TV SERIES
HOMELAND- The First Season.

Cast: Claire Danes, Damian Lewis, Morena Baccarin, Mandy Patinkin.


Μετά από 8 ολόκληρα χρόνια αγνοούμενος στο Ιράκ, ο πεζοναύτης Nicholas Brody (Damian Lewis) επιστρέφει στην πατρίδα, όπου όλοι φυσικά τον είχαν για νεκρό. Η γυναίκα του έχει δεσμό με έναν φίλο του, ο γιος του δεν τον θυμάται καν. Αλλά το χειρότερο είναι ότι μια πράκτορας της CIA (Claire Danes) τον έχει βάλει στο μάτι κυριολεκτικά, στήνοντας παράνομα κάμερες στο σπίτι του, γιατί θεωρεί ότι είναι ύποπτος για τρομοκρατική ενέργεια στο έδαφος των ΗΠΑ.

Ξεκινώντας σαν δεκάδες άλλες παρόμοιες ιστορίες και βασισμένη αμυδρά σε μια παλιότερη Ισραηλινή τηλεοπτική σειρά, γρήγορα δείχνει ότι ξεχωρίζει από τον σωρό. Ξεπερνώντας τις Αμερικανιές επικεντρώνεται στους ανθρώπους, στα λάθη τους, τις επιλογές τους, την πίστη ή την απιστία τους, τις προσωπικές τους σχέσεις. Έχοντας στην φαρέτρα της μερικές καταπληκτικές ερμηνείες, με καλύτερη εκείνη της Danes, που κέρδισε και την Χρυσή Σφαίρα για ερμηνεία σε δραματική σειρά, του Lewis που παίζει τον διφορούμενο ήρωα με τα μετατραυματικά σύνδρομα, που προσπαθεί να επανέλθει στην καθημερινότητα και του  Mandy Patinkin, γνωστού από την σειρά "Criminal Minds", που παίζει τον προϊστάμενο και μέντορα της Danes. Πολύ καλή- και πολύ όμορφη- είναι επίσης η  Morena Baccarin ( Firefly, Serenity, V) που παίζει την μπερδεμένη σύζυγο που προσπαθεί να συγκρατήσει την οικογένειά της και την ζωή της από το να διαλυθούν. Φυσικά υπάρχουν και καμιά ντουζίνα ενδιαφέροντες δεύτεροι ρόλοι.

Αυτό που κάνει την σειρά τόσο καλή είναι το ότι παίζει σε πολλά επίπεδα και κερδίζει σε όλα. Είναι περιπέτεια μυστηρίου, είναι οικογενειακό δράμα, είναι κατασκοπικό θρίλερ, έχει επί μέρους κοινωνιολογικές και ψυχολογικές προεκτάσεις. Το πιο σημαντικό όμως είναι ένα. Όταν ξεκινήσεις να την βλέπεις δεν σταματάς. Και δεν μιλάμε για καταστάσεις τύπου "24". Εδώ έχεις τον χρόνο να ταυτιστείς με τους ήρωες, να καταλάβεις τα βαθύτερα τους κίνητρα. Δεν υπάρχουν "καλοί" και "κακοί", μόνο άνθρωποι. 

Φυσικά θα είμασταν όλοι ευτυχισμένοι, αν οι CIA είχε στους κόλπους της τόσο καλά παιδιά και ήταν τόσο αλτρουιστές. Επειδή όμως έχουμε να κάνουμε με ένα κομμάτι της εσωτερικής ασφαλείας και όχι με black operations και επειδή υπονοούνται και άλλες πρακτικές- δεν ξέρουμε βέβαια ακόμα που θα το πάει στην δεύτερη περίοδο, που ετοιμάζεται πυρετωδώς- γενικά το προσπερνάμε. 

Να σημειωθεί παρακαλώ ότι έχει τιμηθεί και με Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής σειράς. Αν λοιπόν το "24" ήταν για την εποχή George W. Bush, το "Homeland" είναι για την Obama εποχή. Πάντα όμως θα υπάρχουν εσωτερικοί και εξωτερικοί κίνδυνοι για να κάνουν τους Αμερικάνους να φοβούνται. Το θέμα είναι να βγάζουν και τίποτα της προκοπής να βλέπουμε.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ****

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  Ευχαρίστως!

ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ  (A Dangerous Method, 2011) ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΚΑΝΑΔΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ.

Director: 

David Cronenberg

Cast: Michael Fassbender, Keira Knightley, Viggo Mortensen, Vincent Cassel.

