THE FAVOURITE ( Η Ευνοούμενη )

Γιώργος Λάνθιμος- Ιρλανδία, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ

Black Comedy, Historical Drama, Biopic. Διάρκεια 120'

Η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας (  Olivia Colman ) έχει μείνει χήρα. Επίσης υποφέρει από αρθρίτιδα. Γενικά δεν την παλεύει. Είναι οι αρχές του 18ου αιώνα και μετά από 17 αποβολές (!) κυβερνά την Βρετανία και τον υπόλοιπο κόσμο μαζί με την ερωμένη της, την λαίδη Σάρα ( Rachel Weisz  ). Η ξεπεσμένη αριστοκράτισσα Άμπιγκεηλ ( Emma Stone ) όμως, θα αλλάξει τα δεδομένα. Από απλή υπηρέτρια θα ανέλθει σε ευνοούμενη της βασίλισσας, με κουτοπονηριά και φιλοδοξία. Οι συσχετισμοί θα αλλάξουν και ένας ιδιότυπος πόλεμος θα αρχίσει μεταξύ τους.

Η νέα ταινία του Λάνθιμου έχει πολλά να θαυμάσεις. Κατ αρχάς έχει μια τριπλή ερμηνευτική καταιγίδα από τρεις εξαιρετικές κυρίες, που αναφέρονται πιο πάνω. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι τρεις είναι υποψήφιες για όσκαρ! Η Colman δε, έχει σαρώσει τα υπόλοιπα βραβεία και πάει τρένο για το χρυσό αγαλματάκι. Είναι η καλύτερη πρωταγωνιστική τριπλέτα φέτος. Πάνω τους λοιπόν ο Λάνθιμος βασίζει όλη την ταινία.

 Το επόμενο ατού είναι το σενάριο των Deborah Davis, Tony McNamara το οποίο είναι εξαιρετικά πνευματώδες, αστείο, ειρωνικό και δραματικό ταυτόχρονα. Είναι γεμάτο θανατερές ατάκες, καταιγιστικό και πιάνει όλη την παράνοια της παρακμάζουσας αυλής, χωρίς να καταφεύγει σε πλατειασμούς. Να σημειώσω ότι είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη που δεν συμμετείχε στο 

σενάριο.

Οι δύο παραπάνω λόγοι (ερμηνείες, σενάριο ) σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία, είναι αυτά που κάνουν μια ταινία εποχής τόσο ενδιαφέρουσα. Εδώ λοιπόν ο Λάνθιμος θεωρώ πως έκανε ένα έξυπνο βήμα. Επέλεξε άλλη θεματολογία, σε κάτι πιο συμβατικό, αλλά μπόλιασε την ταινία με την ιδιαίτερη ματιά του. Γύρισε ένα δράμα εποχής με το Greek weird wave στυλ του.

Η φωτογραφία είναι επίσης εξαιρετική. Ο Robbie Ryan χρησιμοποιεί τόσο μεγάλους φακούς που σε πολλές σκηνές δημιουργείται παραμόρφωση στις άκρες των κάδρων. Ο φωτισμός είναι φυσικός και τα νυχτερινά πλάνα σχεδόν μόνο με το φως των κεριών. Αυτή η μεταχείριση του χώρου, σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα. Φυσικά το καλλιτεχνικό τμήμα είναι εξαιρετικό. Αυτό μας πάει και στα κοστούμια. Κάπου διάβασα ότι είναι καταπληκτικά και εξαιρετικά "άχρονα". Στην πραγματικότητα δεν είναι πιστά στην εποχή. Το ίδιο ισχύει και για την ιστορία.

Ενώ ο σκελετός είναι σχετικά πιστός, οι λεπτομέρειες για το τι ακριβώς συνέβαινε είναι θολές. Μπορεί όποιος θέλει να εντρυφήσει στην ιστορία. Η πρόθεση της ταινίας όμως δεν είναι αυτή. Χρησιμοποιεί την εποχή και τα πρόσωπα για να κάνει ένα σχόλιο. Μην ξεγελιέστε, είναι εξαιρετικά αστεία για ταινία εποχής, πολύ έξυπνη και πολύ δραματική ταυτόχρονα. Είναι κινηματογραφημένη με αντισυμβατικό τρόπο. Η κάμερα σπάνια είναι στημένη στο ύψος των ματιών. Οι γωνίες που χρησιμοποιούνται είναι ενδιαφέρουσες. Μέχρι και η μπουρλέσκ κωμωδία επιστρατεύεται σε κάποιες σκηνές.

Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Όλες οι γυναίκες κάνουν διαγωνισμό κακίας και όλοι οι άντρες είναι εντελώς βλαμμένοι. Το πραγματικό θέμα του φιλμ είναι η εξουσία. Η βασίλισσα μπορεί να έχει ερωμένες, αλλά αυτές στην πραγματικότητα είναι αναλώσιμες. Εκείνη είναι ο στρατηγός και οι άλλες είναι στρατιώτες. Μπορεί κάποια να είναι η ευνοούμενη της αλλά φροντίζει όταν πρέπει να επιστρέψει η σωστή ισορροπία και να δείξει ότι εκείνη είναι πάνω απ όλα. Η αυτοκρατορία  διοικείται από μια καημένη και από έναν λάκο κόλακες.

Ο Λάνθιμος φροντίζει να βάλει την υπογραφή του πάλι με ένα αφαιρετικό τέλος. Αυτό δεν θα αρέσει σε πολλούς. Αυτή είναι η φάση του όμως. 

Η ετυμηγορία του Μπομπίνα: Είναι μια άρτια παραγωγή, πιο απομακρυσμένη από το ύφος του σκηνοθέτη. Αυτό σημαίνει πως είναι πιο φιλική στους θεατές. Έχει εξαιρετικές στιγμές και βλέπεται πολύ ευχάριστα για το είδος της. Τη θεωρώ σημαντική, έχει βέβαια τα ψεγάδια της, τα οποία είναι σαφώς λιγότερα από τα προτερήματα. Αν θέλετε τη γνώμη μου, πρέπει να την δείτε στον κινηματογράφο. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στις 7 Φεβρουαρίου. 'Όλα τα άλλα με τα όσκαρ είναι σαχλαμάρες. Φανταστείτε πως το Bohemian Rapsody πήρε 5 υποψηφιότητες! Σίγουρο έχω το α' γυναικείου, όλα τα άλλα είναι ρευστά. Η ταινία θα ήταν το ίδιο καλή και χωρίς υποψηφιότητες. Η ουσία είναι ότι ο Λάνθιμος δοκίμασε κάτι άλλο και τα κατάφερε.

Την πιο πετυχημένη περιγραφή για την ταινία την διάβασα σε ένα ξένο περιοδικό.

Είναι ένα ΑΓΡΙΟ, ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΚΟ, ΜΠΑΡΟΚ ΔΡΑΜΑ ΕΠΟΧΗΣ.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***1/2 (ΣΤΑ 5)

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ? : ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ.  

ΑΘΙΚΤΟΙ (INTOUCHABLES) 2011, Γαλλία- Διάρκεια 112'

Directors: Olivier Nakache, Eric Toledano.

Cast: François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny, Audrey Fleurot.

Γεννημένη για να συγκινήσει και να δημιουργήσει ζεστά και ανθρώπινα συναισθήματα, η ταινία των Olivier Nakache, Eric Toledano, που υπογράφουν συγχρόνως και το σενάριο, είναι βασισμένη- με υπογραμμισμένη την λέξη ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ- σε αληθινή ιστορία. Η υπογράμμιση προφανώς έχει να κάνει με το «περίπου» της υπόθεσης. Έχει ευτυχήσει να διαθέτει δύο καταπληκτικούς πρωταγωνιστές (François Cluzet, Omar Sy) και μερικούς ενδιαφέροντες δεύτερους ρόλους, προσεγμένη σκηνοθεσία, άρτια παραγωγή και μια εναρκτήρια σεκάνς καταδίωξης στο νυχτερινό Παρίσι, που σε εισάγει αμέσως στο κλίμα της ταινίας.

Δεν είναι ότι δεν περάσαμε καλά, αλλά δεν είδαμε κάτι νέο. Φτιαγμένη σαν μια απόλυτα feelgood ταινία, είναι γεμάτη με όλα τα αντίστοιχα στερεότυπα. Ο φτωχός έγχρωμος, γιος μεταναστών, που παραστράτησε αλλά διαθέτει φοβερά καλή ψυχή και εσωτερική καλιέργεια, ο πάμπλουτος τετραπληγικός- μιλάμε για π-ά-μ-π-λ-ο-υ-τ-ο-ς!

