THE KILLING- Season 1 (2011) ΗΠΑ, Καναδάς. Διάρκεια 630'
Cast: Mireille Enos, Joel Kinnaman, Brent Sexton, Jamie Anne Allman, Billy Campbell, Michelle Forbes.
Βασισμένο σε μια Δανέζικη σειρά με τον ίδιο τίτλο, η νέα τηλεοπτική παραγωγή του ανερχόμενου καναλιού AMC, εστιάζει στην δολοφονία μιας έφηβης μαθήτριας και στην έντονη προσπάθεια 2 ντετέκτιβ να βρουν τον δολοφόνο. Ο ένας προέρχεται από την δίωξη ναρκωτικών, πρώην χρήστης και ο ίδιος και η άλλη απόλυτα αφοσιωμένη, στα όρια να διαλύσει και τον δεύτερό της γάμο. Δεν κοιμούνται, σπάνια τρώνε, δεν φαίνονται στο παραμικρό ευτυχισμένοι από την ζωή τους. Παράλληλα βλέπουμε τον αντίκτυπο που έχει το γεγονός στην οικογένεια της δολοφονημένης. Επίσης "τρέχει" και μια πολιτική καμπάνια με 2 μονομάχους για την καρέκλα του δημάρχου του Σιάτλ, της πόλης που συμβαίνουν όλα αυτά.
Η πόλη είναι συνεχώς βροχερή, φέρνοντας στην μνήμη μας εικόνες από το "Se7en" του Fincher. Επίσης η έρευνα έχει πολλά κοινά με την δολοφονία μιας άλλης διάσημης τηλεοπτικής "νεκρής", της Λώρα Πάλμερ από το αριστουργηματικό "Twin Peaks". Οι όποιες ομοιότητες όμως σταματούν εκεί.
Η συγκεκριμένη σειρά παίρνει τον χρόνο της στο να εμβαθύνει σε κάθε πτυχή της έρευνας και των ηρώων. Κάθε επεισόδιο είναι και μια συγκεκριμένη μέρα, αρχής γενομένης από την ημέρα του φόνου. Ενδελεχής παρουσίαση και ψυχογράφημα όλων των πρωταγωνιστών. Δεν είναι πάντα το ίδιο ενδιαφέρουσα, καθώς αναπόφευκτα κάνει μια κοιλιά προς την μέση. Δεν έχει την απαιτούμενη δράση και ίντριγκα να σε κρατήσει συνέχεια, υποθέτω πως το Δανέζικο θα είναι πιο ενδιαφέρων από τις κριτικές που έχω διαβάσει. Παρ'όλα αυτά είναι μια καλή σειρά που απογειώνεται μετά το 7-8 επεισόδιο.
Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, το επίπεδο παραγωγής άριστο. Αγαπημένο παιδί των τηλεκριτικών, δεν είχε την ίδια ανταπόκριση από το κοινό. Η δεύτερη περίοδος ξεκινά την 1 Απρίλη του 2012. Δεν νομίζω ότι έχασα τον χρόνο μου βλέποντας τη, παρ'όλα αυτά προσδοκώ περισσότερα στο μέλλον.
ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***
ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Προτιμώ να περιμένω τον δεύτερο κύκλο.
Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012
ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΨΕΤΕ ΕΝΑΝ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ (TOWER HEIST) 2011, ΗΠΑ, Διάρκεια 104'
Είναι κωμωδία χωρίς να είναι ιδιαίτερα αστεία, έχει πολύ καλό καστ που, είτε δεν φαίνεται, είτε παίζει σε λάθος ρόλο και έχει μια καλή κεντρική ιδέα που πάει περίπατο. Κυρίες και κύριοι καλωσορίσατε στην νέα δημιουργία του BrettRatner, ενός μεγάλου διεκπεραιωτή του Χόλιγουντ (Rush Hour, Red Dragon κλπ, κλπ).
Ο Josh Kovacs(Ben Stiller) είναι μάνατζερ προσωπικού σε έναν από τους πιο ακριβούς ουρανοξύστες-διαμερίσματα στην Νέα Υόρκη. Πιστεύει στην δουλειά του, πιστεύει στο σύστημα. Μια μέρα των ημερών όμως θα χάσει την δουλειά του και την σύνταξή του, μαζί με όλους τους συναδέλφους του, γιατί ο μεγαλοκαρχαρίας Arthur Shaw (Alan Alda), ο μόνος που διασώζεται, παίζοντας έναν ιδιαίτερα αντιπαθητικό και γλοιώδη χρηματιστή) θα φάει όλα τους τα λεφτά και θα θελήσει να την γλυτώσει κιόλας. Με σύμμαχο έναν μικροκακοποιό (Eddie Murphy), δύο συναδέλφους (Casey Affleck, Michael Peña) και έναν φαλιρισμένο ένοικο (Matthew Broderick), θα προσπαθήσουν να κλέψουν το υποτιθέμενο χρηματοκιβώτιο του "καρχαρία", πιστεύοντας ότι περιέχει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.
