Αναγνώστες

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012


ΟΙ 10 ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΛΑΚΗΣ ΤΟ 2011......ΕΩΣ ΤΩΡΑ ( Γιατί αποφεύγει συστηματικά τις κακοτοπιές...) ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ....


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗ ( BATTLE  LOS ANGELES )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΜΠΟΥΜ ΟΙ ΚΟΥΜΠΟΥΡΙΕΣ.
Ανεγκέφαλοι πεζοναύτες υπερασπίζονται την Γη από ανεγκέφαλους εξωγήινους και μεις πεθαίνουμε από βαρεμάρα. Ακόμα μια τρανή απόδειξη ότι το US Force δεν μασάει...μόνο κατουράει. Ταινία χρηματοδοτούμενη από το πεντάγωνο.

ΧΑΡΑΥΓΗ- ΜΕΡΟΣ 1 ( THE TWILGHT SAGA: BRAKING DAWN- PART 1 )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΡΟΧΑΒΛΗΣ ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ.
Νέα βάθη σαχλορομαντικής σάγκας. Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία, αλλά πάω στοίχημα ότι θα είναι καλύτερα από αυτό το απόβρασμα. Ούτε το πολυαναμενόμενο ερωτικό σμίξιμο δεν βλέπουμε, για να μην χαρακτηριστεί η ταινία ακατάλληλη. Βλέπουμε μόνο το σπασμένο κρεβάτι! Βρικόλακες δίχως στάλα αίμα, λυκάνθρωποι καψούρηδες,  πρώην φανατική παρθένα γκαστρωμένη με τερατάκι, οι ηθοποιοί τριγυρνούν σαν ζόμπι. Δύο ώρες απόλυτου τίποτα. Τελικά είναι ακατάλληλη, από 12 ετών και πάνω! 

ΚΟΝΑΝ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ ( CONAN THE BARBARIAN )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ.
Τι κι αν βάλαμε τον παίδαρο τον Momoa, τι κι αν ρίξαμε πολλά λεφτά? Αυτό δεν είναι Κόναν. Καθόλου πιστό στης πηγές του μύθου και χωρίς ψυχή. Για γέλια...

GREEN LANTERN- ΒΡΑΒΕΙΟ, ΑΡΗ ΤΑ 200 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ.
Τόσο στοίχισε. Έγινε μια από τις χειρότερες μεταφορές ήρωα κόμικ στην μεγάλη οθόνη. 

THE HANGOVER II- ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΡΠΑΧΤΗΣ.
Χοντροκομμένο, χάνει οποιοδήποτε μέτρο και δεν είναι καν κατά το ήμισυ αστείο σε σύγκριση με το πρώτο. Προχειρότητα που παραπέμπει σε αρπαχτή. Ο Zach Galifianakis έχει αρχίσει να μου την δίνει κατακέφαλα...

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΓΙΑ ΣΚΟΤΩΜΑ ( HORRIBLE BOSSES )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΑΡΑΜΙΣΜΕΝΟΥ ΚΑΣΤ.
Τσάμπα το ξεβράκωμα βρε Τζένιφερ. Πως μια έξυπνη ιδέα γίνεται φαρσοκωμωδία επιπέδου Ελληνικής βιντεοκασέτας.

IMMORTALS- ΜΠΑΛΑΦΑΡΑ 2011.
Όταν η τσαπού μπερδεύεται με την τσαβούρ. Αβάσταχτο να το βλέπεις.

ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΊΒΙΚΗΣ- ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΕΡΑ ( PIRATES OF THE CARIBBEAN: ON STRANGER TIDES )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΗΡΘΑΝ ΝΩΡΙΣ. 
Άντε να βγουν και σε playmobil να ησυχάσουμε.

ΤΟ ΑΔΥΤΟ- ( SANCTUM 3D )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ.
Βλέπεις Κάμερον, βλέπεις τρισδιάστατο, βλέπεις βυθό, λες εδώ είμαστε. Πληρώνεις 12 euro, σου παίρνουν τα γυαλιά στην έξοδο και νιώθεις βιασμένος. Κρίμα τον Richard Roxburgh και τον είχα σε εκτίμηση. Οι υπόλοιποι κάνουν διαγωνισμό υποκριτικής με τα ψάρια και χάνουν!