Είναι όμως φοβερά δυστυχισμένος, μιας και είναι καθηλωμένος σε ένα καροτσάκι για όλη του τη ζωή μετά από ένα ατύχημα με παρα-πέντε (όχι την σειρά, αυτό με το αλεξίπτωτο!). Για προφανείς λόγους βαρεμέρας θα επιλέξει τον συμπαθητικό και εξωστρεφή Driss για να γίνει ο προσωπικός του φροντιστής- τα βασικά...να του κάνει γυμναστική, να τον ταϊζει, να τον....ξεσκατίζει... Ο φτωχός πλην τίμιος Driss, που έχει πάει στην συνέντευξη για να πάρει μόνο μια υπογραφή για να ανανεώσει το επίδομά του, «ψήνεται» παραδόξως για μια τέτοια δουλειά. Οι δυό τους θα γίνουν οι καλύτεροι φίλοι και θα βοηθήσουν ο ένας τον άλλο να βρούν την ισσοροπία και την ευτυχία στην προσωπική τους ζωή.

Δεν είναι στιγμή ψυχοπλακωτική ταινία, όπως το «Η θάλασσα μέσα μου» ας πούμε. Γεμάτη από θετικά μηνύματα και με αμβλυμμένες   τις φυλετικές και κοινωνικές προκαταλήψεις, ανήκει σε εκείνες τις Αμερικάνικης νοοτροπίας ταινίες όπου όλοι ανεξαιρέτως στέκονται πάνω από τις περιστάσεις. Ρε παιδί μου, είναι όλοι...τόόόόσο καλοί.

Ιδανική για μια ευχάριστη και ζεστή βραδιά σπίτι με ουμανιστικά «μηνύματα». Η επιτυχία της δεν μου φαίνεται άδικη, καθώς και μόνο το ότι δείχνει ανθρώπους, που κάτω από δύσκολες συνθήκες βρίσκουν το δρόμο τους με τόσο «γλυκό» τρόπο, γεμίζει το σινεφίλ κοινό με ελπίδα και αισιοδοξία σε καιρούς χαλεπούς σαν κι αυτούς που ζούμε. Να ήταν όλα τόσο εύκολα...!

Αξίζει να την δείτε. Εμάς δεν μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά περάσαμε καλά....πως το λένε ....tres bien!!!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Με τη μαμά μου...

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ (CARNAGE) 2011- Γαλλία, Ισπανία, Ισπανία, Γερμανία- Διάρκεια 79'

Director: 

Roman Polanski 

Cast:  Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz, John C. Reilly

Γυρισμένο μέσα σε ένα διαμέρισμα, μην κρύβοντας στιγμή την θεατρική του καταβολή, "Ο θεός της σφαγής" είναι μια "μικρή" ταινία για το πως οι καθωσπρεπισμοί και οι ευγενείς ιδέες τεσσάρων μεσοαστών, με όλες τους τις νευρώσεις, πάνε περίπατο, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουν για τα παιδάκια τους. Τα παιδάκια τους- και ουχί τα παϊδάκια τους- μαλώσανε στον δρόμο και το ένα βάρεσε με ένα κλαδί το άλλο. Το ζευγάρι των γονέων του θύτη, λοιπόν πήγε στο σπίτι του θύματος για να συζητήσει "πολιτισμένα" και να διευθετήσουν από κοινού το θέμα.

Η ταινία βλέπεται απνευστί. Διαρκεί 1 ώρα και ένα τέταρτο και έχει το κατάλληλο καστ. Είναι και οι 4 πολύ καλοί. Ο Πολάνσκι επικεντρώνεται στην γλώσσα του σώματος και στον λόγο. Θα μπορούσε να το βάλει και σε μια σκηνή θεάτρου, τόσο λιτό είναι. Αυτό που έχει σημασία είναι η απόλυτη κατάρρευση της επιφανειακής ευγένειας καθώς μιλάμε για κυριολεκτική λεκτική σφαγή. Είναι αρκετά απολαυστικό το να βλέπεις πως πάνε βόλτα οι θεωρίες και το πολιτικώς ορθό. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι παρόμοιες παραστάσεις έχουν παιχτεί σε χιλιάδες σπίτια. Το καταπληκτικό είναι ότι τα ζευγάρια θυμίζουν πολύ με την συμπεριφορά τους τα καθ'ημάς, Ελληνάρες αστούς που νομίζουν ότι έχουν ανακαλύψει το νόημα της ζωής και ότι είναι πολύ δημοκράτες και διαλλακτικοί.