Η περίπτωση του Κρόνενμπεργκ είναι μοναδική. Τέσσερις δεκαετίες τώρα προχωρά ένα μοναχικό και δημιουργικό μονοπάτι στις παρυφές της έβδομης τέχνης. Έχοντας ξεκινήσει καθαρά με cult ταινίες τρόμου μπολιασμένες με μπόλικη διαστροφή και αίμα, περνά στην συνέχεια σε μια πιο "mainstream" κατάσταση- λέμε τώρα!- με αντίστοιχα εξωφρενικά αποτελέσματα. Τα τελευταία χρόνια διάγει μια πιο σινεφίλ φάση και αγκαλιάζεται από τους κριτικούς πανταχόθεν, που ούτως ή αλλιώς τον αγαπούσαν- και όχι άδικα. Ο κύριος Μπομπίνας μεγάλωσε με τις ταινίες του. Άλλες τις λάτρεψε και άλλες τον απογοήτευσαν. Δεν μπορώ όμως να μην βγάλω το καπέλο σε έναν ασυμβίβαστο και πρωτοπόρο δημιουργό. Ας μπούμε τώρα στο ψητό.

Η 19η ταινία του Κρόνενμπεργκ θα μπορούσε να μην είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα του, θεματολογικά τουλάχιστον. Και ενώ μας έχει δώσει δείγματα ενός άλλου κινηματογράφου, M. Butterfly (1993), Spider (2002), εντούτοις απομακρύνεται κι άλλο από τα νερά του, όχι όμως και από τα βασικά του θέματα. Υιοθετώντας μια άκρως ακαδημαίκή κινηματογράφηση, τέμνει μια αληθινή ιστορία. Πηγές του είναι το ομώνυμο βιβλίο του John Kerr και το θεατρικό έργο του  Christopher Hampton "the talking cure". 

Τα δύο ιερά τέρατα της ψυχανάλυσης, ο Carl Jung και ο Sigmund Freud, έρχονται σε επαφή λόγω μιας ασθενούς του πρώτου. Ξεκινάνε μια σχέση αλληλοεκτίμησης και σεβασμού που με τον καιρό θα ψυχρανθεί τόσο, ώστε ο Freud να αποκηρύξει σχεδόν τον Jung. Σύμφωνα με τους σεναριογράφους λοιπόν που παρουσιάζουν και αποσπάσματα από γράμματα που έστελνε ο ένας στον άλλο, τα πάντα γίνανε για το φουστάνι. Οκ ως εδώ. Η αγάπη του σκηνοθέτη για την ψυχανάλυση- που και ο ίδιος παραδέχεται ότι συνεχίζει και τον έχει βοηθήσει τα μάλα- τον σπρώχνει προς το θέμα. Ενώ όμως είναι βαθύ και πολυεπίπεδο, καταλαβαίνεις στο μισό της ταινίας ότι θα κολυμπήσει στα ρηχά. Οι πρωταγωνιστές βέβαια είναι άψογοι με καλύτερο τον Michael Fassbender, ο οποίος παίζει με υπόκωφες εκρήξεις και σιωπηλά βλέμματα, σκιαγραφώντας έναν αινιγματικό άνθρωπο. Η Keira Knightley καταφέρνει να αποδώσει εξαιρετικά την ασθενή και μετέπειτα ερωμένη του Jung, έχοντας τις πιο αβανταδόρικες σκηνές. Ο Viggo Mortensen είναι καλός μεν, αλλά δεν ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο καθότι είναι υπερβολικά γοητευτικός για Freud. Επίσης έχει εισάγει το γνωστό ράθυμο στυλ του στο παίξιμο και παρά την προσπάθειά του διακρίνουμε τον Viggo πίσω από τον Sigmund. 

Όπως ανέφερα η σκηνοθεσία είναι χειρουργική. Το μοντάζ σφιχτοδεμένο. Μεταφερόμαστε από δωμάτιο σε δωμάτιο- οι θεατρικές καταβολές - η κάμερα είναι ακίνητη στραμμένη στα πρόσωπα, προσπαθώντας ωστόσο να δει μες στην ψυχή. Εκεί που μας τα χαλάει είναι στην, εν τέλει, επιδερμική προσέγγιση του θέματος, καταφέρνοντας να αναγάγει όλη την ιστορία της ψυχανάλυσης και του πόλεμου των ιδεών δύο μεγάλων μυαλών, σε μια ιστορία αγάπης και σεξουαλικού πόθου. Αυτό είναι το ένα μείον. Το δεύτερο προκύπτει από την ίδια την κατασκευή της ταινίας, έχει περιορισμένα όρια. Η ψυχρότητα  και αποστασιοποίηση που στο παρελθόν έχει ευνοήσει ταινίες του εδώ γυρίζει μπούμερανγκ, γιατί το θέμα είναι ήδη βαρύ και στατικό οπότε δεν έχεις να ελπίζεις σε οποιαδήποτε άλλη ψυχαγωγική ανάσα. Εν ολίγοις, τελειώνοντας η ταινία δεν σου μένει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Παρόλα αυτά είναι ένα σπάνιο φιλμ, από αυτά που δεν γυρίζονται συχνά και μια έντιμη και σοβαρή δουλειά με αρκετά πράγματα να δει κανείς. Το πιο ενδιαφέρων ίσως είναι αυτό που υπονοείται ή δεν φαίνεται. Μισόλογα, χαμένες φράσεις, καταπιεσμένα αισθήματα. Στην πραγματικότητα είναι σαν kinky ταινία του James Ivory.

