THE FAVOURITE ( Η Ευνοούμενη )

Γιώργος Λάνθιμος- Ιρλανδία, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ

Black Comedy, Historical Drama, Biopic. Διάρκεια 120'

Η βασίλισσα Άννα της Αγγλίας (  Olivia Colman ) έχει μείνει χήρα. Επίσης υποφέρει από αρθρίτιδα. Γενικά δεν την παλεύει. Είναι οι αρχές του 18ου αιώνα και μετά από 17 αποβολές (!) κυβερνά την Βρετανία και τον υπόλοιπο κόσμο μαζί με την ερωμένη της, την λαίδη Σάρα ( Rachel Weisz  ). Η ξεπεσμένη αριστοκράτισσα Άμπιγκεηλ ( Emma Stone ) όμως, θα αλλάξει τα δεδομένα. Από απλή υπηρέτρια θα ανέλθει σε ευνοούμενη της βασίλισσας, με κουτοπονηριά και φιλοδοξία. Οι συσχετισμοί θα αλλάξουν και ένας ιδιότυπος πόλεμος θα αρχίσει μεταξύ τους.

Η νέα ταινία του Λάνθιμου έχει πολλά να θαυμάσεις. Κατ αρχάς έχει μια τριπλή ερμηνευτική καταιγίδα από τρεις εξαιρετικές κυρίες, που αναφέρονται πιο πάνω. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι τρεις είναι υποψήφιες για όσκαρ! Η Colman δε, έχει σαρώσει τα υπόλοιπα βραβεία και πάει τρένο για το χρυσό αγαλματάκι. Είναι η καλύτερη πρωταγωνιστική τριπλέτα φέτος. Πάνω τους λοιπόν ο Λάνθιμος βασίζει όλη την ταινία.

 Το επόμενο ατού είναι το σενάριο των Deborah Davis, Tony McNamara το οποίο είναι εξαιρετικά πνευματώδες, αστείο, ειρωνικό και δραματικό ταυτόχρονα. Είναι γεμάτο θανατερές ατάκες, καταιγιστικό και πιάνει όλη την παράνοια της παρακμάζουσας αυλής, χωρίς να καταφεύγει σε πλατειασμούς. Να σημειώσω ότι είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη που δεν συμμετείχε στο 

σενάριο.

Οι δύο παραπάνω λόγοι (ερμηνείες, σενάριο ) σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία, είναι αυτά που κάνουν μια ταινία εποχής τόσο ενδιαφέρουσα. Εδώ λοιπόν ο Λάνθιμος θεωρώ πως έκανε ένα έξυπνο βήμα. Επέλεξε άλλη θεματολογία, σε κάτι πιο συμβατικό, αλλά μπόλιασε την ταινία με την ιδιαίτερη ματιά του. Γύρισε ένα δράμα εποχής με το Greek weird wave στυλ του.

Η φωτογραφία είναι επίσης εξαιρετική. Ο Robbie Ryan χρησιμοποιεί τόσο μεγάλους φακούς που σε πολλές σκηνές δημιουργείται παραμόρφωση στις άκρες των κάδρων. Ο φωτισμός είναι φυσικός και τα νυχτερινά πλάνα σχεδόν μόνο με το φως των κεριών. Αυτή η μεταχείριση του χώρου, σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα. Φυσικά το καλλιτεχνικό τμήμα είναι εξαιρετικό. Αυτό μας πάει και στα κοστούμια. Κάπου διάβασα ότι είναι καταπληκτικά και εξαιρετικά "άχρονα". Στην πραγματικότητα δεν είναι πιστά στην εποχή. Το ίδιο ισχύει και για την ιστορία.

Ενώ ο σκελετός είναι σχετικά πιστός, οι λεπτομέρειες για το τι ακριβώς συνέβαινε είναι θολές. Μπορεί όποιος θέλει να εντρυφήσει στην ιστορία. Η πρόθεση της ταινίας όμως δεν είναι αυτή. Χρησιμοποιεί την εποχή και τα πρόσωπα για να κάνει ένα σχόλιο. Μην ξεγελιέστε, είναι εξαιρετικά αστεία για ταινία εποχής, πολύ έξυπνη και πολύ δραματική ταυτόχρονα. Είναι κινηματογραφημένη με αντισυμβατικό τρόπο. Η κάμερα σπάνια είναι στημένη στο ύψος των ματιών. Οι γωνίες που χρησιμοποιούνται είναι ενδιαφέρουσες. Μέχρι και η μπουρλέσκ κωμωδία επιστρατεύεται σε κάποιες σκηνές.

Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Όλες οι γυναίκες κάνουν διαγωνισμό κακίας και όλοι οι άντρες είναι εντελώς βλαμμένοι. Το πραγματικό θέμα του φιλμ είναι η εξουσία. Η βασίλισσα μπορεί να έχει ερωμένες, αλλά αυτές στην πραγματικότητα είναι αναλώσιμες. Εκείνη είναι ο στρατηγός και οι άλλες είναι στρατιώτες. Μπορεί κάποια να είναι η ευνοούμενη της αλλά φροντίζει όταν πρέπει να επιστρέψει η σωστή ισορροπία και να δείξει ότι εκείνη είναι πάνω απ όλα. Η αυτοκρατορία  διοικείται από μια καημένη και από έναν λάκο κόλακες.