Οι συμμαχίες στην ταινία θα αλλάξουν μερικές φορές, ανάλογα με το που πάει η κουβέντα. Τα στερεότυπα θα υπερισχύσουν της λογικής και τα καημένα τα παιδάκια- και ουχί παϊδάκια είπαμε- θα φαντάζουν σαν τα απόλυτα θύματα του μακελειού, αν και δεν τα βλέπουμε παρά μονάχα φευγαλέα στην αρχή της ταινίας.

Ότι αξίζει είναι οι ερμηνείες, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Κατά τα άλλα είναι σαν το θέατρο της Δευτέρας reloaded. Νοικιάστε το dvd βρε αδερφέ...Mesie Bobinas 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  Θα ήθελα να το δω στο θέατρο...

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ (THIS MUST BE THE PLACE) 2011. Ιταλία, Γαλλία, Ιρλανδία- Διάρκεια 118΄

Director: 

Paolo Sorrentino

Cast: Sean Penn, Frances McDormand, Judd Hirsch

Μια ιδιαίτερη ταινία, με καταπληκτική κινηματογράφηση, μια αμφιλεγόμενη ερμηνεία και άσχετες μεταξύ τους σκηνές. Ένα γλυκό road-movie, για τους λάθος λόγους, με έναν συνταξιοδοτημένο ροκ σταρ στο κυνήγι του Ναζί βασανιστή του πατέρα του. Ο Sean Penn (Cheyenne) εγκλωβισμένος, σαν άλλος Robert Smith, μέσα στο σώμα ενός μεσήλικα που έχει μείνει για πάντα στην εφηβική ηλικία. Ένας Ιταλός σκηνοθέτης, ο Paolo Sorrentino του "Il Divo" με προφανή μαεστρία, σε ένα σενάριο που ακροβατεί ανάμεσα στην γκροτέσκα κωμωδία και τον σουρεαλισμό. Οι Talking Heads σαν το απόλυτο "τοτέμ" της Αμερικάνικης εναλλακτικής σκηνής- το "This must be the place" είναι άλλωστε δικό τους τραγούδι. Απίθανοι δευτερεύοντες χαρακτήρες διασταυρώνονται με τον πρωταγωνιστή, άλλοτε προσφέροντας μια παράξενη ιστορία και άλλοτε μια παράξενη κατάσταση. Ο ορίζοντας είναι ατελείωτος. Ο Cheyenne πετάει θανατερές ατάκες και γελά εκνευριστικά....και η ταινία κυλά....ούτε λίγο ούτε πολύ για 2 γεμάτες ώρες.

Δεν είναι ότι δεν έχει το ενδιαφέρον της και το γούστο της, ακόμα βρε αδερφέ και στιγμές μεγαλείου. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αποφασίζει τι δρόμο θέλει να πάρει. Περισσότερο είναι σαν ένα δοκίμιο εκκεντρικότητας. Ακόμα και η υπόθεση με τον ναζί εγκληματία, είναι περισσότερο λόγος για να παρακολουθήσουμε το ταξίδι του ήρωα στην καθυστερημένη του ενηλικίωση, γιατί κατά τα άλλα είναι γελοίο.

Γυρισμένο για να αγαπηθεί σαν μια cult δημιουργία, με φανερά τα σημάδια της Ευρωπαϊκής της κληρονομιάς και ματιάς, μια παράξενη ταινία για έναν παράδοξο "εκδικητή", σε μια ονειρική και διαφορετική Αμερική, το φιλμ του Sorrentino είναι μια γλυκιά αποτυχία που αξίζει κανείς να δει, όχι τόσο για την αξία της, αλλά για το "ταξίδι"...Mr. Lakis.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΠΑΤΕ; .....πάμε παρακάτω...

ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (THE RUM DIARY) 2011, ΗΠΑ- Διάρκεια 120'.

Director Writer: 

Bruce Robinson

Cast: Johnny Depp, Giovanni Ribisi, Aaron Eckhart, Michael Rispoli, Amber Heard, Richard Jenkins.

