ΑΧ, ΤΑ ΟΣΚΑΡ!

Ο ΜΠΟΜΠΙΝΑΣ ΒΑΖΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ.

Αγαπητά μου παιδιά, ο θεσμός των οσκαρ(ς) είναι ένα εκπληκτικό πανηγυράκι. Η τελετή έχει πιο ενδιαφέρον από τα βραβεία, καθότι υπάρχει μια τεράστια παράδοση συντηρητικών και κοντόφθαλμων επιλογών. Συνήθως οι ταινίες που πρωταγωνιστούν είναι μέτριες και οι πιο δυναμικές παρουσίες αδικούνται. Αυτό τείνει να αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Έχουμε πιο ανεξάρτητες παραγωγές, με πιο σκοτεινό θέμα, αλλά μην φανταστείτε ότι γίνονται και θαύματα. Κατ αρχάς οι κατηγορίες horror και sci-fi σνομπάρονται επιδεικτικά. Επίσης παίζονται πολλά "πολιτικά" παιχνίδια εταιρειών, αλλά και τάσεις που επικρατούν στον μικρόκοσμο του Χόλιγουντ.

Επειδή έχουμε και φέτος την πρεμούρα για το ποιος θα πάρει τι, σας κάνω μια γρήγορη υπενθύμιση των εξοργιστικών φάουλ που έχει κάνει η ακαδημία. Θα μιλήσω για εξαιρετικές περιπτώσεις, που από την ασφαλή σκοπιά του χρόνου που περνά, φαίνονται γελοίες. Άλλωστε είναι απλά ένα βραβείο από μια επιτροπή. Επίσης θα μείνω μόνο στην κατηγορία καλύτερης ταινίας, που είναι και η βασικότερη. Αν μπλέξουμε με όλες τις κατηγορίες δεν θα τελειώσουμε ποτέ!

Συνοπτικά θα τα χωρίσουμε σε 3 κατηγορίες:

ΑΔΙΚΙΕΣ!!!

ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΤΙ ΕΔΩΣΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΑΣ? ( Ή ΟΙ ΠΙΟ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΈΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΒΕΡ- ΦΑΣΗ WTF...)

1940- Το "Ρεμπέκα" κερδίζει τον "Μεγάλο δικτάτορα"! Πόσο μπροστά να είσαι ρε φίλε... Ο Τσάρλι Τσάπλιν ξεμπροστιάζει τον Χίτλερ, όταν όλοι τον γλύφανε, σε μια αριστουργηματική τραγικο-κωμωδία με αξεπέραστες σεκάνς. Όμως το όσκαρ το παίρνει η ταινία του Χίτσκοκ, αλλά φυσικά όχι ο Χίτσκοκ, γιατί το όσκαρ καλύτερης πάει στον παραγωγό Σέλζνικ. Με ένα σμπάρο, 2 τρυγόνια δηλαδή. Ο Τσάπλιν και ο Χίτσκοκ δεν πήραν ούτε ένα αγαλματίδιο ΠΟΤΕ...!

1941- Το "Η κοιλάδα της κατάρας" κερδίζει τον "Πολίτη Κέην".

Τι κι αν το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατατάσσει για χρόνια σαν την πιο σημαντική Αμερικάνικη ταινία όλων των εποχών. Τι κι αν όλες οι λίστες παγκοσμίως την περιέχουν, πολλές φορές στην πρώτη δεκάδα. Οι φωστήρες της Ακαδημίας το 1941, έδωσαν το όσκαρ στο ξεχασμένο και πομπώδες μελόδραμα του John Ford, How green was my valley...!

Το ότι η ταινία του Όρσον Γουέλς άλλαξε την ιστορία του κινηματογράφου είναι μια λεπτομέρεια. Άλλωστε ο Γουελς είναι από τα ιερά "τέρατα" του σινεμά, που αδικήθηκε μόνιμα. 

1970- "Πάτον" νίκησε, εναντίον του "ΜΑΣ".

Εδώ έχουμε ξεκάθαρα πολιτική απόφαση. Η μία ταινία είναι στρατόκαυλη και η άλλη μια εξωφρενική αντιπολεμική κωμωδία του Άλτμαν, που εκείνη την εποχή πρέπει να τον έβλεπαν σαν αναρχοκουμμουνιστή στο Χολιγουντ. Το "Πάτον" δεν βλέπεται πια...Το "ΜΑΣ" έκανε μετά και μια πετυχημένη σειρά στην τηλεόραση για 10 ολόκληρες σεζόν!