Ακόμα και οι σκηνές δράσης είναι υποτονικές. Η τελική λύση, αν και τραβηγμένη από τα μαλλιά δεν φέρνει την απαραίτητη συγκίνηση. Οι κοινωνικές και οικονομικές παράμετροι πάνε βόλτα και έτσι χάνεται η ευκαιρία για μια καλή κωμωδία. Το μόνο που μένει είναι μερικές καλές ατάκες και ένας υποφερτός ρυθμός στην ταινία, για να δούμε- και καλά- τι θα γίνει. Όσο όμως και να προσπαθήσεις να το συμπαθήσεις δεν σου κάθεται. Μετά από 5 λεπτά που το έχεις δει το ξεχνάς...για πάντα. Αξίζει πάντως μια ματιά, αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε, στο βίντεο. Είναι ξεκάθαρο ότι το επίπεδο παραγωγής είναι πρωτοκλασάτο και ότι η προσπάθεια αποσκοπούσε σε κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο. Πέρασε όμως και δεν ακούμπησε.
Το "Carlos" εστιάζει στην τρομοκρατική δράση του περιβόητου τρομοκράτη Ilich Ramirez Sanchez, που για είκοσι χρόνια ήταν το νο 1 στις σχετικές λίστες. Με αποκορύφωμα την εισβολή στον ΟΠΕΚ και την διαφυγή με το αεροπλάνο με όλους τους υπουργούς των πετρελαϊκών χωρών υπό την απειλή των όπλων, ο Κάρλος ή το "Τσακάλι", όπως συνηθιζόταν να τον αναφέρουν- μια λέξη που δεν ακούγεται ούτε μια φορά στην ταινία- ανέβασε τις "μετοχές" του και εγκαταστάθηκε στην διεθνή σκηνή για όσο καιρό ήταν χρήσιμος για την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων. Μετά, όντας ξεπερασμένο είδος, απλά αφέθηκε στην μοίρα του και συνελήφθη. Οι καινούργιοι καιροί απαιτούν νέες μορφές τρομοκρατών.
Η μίνι αυτή σειρά, μια συμπαραγωγή Γερμανίας και Γαλλίας, μιλάει ούτε πολύ ούτε λίγο 8(!!!) γλώσσες. Είναι γυρισμένη σε πολλά σημεία του πλανήτη, με διεθνές καστ, είναι φοβερά λεπτομερής χωρίς να γίνεται ποτέ βαρετή και νομίζω ότι περιέχει ότι θα θέλατε να ξέρετε για το συγκεκριμένο άτομο και την εποχή του.
Στις Ελληνικές αίθουσες παίχτηκε μια συντομευμένη εκδοχή 165'. Εγώ θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα την χωρισμένη σε 3 μέρη, συνολικής διάρκειας 5μιση ωρών version, που είναι και η πρωτότυπη. Έχει κυκλοφορήσει σε bluray και φυσικά δίνει μεγαλύτερο νόημα στα κίνητρα και την προσωπικότητα του Carlos.
O Édgar Ramírez είναι πολύ καλός στον πρωταγωνιστικό ρόλο και σηκώνει όλη την ταινία στην πλάτη του. Όντας από την Βενεζουέλα, όπως και ο ρόλος που παίζει, προσδίδει έναν ρεαλισμό στην μεγαλομανία και τον αμοραλισμό του ήρωα. Είναι κρίμα που η γλώσσα και η τηλεοπτική καταβολή στέρησαν μια υποψηφιότητα για όσκαρ.