Προσωπικό στοίχημα του ίδιου του Depp, η μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του βιβλίου του Hunter S. Thompson, με το ίδιο τίτλο, περίμενε για κάποιον άγνωστο λόγο 2 ολόκληρα χρόνια για να βγει στις αίθουσες. Από την άλλη, το βιβλίο κυκλοφόρησε 40 χρόνια μετά την συγγραφή του και είναι αυτοβιογραφικό. Ο Thompson, για όσους δεν γνωρίζουν είναι ο συγγραφέας του επίσης αυτοβιογραφικού "Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας" (Fear and loathing in Las Vegas), που φυσικά είχε γυριστεί ταινία από τον φοβερό Terry Gilliam, με πρωταγωνιστή πάλι τον Depp. Αυτοκτόνησε το 2005. Αυτό κάνει το "Μεθυσμένο ημερολόγιο" άτυπο πρίκουελ της παραπάνω ταινίας. Το οξύμωρο είναι ότι ο Depp παίζει τον ίδιο χαρακτήρα σε αρκετά πιο νεαρή ηλικία όντας 14 χρόνια μεγαλύτερος από όταν γύρισε την πρώτη! Ας είναι...δεν παίζει κανέναν ρόλο.

Ο συγγραφέας ήταν γερό ποτήρι και μεγάλο "τζάνκι", στην ταινία βλέπουμε μια πιο ήπια εκδοχή του, καθώς, σαν δημοσιογράφος πιάνει δουλειά σε μια Αμερικάνικων συμφερόντων εφημερίδα στο Πουέρτο Ρίκο στα τέλη της δεκαετίας του '50. Ο ήρωας, τόσο στο βιβλίο, όσο και στην ταινία λέγεται Paul Kemp, ένα ψευδώνυμο φυσικά. Εκεί θα συναντήσει τους τελείως "κατεστραμμένους" συναδέλφους του, βουλιαγμένους σε μια θάλασσα από ρούμι, μερικά λαμόγια που θέλουν να μετατρέψουν τον φυσικό παράδεισο του Πουέρτο Ρίκο σε ξενοδοχειακή ζώνη για πλούσιους και μια γυναίκα, την Chenault (Amber Heard), ερωμένη του Sanderson (Aaron Eckhart) ενός από τους επιχειρηματίες.

Από την πρώτη σκηνή, με τις πανέμορφες λήψεις από τον αέρα, μεταφερόμαστε σε έναν πολύχρωμο κόσμο με εξωτική ομορφιά. Το Πουέρτο Ρίκο είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές στην ταινία. Οι κάτοικοί του πάντως είναι μες στην μιζέρια. Καταπιεσμένοι και φτωχοί, ζουν κάτω από την εκμετάλλευση μιας χούφτας ανθρώπων, που τους αρνούνται ακόμα και την πρόσβαση στις παραλίες. Ο πρωταγωνιστής θα μυηθεί φυσικά στον τρόπο ζωής των συναδέλφων του- οι καλύτεροι ρόλοι στην ταινία- Sala (Michael Rispoli) και  Moberg (Giovanni Ribisi- απολαυστικός) και θα γίνει μια ανθρώπινη "σκνίπα". Η εποχή είναι χαρακτηριστική, λίγο πριν επελάσουν τα τρελά sixties. Το τσιγάρο και τα "ξίδια" είναι τρόπος ζωής. Παράλληλα θα νιώσει να έλκεται από την σέξι ερωμένη ενός άλλου. Η εξέλιξη αυτής της σχέσης, σημειολογικά, είναι ολόκληρη η ταινία, ουσιαστικά δηλαδή δεν γίνεται τίποτα το συνταρακτικό. Όποιο θέμα πολιτικό ή συναισθηματικό τίθεται απλά δεν προχωρά. Αντίθετα έχουμε μια χαριτωμένη εξιστόρηση των ημερών του πρωταγωνιστή, με αρκετό γούστο και πολλά επί μέρους γεγονότα, από έναν γκουρού σκηνοθέτη και σεναριογράφο, τον Bruce Robinson που μας έχει δώσει το Withnail & I (Ο φίλος μου κι εγώ, 1987). Ο Robinson έχει σκηνοθετήσει μόλις 4 ταινίες με αυτή εδώ και έχει γράψει σενάρια σε καμιά δεκαριά, συμπεριλαμβανομένου και αυτού για το "Killing Fields" (Κραυγές στην σιωπή", 1984). 

Ο χαλαρός τόνος, η ρέουσα σκηνοθεσία, η επιμονή σε χαρακτηριστικές λεπτομέρειες και η αγάπη του για τους δεύτερους χαρακτήρες κάνουν την ταινία ότι μπορεί να είναι. Ο Depp παίζει τον εαυτό του μια-δυο σκάλες χαμηλότερα, τίποτα ιδιαίτερο. 