Η ανασύσταση της εποχής και το γενικότερο επίπεδο παραγωγής είναι άψογα. Ειδική μνεία στην μουσική του μόνιμου συνεργάτη του Κρόνενμπεργκ, Howard Shore. 

Νομίζω ότι μια χαρά θα την δείτε σπίτι, ταινία 4 τοίχων και συνεχούς διαλόγου. Για όποιους νομίζουν ότι η φυσική θέση μιας ταινίας είναι στο σινεμά, δεν θα με βρουν αντίθετο. Το νου σας όμως την αίθουσα, μην πέσετε σε κάφρους που βαριούνται από μια χαμηλότονη υπαρξιακή ταινία.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ     6 ΣΤΑ 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?      Μόνο αν ήμουν του επαγγέλματος...

Buried ( Ισπανία, 2010 )

DIRECTOR                     CAST

Rodrigo Cortez                 Ryan Reynolds

90'  color                          Θρίλερ αγωνίας

Το Buried είναι η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς. Στοίχισε λιγότερο από 2 εκατομμύρια και βάζει κάτω πολλές από τις υπερπαραγωγές της χρονιάς. Γυρισμένο μέσα σε 17 μέρες στην Βαρκελώνη και έχοντας σαν μόνο σκηνικό ένα φέρετρο, καταφέρνει να μας αφήσει επί μιάμιση ώρα με κομμένη την ανάσα.

Ένας Αμερικανός οδηγός βυτιοφόρου, που δουλεύει με σύμβαση στο Ιράκ το 2006, ξυπνά θαμμένος μέσα στο σκοτάδι. Προσπαθεί με ένα κινητό- που του έχουν αφήσει αυτοί που τον έκλεισαν εκεί- και ένα αναπτήρα για να βλέπει, να καταφέρει με κάποιον τρόπο να πετύχει το απίθανο, να βγει με κάποιον τρόπο έξω.

Έχετε ακούσει πολλές φορές για κλειστοφοβικές ταινίες, αυτά ήταν μπούρδες. Εδώ μιλάμε για μια αβάσταχτη σχεδόν κατάσταση, που εντείνεται περισσότερο από το επιτυχημένο widescreen φορμάτ σε μεγάλη οθόνη. Πραγματικά θα νιώσετε ότι είσαστε εσείς θαμμένοι!!! Αν λοιπόν το ξεπεράσετε αυτό, όπως επίσης και το ότι όλη η ταινία είναι γυρισμένη εκεί μέσα, θα ζήσετε μια πρωτόγνωρη και έντονη εμπειρία. Είναι αξιοθαύμαστο πως ο σκηνοθέτης χτίζει την αγωνία και την κορύφωση και εφευρίσκει πάντα καταστάσεις ώστε να μην γίνει στιγμή βαρετή η ταινία. Ο καναδικής καταγωγής Ryan Reynolds φέρνει σε πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή, να παίξει  μόνος του και για την ακρίβεια είναι καταπληκτικός. Στην μέχρι τώρα καριέρα του δεν με είχε πείσει με τις χαζοταινίες που πρωταγωνιστούσε είτε σαν γόης, είτε σαν action hero. Οι υπόλοιποι από το καστ ακούγονται μόνο στο τηλέφωνο, καθώς ο σκηνοθέτης δεν βγάζει στιγμή την κάμερα από το φέρετρο, σοφή απόφαση, κάνοντας τον αποκλεισμό πιο έντονο και αληθοφανή.

Η ταινία λειτουργεί και σαν παραβολή, καθώς ο ήρωας- ένας εργάτης που έχει ξενιτευτεί για να καταφέρει να συντηρήσει την οικογένειά του- προσπαθεί να αναδυθεί από το βάθος της γης, ενώ τον πλακώνουν τόνοι χώματος, που σαν αξεπέραστα προβλήματα των καθηλώνουν. Όλο το βάρος του κόσμου, που βρίσκεται σε αναταραχή είναι σαν να πέφτει πάνω του και δεν τον αφήνει να ανασάνει. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι, πάνω στην προσπάθειά του να ξεφύγει, μπλέκει και στα γρανάζια της γραφειοκρατίας!!!!!! Το φιλμ είναι η πεμπτουσία του Χιτσοκικού δράματος, με έναν τελείως άσχετο και αθώο άνθρωπο που μπλέκει σε απίστευτες καταστάσεις. Όπου και να το δείτε είναι το ίδιο έντονο. Ιδανική προβολή στο dvd.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ            ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??          Αν πάρω πρώτα μια βαθιά ανάσα!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ           Όποιοι προτιμούν τις έντονες συγκινήσεις.

">