1973- Το "Κεντρί" κερδίζει τον "Εξορκιστή".

Βέβαια ο εξορκιστής είναι μια ταινία που έβαλε τον τρόμο στο mainstream κοινό...και όχι με ωραίο τρόπο! Είναι μια ταινία αναφοράς και ένας ακρογωνιαίος λίθος. Έχει κάνει τα περισσότερα εισιτήρια για ταινία του είδους και ήταν η πρώτη καθαρόαιμη ταινία τρόμου που πήρε κάποια όσκαρ- σεναρίου π.χ. Αυτό από μόνο του είναι κάτι. Αλλά ρε φίλε, να χάνεις από το "Κεντρι"? Ήταν τα μάτια του Ρέντφορντ και του Νιούμαν βλέπεις, απέναντι στους εμετούς χολής και τους αυνανισμούς με τον σταυρό της Λίντα Μπλερ...

1976- O MF "Rocky" over the MF "Taxi driver".

Mερικοί κανίβαλοι από σας θα χαίρεστε, επειδή έχετε πάει σε όλα τα Ρόκι που μας καταράστηκαν να δούμε και τώρα τελευταία στα Κριντ, στον μαύρο συνεχιστή της παράδοσης του Σλάι. 

Σας νιώθω ρε μάγκες, έχει τον χαβαλέ του (not), αλλά εδώ μιλάμε για κινηματογράφο και καμιά μπουνιά του Μπαλμπόα δεν μπορεί να γκρεμίσει το "are you talking to me?" του Ντε Νίρο. Μην μιλήσουμε για σενάριο ( Paul Schrader), σκηνοθεσία (Martin Scorsese), μουσική (Bernard Herrmann) και ερμηνείες ( Robert De Niro, Jodie Foster, Harvei Keitel). Ο Σκορσέζε τελικά, ίδρωσε να πάρει όσκαρ και τελικά του το έδωσαν για το "Departed".

1994- Ο πανίβλακας "Φόρεστ Γκαμπ" κέρδισε τον ορυμαγδό του "Pulp Fiction"!

Εδώ είναι που λες βάλτε το στον ποπό σας...

Τα λόγια ωχριούσαν, όταν έβλεπα την απονομή τότε. Κλασσική συντηρητική επιλογή της ακαδημίας. Και αν κάποιος προτάξει το επιχείρημα, ότι η ταινία του Ταραντινο δεν είχε ουσία, πετάξτε του μια παντόφλα. Γιατί ο Φόρεστ δεν είχε κανένα νόημα...

ΧΑΛΙΑ!

ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.

Εδώ δεν μιλάμε συγκριτικά, αλλά με πραγματική αηδιαστική απορία...

1952- THE GREATEST SHOW ON EARTH.

Αν παιζει ο Τσάρλτον Χέστον- το ακριβές!- και σκηνοθετεί ο Σεσίλ Ντε Μιλ, δώσε το όσκαρ....σιγουράκι. Ακόμα κι αν είναι η μέτρια και βαρετή ιστορία ενός τσίρκου...

1956- AROUND THE WORLD IN 80 DAYS-

Δώσαμε λεφτά μάνα μου! Το κάναμε και μιούζικαλ! 3 ώρες μπανάλ μεγαλείου...

1968- OLIVER!- 

Την χρονιά που βγήκαν μερικές από τις μεγαλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, η ακαδημία έδωσε υποψηφιότητες σε...άλλες και το όσκαρ σε ένα παλιομοδίτικο μιούζικαλ για τον Όλιβερ Τουίστ!

Η "Οδύσσεια του διαστήματος" π.χ. δεν ήταν ούτε υποψήφια...@@@@@@

1976- ROCKY-

Τα είπαμε πιο πάνω. Να ξεκαθαρίσουμε πως την θεωρούμε πολλή μέτρια ταινία...

1985- OUT OF AFRICA- 

And out of mind, θα έλεγα. Ύπνος, κούραση και μετριότητα.

1989- DRIVING MISS DAISY-

Η δεκαετία του '80 σφραγίστηκε από συντηρητικές και άχρωμες επιλογές. Αυτή είναι ίσως η χειρότερη. Τηλεταινία για υπερήλικες...