Γενικά μια απόλυτα feelgood ταινία, με κάποιες στιγμές έμπνευσης, που εξελίσσεται ανούσια και δεν μένει στην μνήμη. Καλή επιλογή για βίντεο, λίγη στο σινεμά.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Μόνο με ένα μπουκάλι Captain Morgan...

  

ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΨΕΤΕ ΕΝΑΝ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ (TOWER HEIST) 2011, ΗΠΑ, Διάρκεια 104'

Director: 

Brett Ratner
Cast: Eddie Murphy, Ben Stiller, Casey Affleck, Alan Alda, Matthew Broderick.


Είναι κωμωδία χωρίς να είναι ιδιαίτερα αστεία, έχει πολύ καλό καστ που, είτε δεν φαίνεται, είτε παίζει σε λάθος ρόλο και έχει μια καλή κεντρική ιδέα που πάει περίπατο. Κυρίες και κύριοι καλωσορίσατε στην νέα δημιουργία του Brett Ratner, ενός μεγάλου διεκπεραιωτή του Χόλιγουντ (Rush Hour, Red Dragon κλπ, κλπ).

Ο  Josh Kovacs (Ben Stiller) είναι μάνατζερ προσωπικού σε έναν από τους πιο ακριβούς ουρανοξύστες-διαμερίσματα στην Νέα Υόρκη. Πιστεύει στην δουλειά του, πιστεύει στο σύστημα. Μια μέρα των ημερών όμως θα χάσει την δουλειά του και την σύνταξή του, μαζί με όλους τους συναδέλφους του, γιατί ο μεγαλοκαρχαρίας Arthur Shaw (Alan Alda), ο μόνος που διασώζεται, παίζοντας έναν ιδιαίτερα αντιπαθητικό και γλοιώδη χρηματιστή) θα φάει όλα τους τα λεφτά και θα θελήσει να την γλυτώσει κιόλας. Με σύμμαχο έναν μικροκακοποιό (Eddie Murphy), δύο συναδέλφους (Casey Affleck, Michael Peña) και έναν φαλιρισμένο ένοικο (Matthew Broderick), θα προσπαθήσουν να κλέψουν το υποτιθέμενο χρηματοκιβώτιο του "καρχαρία", πιστεύοντας ότι περιέχει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.

Ακόμα και οι σκηνές δράσης είναι υποτονικές. Η τελική λύση, αν και τραβηγμένη από τα μαλλιά δεν φέρνει την απαραίτητη συγκίνηση. Οι κοινωνικές και οικονομικές παράμετροι πάνε βόλτα και έτσι χάνεται η ευκαιρία για μια καλή κωμωδία. Το μόνο που μένει είναι μερικές καλές ατάκες και ένας υποφερτός ρυθμός στην ταινία, για να δούμε- και καλά- τι θα γίνει. Όσο όμως και να προσπαθήσεις να το συμπαθήσεις δεν σου κάθεται. Μετά από 5 λεπτά που το έχεις δει το ξεχνάς...για πάντα. Αξίζει πάντως μια ματιά, αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε, στο βίντεο. Είναι ξεκάθαρο ότι το επίπεδο παραγωγής είναι πρωτοκλασάτο και ότι η προσπάθεια αποσκοπούσε σε κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο. Πέρασε όμως και δεν ακούμπησε. 

Το μόνο που σε παρηγορεί είναι ότι ο Eddie Murphy σταμάτησε επιτέλους να κλάνει και να ρεύεται ( The Nutty Professor, Dr. John Dolittle) και άρχισε πάλι να προσπαθεί να παίξει κάνα ρόλο.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  *1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Σίγουρα όχι...

PAUL (2011) ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία- Διάρκεια 104' (109' extended).

Director: 

Greg Mottola

Simon Pegg, Nick Frost, Seth Rogen, Jason Bateman, Kristen Wiig, Sigourney Weaver.

Το Paul είναι παιδί των Simon Pegg και Nick Frost, που μας έχουν δώσει ταινίες όπως το "Shaun of the dead" και το "Hot Fuzz". Το κωμικό δίδυμο από το UK, στρέφει αυτή τη φορά τα βέλη του στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Όντας μεγάλοι geeks οι ίδιοι, υποδύονται δύο τουρίστες που πάνε στην Αμερική να επισκεφτούν το Comic-con και μετά να κάνουν μια περιοδεία στις φημισμένες περιοχές της Περιοχής 51 στην Νεβάδα. Στην πορεία θα συναντήσουν έναν κανονικό εξωγήινο....λίγο "τρελαμένο" όμως. Στο κατόπι και ένας αδυσώπητος μυστικός πράκτορας.