Η ακρίβεια είναι σημαντική. Τα γεγονότα όσο πιο κοντά γίνεται στην πραγματικότητα. Η ανασύσταση της εποχής εντυπωσιακή. Ο σκηνοθέτης Olivier Assayas ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί. Από την μία πρέπει να δώσει σημασία στους χαρακτήρες, από την άλλη στα γεγονότα, που και στις δύο περιπτώσεις είναι πάρα πολλά. Οι σκηνές δράσης είναι περισσότερο δεμένες με ένταση παρά με εντυπωσιασμό και δεν θυσιάζει την ουσία της ιστορίας, που είναι η παρουσίαση μιας προσωπικότητας και της ταραγμένης εποχής που έζησε. Υποθέτω ότι ο όγκος της δουλειάς για να μαζευτεί το υλικό και να γυριστεί η ταινία πρέπει να ήταν εξωφρενικός.
Το φιλμ δεν παίρνει θέση, αν και παρουσιάζει τα γεγονότα παράλληλα με την δράση του Carlos. Πλησιάζει το στιλ ενός ντοκιμαντέρ, κρατώντας ανοιχτή την κάμερα στα συναισθήματα και τις ιδεολογικές συγκρούσεις. Ξεκάθαρα είναι μια αξιόλογη δημιουργία, αν φυσικά σε ενδιαφέρει η αντίστοιχη θεματολογία. Από κάθε άποψη πάντως είναι μια καλή πρόταση. Ίσως σας εκπλήξει ευχάριστα το πόσο θα σας τραβήξει στην αφηγηματική της δίνη.
Υ.Γ. Τα τσιγάρα είναι πολλά....Ολόκληρη η ταινία είναι βυθισμένη σε ένα νέφος καπνού, προφανώς απόλυτα ακριβές με την εποχή που περιγράφει. Όπως αναφέρει όμως και ένας γνωστός Αμερικανός κριτικός, μπορεί το κάπνισμα να λειτουργεί και μεταφορικά. Ο Carlos δεν φαίνεται να εισπράττει καμιά ευχαρίστηση από αυτό, απλά χρειάζεται συνεχείς, μικρές δόσεις συγκίνησης που τον προσδιορίζουν σαν άνθρωπο. Όπως οι τρομοκρατικές πράξεις, απλά πρέπει να γίνουν...
ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***1/2
ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Όχι υπό την απειλή όπλου...
Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ (THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO) 2011, ΗΠΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ, ΜΕΓ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Διάρκεια 158'.
Η ιστορία είναι γνωστή. Ένας Σουηδός δημοσιογράφος, που βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με κάποιον μεγαλόσχημο, επειδή έβγαλε τα άπλυτα του στην φόρα, δέχεται μια δελεαστική πρόταση από έναν ζάμπλουτο να ψάξει για την αγνοουμένη ανιψιά του, που εδώ και σαράντα χρόνια έχει εξαφανιστεί από το νησί της οικογενείας. Μιας οικογενείας που έχει σκοτεινά μυστικά και ακόμα πιο σκοτεινούς συγγενείς. Στο έργο του θα τον βοηθήσει μια νεαρή ερευνήτρια, με τα δικά της προβλήματα. Αυτή είναι το κορίτσι με το τατουάζ του τίτλου.
Επειδή οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να δουν μια ξενόγλωσση ταινία και επειδή ο David Fincher είδε στην τριλογία βιβλίων του Millenium, του Σουηδού Stieg Larsson μια φλέβα χρυσού, έχουμε αυτή την περιττή διασκευή της αντίστοιχης Σουηδικής ταινίας. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν καλύτερη, ας πούμε- όχι πως η προκάτοχός της είναι κανένα αριστούργημα, αλλά τουλάχιστον ήταν πιο άμεση.
Τα βιβλία έχουν κάνει απίστευτη επιτυχία. Δεν τα έχω διαβάσει. Η ιστορία όμως εξαρχής μου φαίνεται αστεία. Ένας μεσήλικος δημοσιογράφος, που το παίζει ντετέκτιβ, σε ένα δήθεν μυστήριο που περιέχει κακούς ναζί και διεστραμμένους βιαστές, με βοηθό μια ταλαιπωρημένη kinky ύπαρξη, τριάντα χρόνια μικρότερη του, που με έναν παράξενο τρόπο βρίσκει τα πάντα και είναι αλάνθαστη. Εξ αρχής έχουμε μια αντρική φαντασίωση με μια ιστορία αλά Αγκάθα Κρίστι στο επίκεντρο της. Τα άλλα όλα είναι μπαρούφες.
