες μυστηρίου με έναν νεκροζώντανο- που δεν είναι βαμπίρ εννοείται.

Το "Dead and buried" (Τρόμος στην πόλη, 1981) από τους συγγραφείς του Alien είναι τέτοιου είδους ταινία, με προσεγμένη παραγωγή αλλά λίγο άτολμη.

Ο Ισπανός Jesus Franco, «θεός» του exploitation, με ταινίες που ασχολούνταν με κανίβαλους, λεσβίες βαμπίρες, σαδομαζοχιστικά, βασιμένα σε βιβλία του Μαρκήσιου ντε Σαντ, γυναικείες φυλακές, χειρουργικό τρόμο και όλα τα καλούδια, δεν μπορούσε να λείψει από την γενικότερη ζομποκατάνιξη. Οι ταινίες του όμως ήταν πρόχειρες και άτεχνες, και δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Τα ζόμπι είναι τελείως.....ζόμπι. 

Ένα μικρό διαμαντάκι του 1980 είναι το "l'inferno dei morti viventi" με τον φοβερό Ελληνικό τίτλο «Ζόμπι εναντίον κανιβάλων» του επί χρόνια συνεργάτη του Fulci, Bruno Mattei. Βασικά είναι σαν ταινία του Fulci. Τα ζόμπι είναι εμετικά και οι ζωντανοί τελείως βλάκες. Έχει ένα από τα εντυπωσιακότερα φινάλε, καθώς η πρωταγωνίστρια στριμωγμένη από τις ορδές των νεκρών ουρλιάζει, δίνοντας την ευκαιρία στα ζόμπι να της ξεριζώσουν τη γλώσσα και μετά να τραβήξουν τα υπόλοιπα «ψαχνά» από το στόμα με αποτέλεσμα να της πεταχτούν τα μάτια έξω....κυριολεκτικά! Αχ, γλυκές βραδιές της εφηβείας!

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για το «Zombie Holocaust» (Ζόμπι- Ανθρωποφάγοι στην Νέα Υόρκη, 1980), της γνωστής Ιταλικής σχολής.

Ας υπενθυμίσουμε εδώ, το βίντεο κλιπ του Michael Jackson για το τραγούδι του Thriller από το πασίγνωστο, ομώνυμο άλμπουμ. Γύρισε ένα 10λεπτο κλιπάκι με σκηνοθέτη τον John Landis (Blues Brothers, An American Werewolf in London) και ούτε λίγο, ούτε πολύ χορεύει παρέα με μια στρατιά ζομπάκια στην μέση ενός νεκροταφείου. Μιλάμε για μαζική ζομποϋστερία. Αυτό το βίντεο απευθυνόταν σε όλη την οικογένεια! Αν κάποια στιγμή "επιστρέψει" μπορεί να το ξαναχορέψει, αυτή τη φορά χωρίς το άθλιο make up!! 

DURAN DURAN ΚΑΙ ΣΥΚΩΤΑΚΙΑ!!!

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 υπήρξαν κάποιες «ήπιες» μορφές ζόμπι, κυρίως σε Αμερικάνικες ταινίες (Night of the comet- Η νύχτα του κομήτη, 1984/ Night of the Creeps, 1986) όπου θέλοντας να πλησιάσουν το πιο mainstream κοινό παρουσίαζαν με χιούμορ και ελαφρότητα κάποια καρτουνίστικης λογικής ζόμπι. Έχουμε δηλαδή μια γενικότερη περίοδο παρακμής, όπου ο μύθος προσπαθεί να προσαρμοστεί στο πολιτικώς ορθό, πράγμα ανήκουστο και φυσικά αποτυχημένο. Τα ζόμπι φύση και θέση είναι ασυμβίβαστα και χαρντκορίλες!