Γεμάτο με σινεφίλ αναφορές- τόσες που πρέπει να έχεις το νου σου για να της πιάσεις- και με διάθεση για "κανιβαλισμό", με εξαιρετικούς guest stars σε ρόλους έκπληξη, το φιλμ βλέπεται παραπάνω από ευχάριστα. Με παράπλευρη σαρκαστική κοινωνική κριτική στους Αμερικάνους, έναν αντισυμβατικό Ε.Τ. με τη φωνή του Seth Rogen, καλά εφέ και feelgood διάθεση, σκοντάφτει λιγάκι στο ρυθμό και στην υπερβολική χαβαλεδιάρικη διάθεση, που του αφαιρούν κομμάτι του υποτυπώδους ρεαλισμού, που πρέπει να έχει σαν ταινία για να γίνει πιστευτή. Οι Αμερικάνοι, κριτικοί και κοινό, ενοχλήθηκαν από τα σχόλια λίγο και το σνόμπαραν. Γενικά όμως είναι μια χαλαρή και αστεία πρόταση με εκλάμψεις πραγματικού ταλέντου.

Ψάξτε το στα βίντεο κλαμπ. Θα σας φτιάξει την διάθεση εν μέσω χαλεπών καιρών και θα σας δείξει πως έπρεπε να τελειώνει ο Ε.Τ.!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  ....έλα ντε...!

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ (Le Havre) 2011, Γαλλία/ Φινλανδία/ Γερμανία, Διάρκεια 93'.

Director,

Writer

: 

Aki Kaurismäki

Cast: André Wilms, Blondin Miguel, Jean-Pierre Darroussin

Τον λένε Άκι Καουρισμάκι                                          
και σε έχει στο τσεπάκι
με τις γλυκόπικρες ταινίες
που δεν είναι αηδίες.

Με ολοδικό του στυλ
έφτιαξε κι αυτό το φιλμ
που'ναι μία ουτοπία,
σε λιμάνι στην Γαλλία.

Είναι ένας μετανάστης
μοναχός και πεινασμένος
και τον βρίσκει ένας λούστρος
αγέρωχος και σιτεμένος.

Έχει μια κυρά γλυκιά
που'ναι άρρωστη βαριά,
οι γειτόνοι είναι καλοί
και πολύ εξυπηρετικοί.

Θα γλιτώσει το παιδάκι?

Θα γίνει ένα θαυματάκι?
Θα του την πέσουν οι μπάτσοι
και στραβή λες να του κάτσει?

Να την δείτε την ταινία, είναι όμορφη κι απλή.
Λούμπεν προλεταριάτο σε παραγωγή Γαλλοφινλανδική
θα σας φτιάξει το κεφάκι, θα γελάσετε λιγάκι,
θα βουρκώσετε και λίγο...φάτε κάνα πατατάκι.

Ο Μπομπίνας με το κρύο,σας προτείνει άμα θέτε
κάτι εναλλακτικό,
ήρεμο. απλό και ανθρώπινο
κι όχι Χολιγουντιανό!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ     ***

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?     Μέχρι να πεις ΆΚΙ...

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ (THE DESCENDANTS) 2011, ΗΠΑ, Διάρκεια 115'.

Director, Writer:

Alexander Payne

Cast: George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller, Nick Krause, Beau Bridges, Robert Forster, Matthew Lillard, Judy Greer.

Οι King είναι μια παλιά οικογένεια Αμερικανοχαβανέζων. Ο Matt έχει κληρονομήσει μια τεράστια έκταση και είναι σε διαδικασία, σαν καλός δικηγόρος, να την πουλήσει και να μοιραστεί τα λεφτά με τους συγγενείς του. Είναι ένας καλοβαλμένος πενηντάρης με δυο κόρες και μια γυναίκα. Το πρόβλημα είναι ότι η - όπως αποδεικνύεται άπιστη- γυναίκα του βρίσκεται σε κώμα, μετά από ατύχημα με σκάφος  και οι κόρες του είναι ατίθασες και τρελαμένες. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με μια κρισάρα μέσης ηλικίας, έρχονται να γκρεμίσουν τον κόσμο του και ο ίδιος θα βρεθεί στη δίνη των καταστάσεων.