1994- FORREST GUMP- 

Και εδώ τα είπαμε. Θέλω να τονίσω πως εκτός από pulp fiction ήταν και οι κάτωθι υποψήφιες:

Four Weddings and a Funeral

Quiz Show

The Shawshank Redemption

Νομίζω είχαν να επιλέξουν...

2001- A BEAUTIFUL MIND-

Η ταινία που κανείς δεν θυμάται για κανένα λόγο. 

2002- CHICAGO- 

Ένα μιούζικαλ ακόμα- τα αγαπημένα της ακαδημίας- και πολύ μέτριο...

2007- NO COUNTRY FOR OLD MEN- 

Εδώ μπορεί να έχετε ενστάσεις. Οι Κοέν, που είναι αγαπημένα παιδιά της ακαδημίας, έχουν γυρίσει πολύ καλύτερες ταινίες. Η συγκεκριμένη είναι υπερεκτιμημένη και πιστεύω πως δεν λειτουργεί η αλλαγή της αφήγησης που δοκιμάζει. Την θεωρώ πολύ Β...

2010- THE KING'S SPEECH- 

BBC για Κυριακή απόγευμα και πολύ του είναι. 

2012- ARGO- 

Μόνο στην Αμερική ένας τύπος σαν τον Μπεν Άφλεκ θα γινόταν ηθοποιός και μόνο, μαζί με τους υπόλοιπους μπεκρήδες της ακαδημίας, θα ψήφιζαν να πάρει όσκαρ για ταινία copy- paste Paul Greengrass, χωρίς πραγματικό δραματουργικό ενδιαφέρον.

'Οπως βλέπετε οι αθλιότητες συνεχίζονται...

ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ.

ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΠΩΣ ΤΟ ΕΠΑΘΕΣ?

(Δηλαδή οι σπάνιες φορές, που από τις υποψήφιες, έκαναν την καλύτερη επιλογή.)

1939- GONE WITH THE WIND- 

Ακόμα κι αν σου φαίνεται τώρα ξεπερασμένη, μιλάμε για μια γιγαντιαία παραγωγή και μεγαλειώδη διασκευή, προάγγελο της σαπουνόπερας. Οι ερμηνείες και το καστ έχουν τοτεμική αξία. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην την ξέρει...

1962- LAWRENCE OF ARABIA- 

Δοκίμιο του επικού κινηματογράφου και της σπουδής χαρακτήρα. Η ερμηνεία του Πίτερ Ο'Τουλ είναι στις 10 όλων των εποχών, μουσικάρα, γενικά είναι να την βλέπεις κάθε 5 χρόνια, να έρχεσαι στα ίσα σου. Ο Σπίλμπεργκ αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης, όταν την είδε.

1972- THE GODFATHER- 

Monday, tuesday, wednesday και κάθε μέρα είναι για τον ΝΟΝΟ. Αξεπέραστο αριστούργημα. Η πρώτη μεγάλη κατάκτηση της τότε ανανεωτικής πτέρυγας του Χόλιγουντ. Μια ταινία μπολιασμένη στο DNA κάθε σινεφίλ.

1984- AMADEUS-

Σε μια μέτρια χρονιά, η ταινία του Μίλος Φόρμαν ήταν η μοναδική δικαιολογημένη οσκαρική επιλογή. Με μια σχεδόν ροκ διασκευή της ζωής του Μότσαρτ, από το ομώνυμο θεατρικό έργο, μπολιασμένη με την αριστουργηματική μουσική του αδικοχαμένου συνθέτη, τις εξαιρετικές ερμηνείες και την καθηλωτική αναβίωση της εποχής. Άξιος!

1991- SILENCE OF THE LAMPS- 

Αυτό που δεν κατάφερε ο Εξορκιστής, ήρθε, μετά από σχεδόν 20 χρόνια να το κάνει η ταινία του Τζόναθαν Ντέμι. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη προβολή στο ΙΝΤΕΑΛ. Τα χλωμά πρόσωπα των ανυποψίαστων κυνηγών των βραβείων. Είναι τόσο μεγάλη η νίκη της ταινίας, γιατί κατάφερε να κερδίσει τα 5 πιο σημαντικά βραβεία. Ταινίας, σκηνοθεσίας, α΄ γυναικείου, α' αντρικου, σεναρίου. Έτσι μπήκε στο πάνθεον  μιας χούφτας ταινιών με την αντίστοιχη επιτυχία.