Το 1985 όμως έρχεται «καλπάζοντας» το "Re-Animator" (Ζωντανός-νεκρός) του Stuart Gordon. Πρόκειται για ένα αριστούργημα του είδους. Βασισμένο σε ένα διήγημα του Lovecraft είναι στην πραγματικότητα μια παραλλαγή του μύθου του Φρανκενστάϊν. Ο καθηγητής West όμως (ένας καταπληκτικός Jeffrey Combs) είναι δέκα φορές πιο τρελός από τον ήρωα της Shelley. Ανακαλύπτει ένα φωσφοριζέ υγρό που αναβιώνει τα πτώματα. Το τι γίνεται δεν περιγράφεται. Δεν είναι μια παραδοσιακή ταινία με ζόμπι, οι νεκροί-ζωντανοί είναι πάντως απίστευτοι. Μέχρι και μια γάτα ανασταίνεται με τρομερά αστεία αποτελέσματα. Για να μην μιλήσουμε για την «αποκεφαλισμένη» αιδιολειχία! Πρέπει κάθε σόφρων άνθρωπος να δει αυτό το αριστούργημα-ανοσιούργημα που το ακολούθησαν δύο άνισα σίκουελ.

Ο τίτλος του άρθρου χρωστάει στον Έλληνα διανομέα τον τίτλο του, καθώς το 1985 επίσης, θα βγει η πρώτη κωμωδία τρόμου, "The return of the living dead" με τον φοβερό φυσικά Ελληνικό τίτλο «Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα». Πρόκειται για μια αξιόλογη παραγωγή με αρκετό γέλιο,που εκτός από το Νο2 δεν κράτησε το επίπεδό της. Συνολικά βγήκαν 5 ταινίες.

Το «The Serpent and the rainbow” (Βουντού, 1989) είναι μια σοβαρή δουλειά του πασίγνωστου Wes Craven (A nightmare on elm street, Scream μερικές μόνο από τις ταινίες του) που γυρίζει στις ρίζες των ζόμπι και έχει μια αρτίστικη χροιά. Αξιόλογο αν και λίγο άνισο.

Το Pet Sematary (Νεκροταφείο ζωντανών, 1989) είναι μια σκοτεινή ιστορία απώλειας, που ασχολείται με τον θάνατο και την επαναφορά στη ζωή ενός παιδιού. Βασισμένο σε ένα διήγημα του Stephen King, είναι μια παράξενη μίξη οικογενειακού δράματος και νεκροζώντανης απειλής, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη.

ΑΞΙΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ!

Στα 90’s όλοι αυτοί οι ακατονόμαστοι πιτσιρικάδες που χάζευαν τις συκωταριές να χύνονται, ανδρώθηκαν και θέλησαν να γυρίσουν ταινίες και οι ίδιοι...σαν δεν ντρέπονται!

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο Peter Jackson. Πριν σαρώσει τα όσκαρ με το “Lord of the rings” φρόντισε να μας φιλοδωρήσει με μερικά ανοσιουργήματα, ένα εκ των οποίων είναι το απίστευτο «Braindead» (Εγκεφαλικά νεκρός, 1992). Καταχωρημένο σαν η πιο αιματηρή ταινία όλων των εποχών, είναι ένα όργιο σπλατεριάς. Θα προσθέσω ότι είναι και από τις πιο αστείες ταινίες. Που αλλού θα βλέπατε την βόλτα στην παιδική χαρά ενός μωρού ζόμπι! Που αλλού θα αντιμετώπιζε ο πρωταγωνιστής τις ορδές των ζόμπι με μια μηχανή για το γκαζόν! Αξεπέραστη, πρέπει να τη δεις για να την πιστέψεις.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που οι ταινίες με ζόμπι είναι σε μαζική παραγωγή. Το 90% ανήκουν στα σκουπίδια προφανώς. Έχουμε άχρηστα remake της πρώτης ταινίας του Ρομέρο, ένα συμπαθές της δεύτερης από τον σκηνοθέτη των «300» Zack Snyder και μια νέα τριλογία από τον ίδιο τον αρχιερέα των ζόμπι. “Land of the dead” (Η γη των ζωντανών νεκρων, 2005), «Diary of the dead” (Το ημερολόγιο των νεκρών, 2007) και «Survival of the Dead» (Επιζώντας από τους απέθαντους, 2009), με καλύτερη την πρώτη. Εδώ έχουμε κάτι σημαντικό που παρουσιάζεται για πρώτη φορά, ένα είδος ευφυίας. Ένας «αρχηγός» θα οδηγήσει τις στρατιές των ζόμπι σε μια οχυρωμένη, μοναδική πόλη ανθρώπων! Έντονα κοινωνικά σχόλια σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Η απομονωμένη «ελίτ», οι άνθρωποι και οι εξαθλιωμένοι παρίες, τα ζόμπι. Η δεύτερη είναι τύπου Blair Witch Project με κάμερα στο χέρι. Και οι 3 πάντως είναι αξιόλογες. Τα τελευταία χρόνια έχει « βρομίσει» ο τόπος από ταινίες του είδους. Οι περισσότερες, όπως είναι φυσικό, είναι χαμηλής ποιότητας και ενδιαφέροντος. Αναλώνονται σε μια επανάληψη της βασικής ιστορίας. Η δυνατότητα που έχει ο καθένας να γυρίσει στην εποχή μας μια ταινία, με μια ψηφιακή κάμερα στο χέρι, είναι καλό και κακό μαζί. Αυτές οι ταινίες που ξεχωρίζουν από την παραγωγή των τελευταίων χρόνων είναι μια χούφτα.