Την Αμερικάνικη βερσιόν δεν την βοηθά το κακό κάστινγκ. Ο Daniel Craig είναι άχαρος στον ρόλο του, υποτίθεται, κοιλαρά δημοσιογράφου, γιατί απλά δεν είναι. Έχεις την εντύπωση ότι ο Τζέιμς Μποντ έχει πάθει εγκεφαλικό και περιφέρεται στο νησί του Δρ. Νο. Ότι και να ακούσω για την φοβερή ερμηνεία της, υποψήφιας για όσκαρ Rooney Mara, είναι περιττό. Είναι επαρκής μεν, αλλά υστερεί κατά πολύ από την πιο παθιασμένη και σκοτεινή ερμηνεία της Noomi Rapace από την πρώτη ταινία. Δεν αρκεί να κάνεις piercing και να χτενίζεις τα μαλλιά σου σαν τον Sid Vicious, αλλά αυτό εξιτάρει την Ακαδημία.
Το να βάζεις Αγγλόφωνους ηθοποιούς να παίζουν τους Σουηδούς με προφορά, είναι ότι πιο κιτς και τετριμμένο υπάρχει στον κινηματογράφο και δίνει μια ψεύτικη αύρα στην ταινία. Προτιμότερο θα ήταν να μεταφερόταν η δράση στην Αμερική, που λέει ο λόγος.
Πέρα από αυτά όλα, ξέρουμε την αξία του Fincher και την ικανότητά του με το μοντάζ και την φωτογραφία, την κίνηση της κάμερας και την χρήση της μουσικής. Η ιστορία και το μυστήριο θα σας κρατήσει, αν δεν ξέρετε τι γίνεται. Οι υπόλοιποι θα κοιτάτε το ρολόι σας στις 2 ώρες και 40 λεπτά που διαρκεί το φιλμ. Αυτό συμβαίνει γιατί η προσέγγιση είναι ψυχρή, οι χαρακτήρες δεν αναλύονται, η ιστορία είναι τόσο πυκνή που είναι λες και κάποιος πατά το fast forward και γενικότερα η σκηνοθεσία είναι πιο φιγουρατζίδικη από όσο πρέπει. Σαν να θυμήθηκε ο σκηνοθέτης τα βίντεο κλιπ που γύρναγε. Διεκπεραιωτικός γενικά. Έχει επίσης επέμβει σε ένα δύο λεπτομέρειες, προς το τέλος- το οποίο δεν έχει καν κλιμάκωση- οι οποίες αφορούν την ηρωίδα- Λίσμπεθ Σαλάντερ με τ'όνομα- και τις έχει αλλάξει, μειώνοντας την δύναμη του χαρακτήρα της. Οι τίτλοι της ταινίας παραπέμπουν σε έναν πιο σκοτεινό 007 και είναι εντυπωσιακοί.
Όταν καταλαγιάσει ο διαφημιστικός βομβαρδισμός της ταινίας, θα θυμηθείτε τον κύριο Μπομπίνα και θα πείτε: είχε δίκιο ο άνθρωπος.
Συμπέρασμα: Προτιμήστε την Σουηδική και αυθεντική εκδοχή, αν πρέπει σώνει και καλά να το δείτε. Τώρα αν το δείτε για τους κοιλιακούς του Craig έχει καλώς. Να ξέρετε πάντως ότι είναι η πιο αδύναμη ταινία της φιλμογραφίας του Fincher. Ελπίζω να είναι μια εξαίρεση.
ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ *1/2
ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Μόνο αν γινόταν ένα Ινδικό ριμέικ...
Φοβερό τρέιλερ βέβαια...
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012
ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ/ ΛΟΥΛΟΥ ( Die Büchse der Pandora ) 1929, Γερμανία, Α/Μ, silent, διάρκεια 133'.
Αν πρέπει να δείτε μια χούφτα ταινίες του Βωβού Κινηματογράφου- η γνώμη μου είναι πως πρέπει να δείτε αρκετές παραπάνω- "Το κουτί της Πανδώρας" πρέπει να συγκαταλέγεται ανάμεσά τους. Γυρισμένη το 1929 από τον Γερμανό Georg Wilhelm Pabst και έχοντας μια εμβληματική ερμηνεία από την Αμερικανίδα Louise Brooks, είναι από τις τελευταίες βωβές ταινίες που γυρίστηκαν. Η Brooks μετά από πολλές καλλιτεχνικές αποτυχίες δέχτηκε το κάλεσμα του σκηνοθέτη και πήγε στην Γερμανία.