2003- LORD OF THE RINGS, THE RETURN OF THE KING- 

Περισσότερο μια αναγνώριση της τιτάνιας προσπάθειας του Πίτερ Τζάκσον, η τρίτη ταινία της τριλογίας κατέκτησε συνολικά 11 όσκαρ και μαζί με τα τεχνικά των προηγούμενων ταινιών, συγκέντρωσε 17! Στον ψυχαγωγικό κινηματογράφο δεν υπάρχει ταινία με περισσότερη επίδραση τα τελευταία 20 χρόνια. Αν δείτε και ποιοι ήταν υποψήφιοι εκείνη τη χρονιά, γίνεται ξεκάθαρο.

2017- THE SHAPE OF WATER- 

Αυτό είναι πολύ προσωπική επιλογή. Πάει ενάντια όμως σε όλα τα στερεότυπα των όσκαρ. Σκοτεινή, μικρή ταινία, φαντασίας, με λεπτές πινελιές χιούμορ και τρόμου. Ούτε στα όνειρα μου δεν θα το πίστευα. Η ουσία είναι πως κέρδισε, σε μια χρονιά με πολύ καλές ταινίες...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πραγματικά δεν θέλετε να μπούμε σε λεπτομέρειες για το πόσοι και ποιοι δεν έχουν πάρει όσκαρ.

Θα παραθεσω μονο μερικούς που θυμάμαι:

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ

ΑΛΦΡΕΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ

ΟΡΣΟΝ ΓΟΥΕΛΣ

ΣΤΑΝΛΕΪ ΚΟΥΜΠΡΙΚ

ΑΛΜΠΕΡΤ ΦΙΝΕΪ

ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΜΠΑΡΤΟΝ

ΤΖΙΝ ΓΟΥΑΪΛΝΤΕΡ

ΜΑΡΛΕΝ ΝΤΙΝΤΡΙΧ

Τα όσκαρ λοιπόν είναι θεσμός, γκλαμουριά και καταξίωση για τους νικητές. Δεν είναι να τα παίρνεις στα σοβαρά...

Τα τελευταία χρόνια οι επιλογές είναι λιγότερο εμπορικές. Πάρτε για παράδειγμα φέτος. Τα 2 φαβορί είναι μια ασπρόμαυρη προσωπική ταινία του Κουαρόν, το Ρόμα, το οποίο δεν έχει κάνει εισητήρια- και λόγω Netflix. Η άλλη είναι ο Λάνθιμος, ένας ανεξάρτητος, παράξενος σκηνοθέτης, με μια Βρετανική ταινία εποχής. Kανείς Αμερικάνος.

ΜΕ ΑΠΕΡΑΝΤΗ (ΑΥΤΟ)ΕΚΤΙΜΗΣΗ, ΚΟΣ ΛΑΚΗΣ...

                THE FAVOURITE ( Η Ευνοούμενη )

Γιώργος Λάνθιμος- Ιρλανδία, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ

Black Comedy, Historical Drama, Biopic. Διάρκεια 120'

Η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας (  Olivia Colman ) έχει μείνει χήρα. Επίσης υποφέρει από αρθρίτιδα. Γενικά δεν την παλεύει. Είναι οι αρχές του 18ου αιώνα και μετά από 17 αποβολές (!) κυβερνά την Βρετανία και τον υπόλοιπο κόσμο μαζί με την ερωμένη της, την λαίδη Σάρα ( Rachel Weisz  ). Η ξεπεσμένη αριστοκράτισσα Άμπιγκεηλ ( Emma Stone ) όμως, θα αλλάξει τα δεδομένα. Από απλή υπηρέτρια θα ανέλθει σε ευνοούμενη της βασίλισσας, με κουτοπονηριά και φιλοδοξία. Οι συσχετισμοί θα αλλάξουν και ένας ιδιότυπος πόλεμος θα αρχίσει μεταξύ τους.

Η νέα ταινία του Λάνθιμου έχει πολλά να θαυμάσεις. Κατ αρχάς έχει μια τριπλή ερμηνευτική καταιγίδα από τρεις εξαιρετικές κυρίες, που αναφέρονται πιο πάνω. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι τρεις είναι υποψήφιες για όσκαρ! Η Colman δε, έχει σαρώσει τα υπόλοιπα βραβεία και πάει τρένο για το χρυσό αγαλματάκι. Είναι η καλύτερη πρωταγωνιστική τριπλέτα φέτος. Πάνω τους λοιπόν ο Λάνθιμος βασίζει όλη την ταινία.