Κατ’αρχάς το πολύ καλό «28 days later» (28 μερες μετά,2002) του, μετέπειτα βραβευμένου με όσκαρ για το «Slumdog Millionaire»,Danny Boyle. Εδώ σε ένα κατεστραμμένο Λονδίνο τα ζομπάκια πάνε με «χίλια». Έχουμε δηλαδή σε μια ταινία μεγάλου προύπολλογισμού μια-ας πούμε- καινοτομία. Το να τους ξεφύγεις είναι δυσκολότερο. Το καστ είναι πρώτης διαλογής και η γενικότερη παραγωγή άρτια. Ακολούθησε ένα σίκουελ «28 Weeks later» (28 εβδομάδες μετά, 2007), γενικά υποδεέστερο.

Μια καταπληκτική κωμωδία το «Shaun of the dead» με τον ευφάνταστο ελληνικό τίτλο “Το «Ξύσιμο» των νεκρών”, παράφραση από την κλασσική ταινία του Ρομέρο, κυκλοφόρησε το 2004. Το φοβερό Βρετανικό δίδυμο, Simon Pegg και Edgar Wright, καταφέρνουν να μας κάνουν να τρομάξουμε και να κατουρηθούμε από τα γέλια, καθώς η μια εξωφρενική κατάσταση διαδέχεται την άλλη, με αποκορύφωμα την εξολόθρευση των ζόμπι με ιπτάμενους δίσκους βινυλίου, που εκείνη τη στιγμή πρέπει και να αποφασίσουν οι ήρωες ποιούς θα κρατήσουν...Απίστευτο.

Το 2005 ήταν μια μεγάλη στιγμή για την πατρίδα μας. «Το Κακό» προσγειώθηκε σαν η πρώτη και απόλυτη καθαρά ζόμπι Ελληνική ταινία. Με αξιόλογα εφέ και καλή παραγωγή, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι η ενσωμάτωση της ζόμπι μυθολογίας στην Ελληνική πραγματικότητα. Must-see για τους φαν του είδους. Ακολούθησε ένα άνισο σίκουελ, «Το κακό 2- Στην εποχή των ηρώων» με τον ίδιο σκηνοθέτη (Γιώργος Νούσσιας) με μεγαλύτερο ενδιαφέρον την συμετοχή του Billy Zane.

Το 2007 η Ισπανία, χώρα με μεγάλη ζομποπαράδοση, θα μας δώσει μια ανατριχιαστική, ιδιαίτερα τρομακτική ταινία, γυρισμένη υποτίθεται με μια τηλεοπτική κάμερα ενός συνεργείου, αποκλεισμένου σε μια πολυκατοικία με ζόμπι μέσα έξω και τριγύρω. Η κορύφωση της ταινίας για πολύ γερά νεύρα. Ήταν φυσικό να οδηγήσει σε σίκουελ και μερικά Αμερικάνικα ριμέϊκ. Σκηνοθέτες οι Jaume Balagueró, Paco Plaza και η ταινία ονομαζόταν [Rec]…!