Γεννημένη στο Κάνσας, ξεκίνησε σαν χορεύτρια, αλλά γρήγορα μπήκε στον κόσμο της κινούμενης εικόνας, Έχοντας ένα πολύ εκφραστικό πρόσωπο και σεξουαλική δύναμη να "γράφει" στην οθόνη, καθιερώθηκε σαν πρωταγωνίστρια.
Στην συγκεκριμένη ταινία ξεχωρίζει από τους μονοκόμματους συμπρωταγωνιστές της με την γήινη ερμηνεία της. Το κούρεμά της είναι στο top 10 των χαρακτηριστικότερων στην ιστορία και έγινε τρελή μόδα. Πέρα από αυτά όλα όμως, η ταινία έχει μεγάλη οπτική δύναμη και είναι αρκετά τολμηρή για την εποχή της. Πολλοί πολέμιοι της θεωρούν, επειδή στην εποχή της δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία, ότι την δεκαετία του '50 φίλοι κριτικοί της Brooks την φέραν πάλι στην επιφάνεια και από τότε θεωρείται ιεροσυλία να την αμφισβητείς.
Εμείς δεν έχουμε σχέση με όλα αυτά. Η κάθε ταινία κρίνεται έξω από μικροπολιτικές και "κολλήματα". Η "Λούλου", λοιπόν ,όπως ήταν ο τίτλος της όταν πρωτοπροβλήθηκε στην Ελλάδα, είναι ένα κορίτσι ελαφρών ηθών που καταστρέφει τους άντρες. Eίναι το Α και το Ω της femme fatale. Με την ερμηνεία της η Brooks στρώνει τον δρόμο για όλες τις μοιραίες γυναίκες που θα στοιχειώσουν την μεγάλη οθόνη. Είναι το αρχετυπικό θηλυκό, η άφταστη φαντασίωση κάθε άντρα, που πιασμένος στα δίχτυα της, δεν τον ενδιαφέρει αν οδηγείται ακόμα και στον θάνατο. Η ίδια όμως είναι ακόμα πιο καταραμένη, μην μπορώντας να μπει σε καλούπια και με ασταθή χαρακτήρα, θα οδηγηθεί στην τραγική της μοίρα.
Είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν υπήρχε η Brooks θα μιλούσαμε για άλλη ταινία- αν μιλούσαμε καθόλου- όμως και σκηνοθετικά είναι καταπληκτική. Τα πλάνα είναι πάνω στην πρωταγωνίστρια, η ασπρόμαυρη φωτογραφία περιδιαβαίνει σε σκοτεινά σοκάκια, νυχτερινά κέντρα διασκεδάσεως, κρεβάτια εραστών. Το φως προέρχεται από τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Ο Pabst διακρίνεται για την λιγότερο μελοδραματική και περισσότερο ανθρώπινη πλευρά της ματιάς του. Αυτό το καταλαβαίνεις όταν δεις παρόμοιες ταινίες της εποχής.
Η Brooks αποτραβήχτηκε από το σινεμά το 1938 έχοντας κάνει 25 ταινίες και ασχολήθηκε με το γράψιμο και την ζωγραφική. Έχει γράψει και την αυτοβιογραφία της για όσους ενδιαφέρονται. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών από καρδιακή προσβολή στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης.
Να δείτε οπωσδήποτε την ταινία αγαπητά μου παιδιά, αν ενδιαφέρεστε έστω και λίγο για τον κινηματογράφο. Η δύναμή της είναι ακόμα μεγάλη.
Υ.Γ. Η παρουσίαση της ταινίας γίνεται με αφορμή την επανέκδοση της στους κινηματογράφους.
Είναι cool, είναι ωραίος και θανατηφόρος. Ο λόγος για τον χαρακτήρα του ταχύτατα ανερχόμενου- και όχι άδικα-Ryan Gosling. Ο Gosling είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός που συνδυάζει την εμφάνιση με την απόλυτη προσαρμοστικότητα και εμβάθυνση σε ένα ρόλο. Τον είχα προσέξει πριν 5 χρόνια στο Half Nelsson (8). Πρόσφατα λοιπόν μεταπηδά στην μεγάλη κατηγορία, με μια σειρά ταινιών που τον καθιερώνουν σαν σταρ πρώτης διαλογής. Το Drive είναι μία από αυτές, παρόλο που δεν απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό.