Είναι ίσως η πρώτη φορά που ο Clooney δεν θυμίζει Clooney με το παίξιμό του. Για την ακρίβεια είναι ιδιαίτερα καλός στον ρόλο του, δείχνοντας εξαιρετικά ευάλωτος και παίζοντας με χαμηλούς τόνους,  αποπνέοντας μια απεγνωσμένη επιμονή να συγκρατήσει τα πράγματα για να μην καταρρεύσουν. Ο σκηνοθέτης Alexander Payne είναι, όπως φαίνεται, ο βασιλιάς της δραματικής κωμωδίας. Με μια χούφτα μικρών διαμαντιών στην φιλμογραφία του ( Citizen Ruth **, Election***, About Schmidt***1/2, Sideways***) επιστρέφει μετά από αρκετά χρόνια στον τόπο του εγκλήματος. Οι ταινίες του βγάζουν γέλιο από τραγικές καταστάσεις και είναι συγχρόνως ψυχολογική χαρτογράφηση των ηρώων του. Οι ήρωες του είναι συνήθως άντρες μεσήλικοι που διέρχονται μια κρίσιμη περίοδο της ζωής τους. 

Στους "Απόγονους" γνωρίζουμε την καθημερινή Χαβάη, με τα προβλήματά της και όχι αυτή που έχουμε στο μυαλό μας, με τους χαζοτουρίστες να περιφέρονται με στεφάνια στο λαιμό, πίνοντας κοκτέιλ. Το σενάριο είναι πολύ καλό και καταφέρνει να ισορροπήσει το κωμικό με το δραματικό, δίνοντας βάθος στην σχέση του πατέρα με τα κορίτσια. Τα αστεία στοιχεία της ταινίας δεν έχουν να κάνουν τόσο με τους διαλόγους, αλλά με τον τρόπο που κινηματογραφούνται οι καταστάσεις, ένα αστείο αγχωτικό περπάτημα του Clooney, παράξενα βλέμματα μεταξύ των πρωταγωνιστών, καθημερινοί τσακωμοί ανάμεσα στα κορίτσια, η στάση των "γραφικών" συγγενών. Δεν έχουμε να κάνουμε με τραβηγμένες από τα μαλλιά καταστάσεις που εκβιάζουν το γέλιο. Έχουμε μια απόλυτα ρεαλιστική ισορροπία γλυκόπικρης κωμωδίας και αυτό βοηθά στο να μας "ρουφήξει" η ιστορία, να ταυτιστούμε και να συμπάσχουμε με τα τεκταινόμενα.

Η διανομή του καστ είναι πολύ καλή. Τα κορίτσια (Shailene Woodley, Amara Miller) παίζουν καταπληκτικά και δείχνουν ότι έχουν πολύ μέλλον. Δεύτεροι ρόλοι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, εκτός του "γκάου" φίλου της μεγάλης κόρης (Nick Krause), που δίνει τις περισσότερες κωμικές νότες. Γνωστοί φίλοι από τα παλιά παίζουν σε σημαντικούς τρίτους ρόλους (Beau Bridges, Robert Forster,  Matthew Lillard, Judy Greer) πλαισιώνοντας το πρωταγωνιστικό τρίο.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες ενστάσεις. Για παράδειγμα, το πως τελικά όλοι στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Οι νεολαίοι ενώ στην αρχή έσπαζαν τα...νεύρα στην συνέχεια αποδείχτηκαν πιο ώριμοι από τους ενήλικες. Η σχέση του πατέρα με τις κόρες αποκαθίσταται σχετικά εύκολα και οι συγγενείς αποδέχονται την απόφασή του. Για να μην πούμε για τον εραστή της γυναίκας του. Τέσπα...

Στο πλαίσιο της κοινωνικής, "σκεπτόμενης" κωμωδίας, νομίζω δύσκολα θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι καλύτερο. Στην πραγματικότητα είναι μια από τις πιο ολοκληρωμένες ταινίες του 2011. Πικρή, ευαίσθητη, αστεία, έξυπνη, καλογραμμένη και καλοπαιγμένη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Υ.Γ. Το πραγματικό όνομα του σκηνοθέτη είναι Αλέξανδρος Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος. Κατά τα άλλα είναι ένας βέρος Αμερικανός, γεννημένος στην Όμαχα της Νεμπράσκα το 1961.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;   Με λουλουδάτο κοντομάνικο πουκάμισο...