Θα πάμε στην συνέχεια στην παγωμένη Νορβηγία όπου μια κωμωδία τρόμου πάλι θα μας κάνει να θαυμάσουμε μερικά χιτλερικά ζόμπι, καθώς οι νεκροί στρατιώτες των SS ανασταίνονται σε μια περιοχή που είχε διεξαχθεί μια μάχη και κομματιάζουν νεαρούς Νορβηγούς, με διάφορους ευφάνταστους τρόπους. Η ιδέα δεν είναι ιδιαίτερα καινούργια αλλά το φιλμ είναι καλογυρισμένο. Το όνομα της ταινίας είναι...φυσικά, Død snø (Το χιόνι βάφτηκε κόκκινο, 2009) του Tommy Wirkola.

Άλλη μια κωμωδία, από την Αμερική αυτή τη φορά το «Zombieland» του Ruben Fleischer με πρωτοκλασάτα ονόματα στο καστ (Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Emma Stone, Bill Murray) θα μας κάνει να περάσουμε ένα φανταστικό δίωρο αληθινά εμπνευσμένο. Στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει και ένας ξεκαρδιστικός κώδικας συμπεριφοράς και προστασίας απέναντι στα ζόμπι!

ΚΑΝΌΝΑΣ ΝΟ 21: ΑΠΌΦΥΓΕ ΤΑ ΣΤΡΙΠ ΚΛΑΜΠ

Το «La Horde» (Οι ορδές της εκδίκησης, 2009), μια σχετικά άνιση Γαλλική ταινία των Yannick Dahan, Benjamin Rocher θα είναι ο τελευταίος μακάβριος φιλμικός σταθμός μας. Είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και πεσιμιστική, κρατώντας όμως μια ειρωνική διάθεση. Στην πραγματικότητα δεν φέρνει κάτι νέο, αλλά είναι αρκετά καλογυρισμένη.

Τα τελευταία δύο χρόνια τα ζόμπι ήρθαν μέχρι των καναπέ μας. Ο Frank Darabont δημιουργός σπουδαίων κινηματογραφικών ταινιών (Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέϊγουόρθ, Το πράσινο Μίλι, The Mist) ξεκίνησε το 2010 στο τηλεοπτικό κανάλι AMC την διασκευή μιας σειράς βιβλίων κόμικ με τον τίτλο «The Walking dead». Έχουν ολοκληρωθεί ήδη 2 σεζόν και μπορούμε να μιλάμε για μια πραγματικά μεγάλη στιγμή της τηλεόρασης. Τα θέματα που καταπιάνεται είναι πολύπλοκα, οι ανθρώπινες ιστορίες συγκλονιστικές, το επίπεδο παραγωγής υψηλό και τα σφαξίματα επιπέδου χασάπη. Η τηλεόραση όπως ΠΡΕΠΕΙ να είναι. Άλλωστε πιο πολλά «ζόμπι» βλέπεις στο prime time της ελληνικής τηλεόρασης.

ΜΙΑ "ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ" ΑΝΑΛΥΣΗ

Η ιστορία θα συνεχιστεί. Οι πεινασμένες για ανθρώπινη σάρκα ορδές των νεκροζώντανων θα σαρώσουν την γη σε νέες απαράδεκτες ή φανταστικές και ευρηματικές ταινίες. Γιατί όμως τα ζόμπι- ξεκάθαρα μια κατηγορία φιλμικού τέρατος- ασκούν τόσο μεγάλη γοητεία και αναπαράγουν μια αποκρουστική και μονότονη για πολλούς ιστορία;

Η απάντηση μπορεί να είναι πιο απλή από όσο περιμένουμε. Κατ’αρχάς πάντα το σινεφίλ κοινό χρειαζόταν τα τέρατα. Ήταν προεκτάσεις και προβολές των βαθύτερων και πιο σκοτεινών ενστίκτων μας. Μέσα από τα παραμύθια, σαν μικρά παιδιά γνωρίσαμε μερικά. Ο κινηματογράφος μας δίνει την δυνατότητα μιας πιο ρεαλιστικής απεικόνισης. Η γοητεία του μακάβριου, η συλλογική συνείδηση της αρένας, όπου το αίμα ρέει άφθονο, η σχεδόν-ή ξεκάθαρα- πορνό αντιμετώπιση του ανθρώπινου πόνου και της απάνθρωπης αγωνίας, βρίσκει στην μεγάλη οθόνη μια ασφαλή διέξοδο, μια ψεύτικη απομίμηση της σκοτεινής γοητείας της διαστροφής, αλλά και της παιδιάστικης ανάγκης για χαβαλέ. Πάντα θα υπάρχουν στα λούνα παρκ τα τρενάκια του τρόμου για παράδειγμα, πάντα θα μας αρέσουν οι τρομακτικές ιστορίες μια νύχτα μέσα στην ζεστασία του σπιτιού μας ή δίπλα στην φωτιά.