 Το επόμενο ατού είναι το σενάριο των Deborah Davis, Tony McNamara το οποίο είναι εξαιρετικά πνευματώδες, αστείο, ειρωνικό και δραματικό ταυτόχρονα. Είναι γεμάτο θανατερές ατάκες, καταιγιστικό και πιάνει όλη την παράνοια της παρακμάζουσας αυλής, χωρίς να καταφεύγει σε πλατειασμούς. Να σημειώσω ότι είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη που δεν συμμετείχε στο 

σενάριο.

Οι δύο παραπάνω λόγοι (ερμηνείες, σενάριο ) σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία, είναι αυτά που κάνουν μια ταινία εποχής τόσο ενδιαφέρουσα. Εδώ λοιπόν ο Λάνθιμος θεωρώ πως έκανε ένα έξυπνο βήμα. Επέλεξε άλλη θεματολογία, σε κάτι πιο συμβατικό, αλλά μπόλιασε την ταινία με την ιδιαίτερη ματιά του. Γύρισε ένα δράμα εποχής με το Greek weird wave στυλ του.

Η φωτογραφία είναι επίσης εξαιρετική. Ο Robbie Ryan χρησιμοποιεί τόσο μεγάλους φακούς που σε πολλές σκηνές δημιουργείται παραμόρφωση στις άκρες των κάδρων. Ο φωτισμός είναι φυσικός και τα νυχτερινά πλάνα σχεδόν μόνο με το φως των κεριών. Αυτή η μεταχείριση του χώρου, σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα. Φυσικά το καλλιτεχνικό τμήμα είναι εξαιρετικό. Αυτό μας πάει και στα κοστούμια. Κάπου διάβασα ότι είναι καταπληκτικά και εξαιρετικά "άχρονα". Στην πραγματικότητα δεν είναι πιστά στην εποχή. Το ίδιο ισχύει και για την ιστορία.

Ενώ ο σκελετός είναι σχετικά πιστός, οι λεπτομέρειες για το τι ακριβώς συνέβαινε είναι θολές. Μπορεί όποιος θέλει να εντρυφήσει στην ιστορία. Η πρόθεση της ταινίας όμως δεν είναι αυτή. Χρησιμοποιεί την εποχή και τα πρόσωπα για να κάνει ένα σχόλιο. Μην ξεγελιέστε, είναι εξαιρετικά αστεία για ταινία εποχής, πολύ έξυπνη και πολύ δραματική ταυτόχρονα. Είναι κινηματογραφημένη με αντισυμβατικό τρόπο. Η κάμερα σπάνια είναι στημένη στο ύψος των ματιών. Οι γωνίες που χρησιμοποιούνται είναι ενδιαφέρουσες. Μέχρι και η μπουρλέσκ κωμωδία επιστρατεύεται σε κάποιες σκηνές.

Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Όλες οι γυναίκες κάνουν διαγωνισμό κακίας και όλοι οι άντρες είναι εντελώς βλαμμένοι. Το πραγματικό θέμα του φιλμ είναι η εξουσία. Η βασίλισσα μπορεί να έχει ερωμένες, αλλά αυτές στην πραγματικότητα είναι αναλώσιμες. Εκείνη είναι ο στρατηγός και οι άλλες είναι στρατιώτες. Μπορεί κάποια να είναι η ευνοούμενη της αλλά φροντίζει όταν πρέπει να επιστρέψει η σωστή ισορροπία και να δείξει ότι εκείνη είναι πάνω απ όλα. Η αυτοκρατορία  διοικείται από μια καημένη και από έναν λάκο κόλακες.

Ο Λάνθιμος φροντίζει να βάλει την υπογραφή του πάλι με ένα αφαιρετικό τέλος. Αυτό δεν θα αρέσει σε πολλούς. Αυτή είναι η φάση του όμως. 