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 8 ΛΕΠΤΑ ( SOURCE CODE )- ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ.

Τι λες ρε φιλάρα, σοβαρά? Γιατί δεν φώναζες τον Όμηρο Ευστρατιάδη, θα σου έγραφε καλύτερο τέλος. Καλά δεν λυπήθηκες τον κόπο σου? Κρίμα, γιατί ήταν καλή προσπάθεια...
ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΩ ( LA PIEL QUE HABITO ) Ισπανία, διάρκεια 117'



Director, Writer: 

Pedro Almodóvar από το μυθιστόρημα του Thierry Jonquet "Tarantula".




Το 2011 ήταν η χρονιά που είδαμε μεγάλους σκηνοθέτες να μπολιάζουν το έργο τους με στοιχεία από ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Ο Γούντι Άλεν δοκίμασε ένα δικό του ταξίδι στο χρόνο, στο " Μεσάνυχτα στο Παρίσι". Ο Αλμαδοβάρ λοιπόν έκανε μια ταινία τρόμου αλά....Αλμαδοβάρ.
Διάσημος χειρούργος ( Antonio Banderas- στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του ) κρατά φυλακισμένη μια ασθενή (  Elena Anaya ) υπό την επιτήρηση της οικιακής βοηθού ( Marisa Paredes ) και πειραματίζεται πάνω της, με τη δημιουργία ενός δέρματος που παράγει. Εννοείται ότι αυτή η διαδικασία, καθώς και όλες οι άλλες πλαστικές εγχειρήσεις που την έχει υποβάλλει, απέχουν πολύ από το να θεωρούνται νόμιμες και να συνάδουν με την επιστημονική κοινότητα. Θέλοντας όμως να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του παρελθόντος δεν θα σταματήσει σε τίποτα, προκειμένου να φέρει εις πέρας το μακάβριο έργο του.


Τα χρώματα είναι όλα εκεί. Κανείς εν ζωή σκηνοθέτης δεν μπορεί να χειριστεί την παλέτα τόσο έντεχνα. Η σκηνοθετική μαεστρία προφανής, η ιστορία διαθέτει ορισμένα πολύ σκοτεινά θέματα- που έρχονται σε αντίθεση με τον περιβάλλοντα χώρο- και μπορεί και να σοκάρουν. Το αποτέλεσμα όμως θεωρούμε ότι είναι μέτριο, σε μερικές περιπτώσεις και αστείο. Τα θέματα που σαγηνεύουν τον σκηνοθέτη είναι προφανή, η σχέση με την μητέρα, το αχαλίνωτος πάθος, η διαστροφή, η ζωή στο δέρμα ενός άλλου, ο αβάσταχτος πόνος του θανάτου, η τρέλα. Ενώ όμως μας εισάγει στον κόσμο του και διαχειρίζεται αρκετά καλά τις διάφορες εντυπωσιακές αλλαγές της πλοκής, δεν μπορεί να κλείσει τελείως τις σεναριακές τρύπες και κάποιες αφελείς προσεγγίσεις. Παίρνοντας στοιχεία, σαν καλός σινεφίλ, από τον Κρόνενμπερκ έως τον Χίτσκοκ και ανακατεύοντας τα σε μια Αλμαδοβαρική μαρμίτα, καταφέρνει να φτιάξει ένα εντυπωσιακό γλυκό με ουδέτερη γεύση. 
Από τη μία του βγάζεις το καπέλο για το τόλμημα, από την άλλη πρέπει να παραδεχτούμε ότι απλά δεν του "βγήκε". Αξίζει πάντως κάποιος να την δει για τα προκλητικά της θέματα και για να προσθέσει ένα μικρό, θαμπό διαμαντάκι στην φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι η ταινία που θα σε συγκλονίσει, στην πραγματικότητα από την μέση και μετά γίνεται αστεία, χωρίς να το θέλει. Οι εικόνες δεν είναι σοκαριστικές,  μόνο αυτά που υπονοούνται. 
Μια όμορφη προβολή στο σπιτάκι σας λοιπόν είναι ότι πρέπει. Άκουσα ότι πολλοί την θεώρησαν διεστραμμένη. Για μας ήταν μια βόλτα στο πάρκο...

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ      **1/2

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?       No creo....