Έχοντας στο τσεπάκι του το βραβείο σκηνοθεσίας από το φεστιβάλ των Κανών, ο Δανός σκηνοθέτης και προσωπική επιλογή του πρωταγωνιστή, Nicolas Winding Refn μας ταξιδεύει σε μια στυλιζαρισμένη, αρτίστικη εκδοχή ταινίας του Ταραντίνο. Και ενώ ο τελευταίος πολυλογεί και καταφέρνει να κάνει τις ταινίες όλο και λιγότερο ενδιαφέρουσες, ο Refn με λιγότερα μέσα αποδεικνύεται πιο αποτελεσματικός.
Παρόλα αυτά η ταινία, που αποπνέει μια αύρα δεκαετίας του '80, λόγω της μουσικής αλλά και της γραμματοσειράς των τίτλων της αρχής, είναι μια γοητευτική και βίαιη κενότητα. Ο "ήρωας δίχως όνομα" περιφέρεται με μια οδοντογλυφίδα στο στόμα κοιτώντας το κενό. Αν και μπορούμε να καταλάβουμε την ανάγκη του να θέλει να ενταχθεί σε μια οικογένεια και να νιώσει άνθρωπος πάλι, δεν υπάρχει καμιά εξήγηση για τα κίνητρα του και φυσικά το από που έρχεται. Ίσως το συγκεκριμένο να μην ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη που παρασυρμένος σε ένα στιλιστικό όργιο, μετατρέπει σε ταινία ένα σενάριο το πολύ 10 σελίδων.
Η δουλειά του αγγίζει το τέλειο, τα ξεσπάσματα βίας όμως παραμένουν παράταιρα, γιατί στην πραγματικότητα δεν εντάσσονται απόλυτα στο σώμα του φιλμ.
Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε ένα κόμικ σε μορφή ταινίας, αδικώντας λίγο τα κόμικ γιατί πολλά από αυτά έχουν πιο μεγάλη εμβάθυνση χαρακτήρων.
Κατά τα άλλα οι ηθοποιοί στέκονται στο ύψος τους, με την Carey Mulligan ( Μια κάποια εκπαίδευση- 7 ) να κλέβει την παράσταση και τους καρατερίστες Bryan Cranston, Albert Brooks και Ron Perlman να δίνουν μικρές απολαυστικές πινελιές ερμηνείας.
Το Drive θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια γυαλιστερή, Ευρωπαϊκής αισθητικής B-movie, άψογης
εκτέλεσης και κενής περιεχομένου. Enjoy!
ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***
ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ? Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο...
Ray Milland, Grace Kelly, Robert Cummings, John Williams.
DIRECTOR/ PRODUCER
Alfred Hitchcock 120' - color Ψυχολογικό θρίλερ
Μόλις καταλαβαίνει ότι η γυναίκα του σαλιαρίζει με έναν άλλο άντρα και κινδυνεύει να την χάσει για πάντα και μαζί της την περιουσία της, ένας αργόσχολος, πρώην παίχτης του τένις, βάζει έναν "φίλο" του να την σκοτώσει. Εκείνος όμως θα αποτύχει, μην περιμένοντας τόσο σθεναρή αντίσταση από την γυναίκα και θα σκοτωθεί ο ίδιος, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο τα πράγματα.
Η ταινία του Χίτσκοκ κάνει "μπαμ" ότι προέρχεται από θεατρικό έργο ( ομώνυμο του Φρέντερικ Νοτ ). Ο σκηνοθέτης μετά από μια σειρά μεγάλων παραγωγών θέλησε να κάνει αυτή την "μικρή" ταινία, γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε ένα σετ, εντείνοντας την κλειστοφοβική και απειλητική παράμετρο της. Το αποτέλεσμα είναι καλό, σφιχτοδεμένο και κρατά το ενδιαφέρον καθ'όλη την διάρκειά της. Δεν μιλάμε βέβαια για μια από τις καταπληκτικές ταινίες του "μετρ", αλλά για μία καλογυρισμένη και προσεγμένη δημιουργία.
Είναι σε φάσεις σαν να βλέπεις το πάλαι ποτέ "Θέατρο της Δευτέρας" στην κρατική τηλεόραση, μόνο που είναι αψεγάδιαστο σκηνοθετικά, λειτουργεί δηλαδή σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Οι κακοί της ταινίας είναι γενικά πιο ενδιαφέροντες από το ξενέρωτο ζευγαράκι. Η υπερτιμημένη μέχρι αηδίας Γκρέις Κέλι, περιφέρεται περισσότερο για να επιδείξει τα μπιζού της και τα φορεματάκια της και για να ικανοποιήσει το φετίχ του σκηνοθέτη για της ξανθές πρωταγωνίστριες.