Η ετυμηγορία του Μπομπίνα: Είναι μια άρτια παραγωγή, πιο απομακρυσμένη από το ύφος του σκηνοθέτη. Αυτό σημαίνει πως είναι πιο φιλική στους θεατές. Έχει εξαιρετικές στιγμές και βλέπεται πολύ ευχάριστα για το είδος της. Τη θεωρώ σημαντική, έχει βέβαια τα ψεγάδια της, τα οποία είναι σαφώς λιγότερα από τα προτερήματα. Αν θέλετε τη γνώμη μου, πρέπει να την δείτε στον κινηματογράφο. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στις 7 Φεβρουαρίου. 'Όλα τα άλλα με τα όσκαρ είναι σαχλαμάρες. Φανταστείτε πως το Bohemian Rapsody πήρε 5 υποψηφιότητες! Σίγουρο έχω το α' γυναικείου, όλα τα άλλα είναι ρευστά. Η ταινία θα ήταν το ίδιο καλή και χωρίς υποψηφιότητες. Η ουσία είναι ότι ο Λάνθιμος δοκίμασε κάτι άλλο και τα κατάφερε.

Την πιο πετυχημένη περιγραφή για την ταινία την διάβασα σε ένα ξένο περιοδικό.

Είναι ένα ΑΓΡΙΟ, ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΚΟ, ΜΠΑΡΟΚ ΔΡΑΜΑ ΕΠΟΧΗΣ.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***1/2 (ΣΤΑ 5)

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ? : ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ.  

HUGO (2011) ΗΠΑ, Διάρκεια 126'

Director: 

Martin Scorsese 

Cast:  Asa Butterfield, Chloë Grace Moretz, Christopher Lee, Ben Kingsley, Sacha Baron Cohen, Ray Winstone, Emily Mortimer, Jude Law.

Είναι δύσκολο να αντισταθείς στην μαγεία του Hugo. Τα μαγευτικά γραφικά, τα καταπληκτικά σετ και η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι επιπέδου....Scorsese. Η διαφορά είναι ότι ο γερο-Scorsese δεν είναι πια αυτός που γνωρίζαμε. Αραχτός, χαλαρωμένος από το μόνιμο άγχος της αναγνώρισης με ένα όσκαρ και με όλα τα τεχνικά μέσα, τις γνώσεις και την σοφία του για τον κινηματογράφο, φτιάχνει ένα παραμύθι για το σινεμά, για το πως το σινεμά έγινε ένα παραμύθι.

Είναι η ιστορία του ορφανού Hugo Cabret- βασισμένη σε ένα βιβλίο με σκίτσα και κείμενο, του Brian Selznick- που ζει σαν ποντικός στον σταθμό του τρένου του Παρισιού, ρυθμίζοντας τα ρολόγια. Κυνηγημένος από τον φύλακα του σταθμού, κάποια στιγμή θα γνωρίσει έναν συμπαθητικό και πικρόχολο γεράκο, που δεν είναι άλλος από τον πρωτοπόρο Γάλλο κινηματογραφιστή George Melies. 

Υπάρχει ένα σημείο στο πρώτο μισάωρο, που η ταινία κυλά ονειρικά, στα όρια του νωθρότητας, που κινδυνεύεις να αποστασιοποιηθείς από αυτήν. Ο σκηνοθέτης πάει με το πάσο του στην καρδιά του παραμυθιού. Αν δεν σε παρασύρει εκείνη τη στιγμή, πιθανότατα να βαρεθείς. Εμείς μπήκαμε στον κόσμο του Hugo, αν και αυτός ο κόσμος θα έπρεπε να είναι 20 λεπτά λιγότερος.

Η συγκίνηση πηγάζει όχι τόσο από τα πεπραγμένα, ούτε από μερικούς αναξιοποίητους δεύτερους ρόλους, αλλά από την πραγματική αγάπη στην ματιά του σκηνοθέτη για το σινεμά. Γι αυτόν ο Melies ήταν ένα είδος προφήτη. Η ματιά του περιεργάζεται, σαν μικρό παιδί, την κρυμμένη ιστορία του. Οι νεαροί πρωταγωνιστές είναι συμπαθέστατοι και ο Sacha Baron Cohen δίνει μικρές πινελιές χιούμορ σε μια ταινία που, παραδόξως, δεν έχει αρκετό.

Απαραίτητο συστατικό είναι η μεγάλη οθόνη και το απόλυτα εναρμονισμένο 3D. Είναι προφανές ότι ο σκηνοθέτης κάνει ένα βήμα παραπάνω και χρησιμοποιεί σοφά το τρισδιάστατο, για να στολίσει περισσότερο το παραμύθι του.