Τα ζόμπι όμως ειδικά είναι φοβεροί χαρακτήρες! Είναι αυτό που απευχόμαστε να γίνουμε και πολύ φοβάμαι πως κάθε μέρα που περνά μας κάνει να μοιάζουμε πιο πολύ στα αιμοδιψή άβουλα και σάπια κουφάρια. Το να χάνεις την «ψυχή» σου, την βούλησή σου και να τριγυρνάς άσκοπα σαν καταραμένος, είναι από τους μεγαλύτερους εφιάλτες.

Η ίδια η «φυσιολογία» των ζόμπι είναι χαρακτηριστική και μετά από ενδελεχή και άκρως «επιστημονική» μελέτη, ο κύριος Μπομπίνας σας συνοψίζει τα βασικά χαρακτηριστικά.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ... ΖΟΜΠΙ!!!

Τα ζόμπι, αγαπητά μου παιδιά είναι νεκρά, αλλά όχι εντελώς. Προφανώς υπάρχει μια λειτουργία σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου. Έχουμε ενεργά προφανώς τα κέντρα της κίνησης , την όσφρηση και την επιτακτική αίσθηση της πείνας. Αυτόματα εμείς, οι ζωντανοί, βρισκόμαστε στην βάση της διατροφικής αλυσίδας. Αυτό είναι κάτι που πάντα μας τρομοκρατούσε σαν ιδέα και φυσικά ασκεί την δικιά του σκοτεινή γοητεία.

Γιατί ανασταίνονται οι νεκροί; Συνήθως υπάρχει μια ομιχλώδης γενεσιουργός αιτία. Δεν μας αφορά ιδιαίτερα, παρά μόνο τα αποτελέσματα. Ο Ρομέρο μας προτείνει μια μορφή ραδιενέργειας ή κοσμικής ακτινοβολίας που δραστηριοποιεί τους νεκρούς εγκεφάλους. Ως επί το πλείστον όμως είναι ο ανθρώπινος παράγοντας που παίζει ρόλο, με τα διάφορα τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα ή τα βιολογικά πειράματα για όπλα, ας πούμε. Οι νεκροζώντανοι- όπως ο παλιόφιλος ο Γκοντζίλα- έρχονται να μας «τιμωρήσουν». Υπάρχει λοιπόν το πανάρχαιο θέμα της «ύβρεως». Στις καινούργιες ταινίες οι εξηγήσεις συνήθως ξεπερνιούνται. Απλά κάποια στιγμή γίνεται της....πουτάνας στα ζόμπι!

Μερικές φορές τα σκοτεινά μάγια και οι ακατονόμαστες μαγγανείες ξυπνούν τους διαβολικούς νεκρούς. Διαλέγεις και παίρνεις. Ένας πρωταγωνιστής στο Dawn of the dead του 1978, αναφέρει ότι ο παππούς του του έλεγε ότι, όταν δεν θα υπάρχει άλλος χώρος στην κόλαση, οι νεκροί θα περπατήσουν στη γη!

Γιατί όμως θέλουν ανθρώπινο κρέας; Προφανώς γιατί θέλουν να ανανεώνουν τα νεκρά τους κύτταρα, τα οποία αποσυντίθενται με ταχύτατους ρυθμούς, εξού και η ακόρεστη πείνα. Η προτίμηση στους ανθρώπους- σε ταινίες έχουμε δει και φαγωμένα ζώα- υπάρχει γιατί, θεωρητικά, η συμβατότητα του DNA βοηθά την παραπάνω διαδικασία και προσθέτω και γω, γιατί είναι πιο απλό να μας πιάσουν, από ένα άλογο, ας πούμε.

Όσο πιο εξαντλημένα είναι δηλαδή λόγω έλλειψης τροφής, τόσο πιο σάπια και αργοκίνητα γίνονται.