Η Warner πίεσε τον Χίτσκοκ να γυρίσει την ταινία σε 3d!!!!! Τελικά ο σκηνοθέτης ενέδωσε αλλά δεν το παράκανε με φτηνές σκηνές εντυπωσιασμού. Σε μια δυο σημαντικές σκηνές μόνο καταλαβαίνεις ότι η ταινία ήταν τρισδιάστατη. Φυσικά έκτοτε δεν ξαναπαίχκτηκε έτσι, γιατί πραγματικά δεν υπάρχει λόγος, οπότε μην νομίζετε ότι θα σας δώσουν γυαλιά στην είσοδο.
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Δεν θα χάσετε και τίποτα αν δεν την δείτε σινεμά, σπίτι είναι μια χαρά. Μόνο η ζέστη θα σας κάνει να αναζητήσετε τη δροσιά ενός θερινού. Δεν είναι ταινία ορόσημο, ούτε από τις πιο αντιπροσωπευτικές του σκηνοθέτη, που κατά την γνώμη του κύριου Λάκη είναι μέσα στους δέκα σημαντικότερους στην ιστορία του κινηματογράφου. Οπότε εξαρτάται από σας τι θα κάνετε, τα λεφτά του εισιτηρίου πάντως δεν τα αξίζει πια. Μπορείτε να περιμένετε για άλλες επανεκδόσεις ταινιών του σκηνοθέτη ή να νοικιάσετε μια πραγματικά μεγάλη ταινία του. Για να βοηθήσω αυτούς που έχουν απορίες προτείνω τις, κατά την γνώμη μου, δέκα καλύτερες του:
REBECCA ( 1940 )
SABOTEUR ( 1942 )
SHADOW OF A DOUBT ( 1943 )
STRANGERS ON A TRAIN ( 1951 )
REAR WINDOW ( 1954 )
THE MAN WHO KNEW TOO MUCH ( 1956 )
VERTIGO ( 1958 )
NORTH BY NORTHWEST ( 1959 )
PSYCHO ( 1960 )
THE BIRDS ( 1963 )
Και τώρα στο ψητό.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ***
ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ; Έτσι κι έτσι
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ Αυτοί που αναζητούν να συμπληρώσουν την φιλμογραφία του σκηνοθέτη.
CAST
Ricardo Darin , Soledad Villamil , Pablo Rago , Javier Godino , Carla Quevedo .
DIRECTOR
Juan Jose Campanella ( also SCREENWRITER , PRODUCER , EDITOR )
127' - COLOR
Αστυνομικό / κοινωνικό δράμα
Ο βοηθός εισαγγελέα Εσποζίτο βαριέται αφόρητα τώρα που έχει βγει στην σύνταξη. Στο μυαλό του έχει κολλήσει μια υπόθεση από την δεκαετία του ΄70 και θέλει να γράψει ένα βιβλίο για αυτή . Εξομολογείται την πρόθεσή του στην Ιρένε μια δικαστίνα που ήταν προ'ι'στάμενη του και την είχε ερωτευτεί χωρίς να της το ομολογήσει. Προσπαθούν και οι δύο να βρουν τον εγκληματία που βίασε και σκότωσε πριν τόσα χρόνια μια γυναίκα φέρνοντας στο προσκήνιο σκοτεινές πτυχές της τότε περιόδου αλλά και δικά τους συναισθήματα που θα τους παρασύρουν σε ένα σκοτεινό ταξίδι .
Ο κύριος Λάκης Μπομπίνας είδε την ταινία πριν από σας για σας και καθώς βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη 22 Απριλίου στους κινηματογράφους σας την παρουσιάζει.
Αφού κέρδισε απρόσμενα για πολλούς το όσκαρ καλύτερης ταινίας φέτος,εκτοπίζοντας φαβορί όπως τα ''Λευκή κορδέλα'' του Χάνεκε και ''Προφήτης'' του Οντιάρ κάνει τώρα την διεθνή της καριέρα. Βασικά ο Κύριος Λάκης δεν ''μασάει'' με τα διάφορα βραβεία καθότι θεωρεί ότι μια ταινία είναι από μόνη της μια καλλιτεχνική πρόταση που κάθε θεατής βιώνει τελείως προσωπικά . Παρόλα αυτά είναι ένα σημαντικό στοιχείο και μια πληροφορία που κάθε σινεφίλ λαμβάνει υπόψη του.