Η κλασσική σκηνή με την είσοδο του τρένου στον σταθμό, των αδερφών Lumiere, από τις αρχές του εικοστού αιώνα, δίνεται με την πραγματική της δυναμική. Τότε το κοινό είχε πανικοβληθεί, βλέποντας μια αμαξοστοιχία να έρχεται καταπάνω του, ασυνήθιστο σε κάτι τέτοιο. Τώρα το βλέπουμε εμείς τρισδιάστατα, σε μια αναπαράσταση. Αυτό είναι το καταπληκτικό με τον Scorsese, το πως μπλέκει την αφήγηση με την πραγματικότητα και το ανάποδο και όλα στην υπηρεσία της μοναδικής του αγάπης για τον κινηματογράφο. Γιατί, άσχετο αν σας άρεσε η ταινία ή όχι, δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι προέρχεται από έναν άνθρωπο που κοιτάζει την μεγάλη οθόνη ακόμα σαν παιδί. 

Εκτιμώ, ότι κανένας γνήσιος λάτρης του κινηματογράφου δεν μπορεί να προσπεράσει την ταινία. Μπορεί να μην πρόκειται για ένα αριστούργημα, μπορεί να θεωρείται πως είναι πολύ αφελής για ενήλικες και τα παιδιά να θεωρούν πως είναι πολύ αργή και ακατανόητη για αυτά. Η ουσία είναι πως ο αγαπητός Martin δεν ενδιαφέρεται, γιατί απευθύνεται στους απανταχού και κάθε ηλικίας εικονολάτρες. 

 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;    Σε 3-4 χρόνια...

ΤΑ ΜΠΟΜΠΙΝΟΣΚΑΡ!!!!!!!!!


Απλά να τονίσω ότι ο θεσμός των όσκαρ είναι πιο πολύ το "γκλάμουρ". Αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια βελτίωση, εν τούτοις πρόκειται για βραβεία που σπάνια δίνονται σε αυτούς που το αξίζουν. Θυμηθείτε απλά ότι  ούτε ο Τσάρλι Τσάπλιν, ούτε ο Χίτσκοκ, ούτε ο Κιούμπρικ έχουν πάρει ποτέ βραβείο σκηνοθεσίας- τα παραδείγματα είναι άπειρα και αναφέρω τα πιο εξόφθαλμα. Κατά τα άλλα...τι θα ήταν ο κινηματογράφος χωρίς το Χόλιγουντ; 
Παρακάτω δίνουμε τα δικά μας όσκαρ για το 2011 και επιφυλασσόμαστε να επανέρθουμε και να ξεκατινιάσουμε τον θεσμό!!!
   
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ: RISE OF THE PLANET OF THE APES

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Terrence Malick- THE TREE OF LIFE

Α' ΑΝΔΡΙΚΟΥ: Gary Oldman - TINKER TAILOR SOLDIER SPY

Β' ΑΝΔΡΙΚΟΥ: Christopher Plummer - BEGINNERS

Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ: Meryl Streep - THE IRON LADY

Β' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ:  Melissa McCarthy - BRIDESMAIDS

ANIMATED FILM: RANGO

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ: TINKER TAILOR SOLDIER SPY

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ: MIDNIGHT IN PARIS- Woody Allen

ART DIRECTION: THE ARTIST

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: THE TREE OF LIFE - Emmanuel Lubezki

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: THE ARTIST

ΜΟΝΤΑΖ: THE TREE OF LIFE

ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ: A SEPARATION (IRAN)

ΜΑΚΙΓΙΑΖ: Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΗΡΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΜΕΡΟΣ 2

ΜΟΥΣΙΚΗΣ: TINKER TAILOR SOLDIER SPY - Alberto Iglesias

KΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: "NIGHTCALL" by KAVISKY and LOVEFOXXX from "DRIVE"

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΙΞΗ ΗΧΟΥ: RANGO

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ: X-MEN FIRST CLASS

OΠΤΙΚΑ ΕΦΕ: RISE OF THE PLANET OF THE APES

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ: 

TINKER TAILOR SOLDIER SPY----------------------3

THE TREE OF LIFE---------------------------------------3

RANGO-------------------------------------------------------2

RISE OF THE PLANET OF THE APES--------------2

THE ARTIST------------------------------------------------2

MIDNIGHT IN PARIS------------------------------------1

A SEPARATION-------------------------------------------1

BRIDESMAIDS--------------------------------------------1

IRON LADY------------------------------------------------1

BEGINNERS----------------------------------------------1

X-MEN FIRST CLASS----------------------------------1

DRIVE------------------------------------------------------1

HARRY POTTER 8-------------------------------------1


......ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ....ΦΟΥΝΤΟΥΝΙΑ!