Τα ζόμπι έχουν και λανθάνουσα μνήμη. Περιφέρονται σε εμπορικά κέντρα, σε δρόμους, κρατάνε εργαλεία. Σκέψεις φαντάσματα από μια προηγούμενη ζωή, που δεν θυμούνται. Ψίγματα κανονικότητας σε έναν εγκέφαλο σκέτο «πουρέ».

Όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα μπορούν ακόμα και να μάθουν βασικές και πρωτόγονες λειτουργίες, σαν κάποια, όχι και τόσο έξυπνα, ζώα. Αντιδρούν στη μουσική, στις φωνές και μερικές φορές προσαρμόζονται τόσο ώστε να αρπάξουν μια πέτρα ή ένα καδρόνι και να σπάσουν το παράθυρο.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μεμονωμένα άτομα, αναπτύσουν και λίγο παραπάνω ευφυία, ώστε να οδηγήσουν το υπόλοιπο «κοπάδι» στους λαχταριστούς και τρυφερούς ζωντανούς ανθρώπους.

Το συμπέρασμα είναι φυσικά, ότι ο μόνος τρόπος να τα σταματήσεις είναι να καταστρέψεις τον εγκέφαλό τους. Αυτό το ξέρει κάθε μαθητής της πρώτης δημοτικού! Επίσης καίγονται μια χαρούλα, ενώ η απόλυτη «κιμαδοποίηση» σε βοηθά να ξεδώσεις

Είναι φυσικό ότι παραλλαγές και διαφορετικές προσεγγίσεις θα υπάρχουν. Αυτά όμως εν ολίγοις είναι τα βασικά χαρακτηριστικά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ελπίζω ότι στο μέλλον θα έχουν την κινηματογραφική συνέχιση που τους αξίζει. Μπορεί για τον πολύ κόσμο να είναι απλά αποτρόπαια πλάσματα σε εμετικές ταινίες, έχουν όμως μαζί τους στρατιές φανατικών και πολλές από τις ταινίες αυτές είναι πλέον κλασσικές και έχουν επιρρεάσει τον υπόλοιπο «καθωσπρέπει» κινηματογράφο. Στην πραγματικότητα είναι κομμάτι του συλλογικού ασυνείδητου, που έψαχνε τρόπο να εκφράσει την φρίκη της ίδιας της ανθρώπινης φύσης και κάποια στιγμή γεννήθηκαν αυτά τα ανθρωποφάγα τέρατα. Δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, αλλά συγχρόνως είναι μέσα στον καθένα μας. Είναι βγαλμένα από το ανθρώπινο μυαλό και την φαντασία, κομμάτι μας, ανήκουν πια στην παγκόσμια κουλτούρα, λατρεύονται από μικρούς και μεγάλους. Είναι αυτό που αγαπάμε να μισούμε.

Φυσικά δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον....Μπορεί να είναι απλά το επόμενο στάδιο της εξέλιξης!

Μια ιστορία αίματος και απόγνωσης, σινεφίλ οργασμών και απόλαυσης. Ήταν ένας μικρός μόνο απολογισμός στις κανιβαλιστικές, παρεξηγημένες ταινίες με ζόμπι. Όσοι πιστοί προσέλθετε....!!!—Mr. Lakis (Zombakis) Bobinas.

TOP 10 ZOMBIE FLICKS BY BOBINAS

(ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ)

*BRAINDEAD- ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟΣ (1992) PETER JACKSON

*DAWN OF THE DEAD- ΖΟΜΠΙ, ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ(1978) GEORGE ROMERO

*DAY OF THE DEAD- Η ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (1985) GEORGE ROMERO

*EVIL DEAD- ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΑΣΜΑ (1981) SAM RAIMI

*TO KAKO- THE EVIL (2005) ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΟΥΣΣΙΑΣ 

*NIGHT OF THE LIVING DEAD- Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (1969) GEORGE ROMERO

*RE-ANIMATOR- ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ (1985) STUART GORDON

*SHAUN OF THE DEAD- ΤΟ "ΞΥΣΙΜΟ" ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (2004) SIMON PEGG, EDGAR WRIGHT

*28 DAYS LATER- 28 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ (2002) DANNY BOYLE

*ZOMBI 2- ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (1979) LUCIO FULCI