Κάνοντας συνεχή φλάσμπακ ο σκηνοθέτης, Αργεντίνος από κούνια, Καμπανέλα - που είχε προταθεί και το 2002 για όσκαρ με το ''son of the bride'' - καταφέρνει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μας,τόσο για το αστυνομικό όσο και για το προσωπικό κομμάτι της ιστορίας . Έχοντας φοιτήσει και στην αμερικάνικη τηλεόραση με επεισόδια σε σειρές όπως το ''House'' και το ''Law and order'' προσπαθεί να κρατήσει τον ρυθμό της ταινίας και συγχρόνως να ''απλώσει''την ιστορία του όσο χρειάζεται για να μην γίνει βαρετή. Είναι άλλωστε και ο μοντέρ της ταινίας.
Κάτι άλλο που κάνει επιτυχημένα είναι ότι μεταφέρει την υπόθεση στην δεκαετία του '70 σε αντίθεση με το βιβλίο απ' όπου προέρχεται ( ''la pregunta de sus ojos'' του Eduardo Sacheri ). Και αυτό το κάνει για σοβαρό λόγο. Το 1974 που δείχνει η ταινία είναι μόλις δύο χρόνια πριν το πραξικόπημα που έγινε στην Αργεντινή, αποτέλεσμα μιας σκοτεινής και διεφθαρμένης εποχής της χώρας . Η ταινία αποτυπώνει περίφημα τα χρώματα και την ατμόσφαιρα και υπάρχουν στιγμές που θυμίζουν την δική μας τότε πραγματικότητα. Σε επίπεδο καλλιτεχνικής διεύθυνσης άλλωστε είναι εντυπωσιακή.
Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι πολύ καλό και προσθέτει στην ένταση της ταινίας, καθώς υπάρχει χημεία από δύο πολύ καλούς ηθοποιούς, τον Ρικάρντο Ντάριν και την Σολεδάδ Βιλαμίλ που καταφέρνουν με τα βλέμματά τους να πουν ο ένας στον άλλο ό'τι δεν μπορούν να εκφράσουν με λέξεις. .Δεν είναι τυχαίος και ο τίτλος της ταινίας - πληθυντικός στο πρωτότυπο.
Υπάρχει και μια σκηνή ανθολογίας και μεγάλης βιρτουοζιτέ όπου, με ένα φαινομενικά ατελείωτο τράβελινγκ η κάμερα πλησιάζει ένα στάδιο ποδοσφαίρου από ψηλά και μετά, χωρίς διακοπή ανακατεύεται με το πλήθος και καταλήγει σε ένα κυνηγητό στους διαδρόμους του γηπέδου. Φαίνεται αλλά δεν είναι μονόπλανο και είναι άκρως εντυπωσιακό και απόλυτα εναρμονισμένο με το υπόλοιπο ''σώμα'' της ταινίας.
Τώρα θα μου πείτε '' Κύριε Λάκη, δεν υπάρχει τίποτα κακό στην ταινία;''
Λοιπόν αγαπητά μου παιδιά έχω να πω ότι είναι μια πραγματικά καλή ταινία. Αξίζει να πάει κάποιος να την δει στον κινηματογράφο. Μπορεί να νομίζεις ότι τραβάει λίγο στο τέλος αλλά σε αποζημιώνει . Είναι μια παλαιάς κοπής ταινία με σύγχρονα μέσα. Μια παραδοσιακή λατινοαμερικάνικης και ευρωπαϊκής αισθητικής ταινία μπολιασμένη με τις αρετές ενός καθαρόαιμου αμερικάνικου φιλμ νουάρ. Δεν είναι μια ταινία που θα σου αλλάξει τη ζωή, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, είναι όμως μια ταινία που σου μένει στο μυαλό και κάποια στιγμή κάπου θα τύχει να την παίζει και θα θες να την ξαναδείς.
Ελπίζω να σας κάλυψα αγαπητά μου παιδιά . Και αν ξέχασα κάτι δεν είναι σημαντικό, το σημαντικό είναι να πάτε σινεμά να την δείτε.
ME ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΥΡΙΟΣ ΜΠΟΜΠΙΝΑΣ
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : ***1/2 για κινηματογράφο
**** για προβολή σπίτι
ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ; Ευχαρίστως κάποια στιγμή στο μέλλον .
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Ζευγάρια κάθε είδους - καλύτερα όχι παρέες .">
.jpg)