Ο Λάνθιμος φροντίζει να βάλει την υπογραφή του πάλι με ένα αφαιρετικό τέλος. Αυτό δεν θα αρέσει σε πολλούς. Αυτή είναι η φάση του όμως. 

Η ετυμηγορία του Μπομπίνα: Είναι μια άρτια παραγωγή, πιο απομακρυσμένη από το ύφος του σκηνοθέτη. Αυτό σημαίνει πως είναι πιο φιλική στους θεατές. Έχει εξαιρετικές στιγμές και βλέπεται πολύ ευχάριστα για το είδος της. Τη θεωρώ σημαντική, έχει βέβαια τα ψεγάδια της, τα οποία είναι σαφώς λιγότερα από τα προτερήματα. Αν θέλετε τη γνώμη μου, πρέπει να την δείτε στον κινηματογράφο. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στις 7 Φεβρουαρίου. 'Όλα τα άλλα με τα όσκαρ είναι σαχλαμάρες. Φανταστείτε πως το Bohemian Rapsody πήρε 5 υποψηφιότητες! Σίγουρο έχω το α' γυναικείου, όλα τα άλλα είναι ρευστά. Η ταινία θα ήταν το ίδιο καλή και χωρίς υποψηφιότητες. Η ουσία είναι ότι ο Λάνθιμος δοκίμασε κάτι άλλο και τα κατάφερε.

Την πιο πετυχημένη περιγραφή για την ταινία την διάβασα σε ένα ξένο περιοδικό.

Είναι ένα ΑΓΡΙΟ, ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΚΟ, ΜΠΑΡΟΚ ΔΡΑΜΑ ΕΠΟΧΗΣ.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***1/2 (ΣΤΑ 5)

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ? : ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ.  

J. EDGAR (2011) ΗΠΑ, Διάρκεια 137'

Director, Producer:

Clint Eastwood

Cast: Leonardo DiCaprio, Armie Hammer, Naomi Watts, Judi Dench.

Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες του 20ου αιώνα, ο J. Edgar Hoover, ο ιδρυτής του FBI και αρχηγός του για μισό αιώνα, ο άνθρωπος που έβαλε τα δακτυλικά αποτυπώματα και την γενικότερη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων από τον τόπο του εγκλήματος σε ταξινόμηση- τι CSI θα βλέπαμε τώρα αν δεν υπήρχε αυτός!- και μέγας μάστορας του αρχιφακελώματος, αυτός είναι ο άνθρωπος που ο μέγας Clint Eastwood- 82χρονος πια- Ρεπουμπλικάνος από τα γεννοφάσκια του, προσπαθεί να σκιαγραφήσει στην τελευταία του ταινία. Είναι δε τόση η φιλοδοξία του σκηνοθέτη που προσεγγίζει τον Hoover σαν ένα σεξουαλικά καταπιεσμένο άτομο που αφιέρωσε όλη την ζωή του να κυνηγά "κουμουνιστές" και άλλους υποτιθέμενους ανατροπείς της πολιτικής σταθερότητας. Είχε δε στο τσεπάκι του όλους του διάσημους και μη, γνωρίζοντας όλα τα μυστικά τους και κανένας πρόεδρος δεν μπόρεσε να τον κατεβάσει από την καρέκλα του παρά μόνο ο θάνατος.

Πως ένα μικρό ανθρωπάκι αναρριχήθηκε στα μεγαλύτερα αξιώματα μιας αυτοκρατορίας; Προφανώς είχε ταλέντο και επιμονή στην διαπλοκή. Αυτό όμως που μας δείχνει ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος του "Milk"  Dustin Lance Black είναι ότι ο ίδιος είχε ένα πιο σκοτεινό υπόστρωμα. Αρνούμενος να αποδεχτεί την ταυτότητά του, την ομοφυλοφιλία του και ανίκανος να ευτυχήσει, επιδόθηκε σε ένα κυνήγι μαγισσών. Από τη μία αυτό εξηγεί κάποια πράγματα, από την άλλη τα υπεραπλουστεύει. Αυτό που κάνει σίγουρα είναι να δώσει πιο ανθρώπινη μορφή και ευαισθησία σε ένα σκοτεινό και μισητό πρόσωπο για πολλούς.

Σε αυτό βοηθά ο Leonardo DiCaprio που- αν και δεν πίστευες ότι θα έκανε ποτέ για τον ρόλο- τα βγάζει πέρα με το παραπάνω, σηκώνοντας στην πλάτη του ολόκληρη την ταινία και μας δίνει και κάνα δυο συγκλονιστικές σκηνές. Η μία είναι με την μητέρα του- μια αλύγιστη και "στυφή" Judi Dench, φοβερή όπως πάντα, όταν προσπαθεί να την κάνει να καταλάβει ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι γυναίκες. Φοβερή σκηνή και για τους δύο. Μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητος ότι ο DiCaprio είναι αδικημένος, γιατί δεν αποτίναξε από πάνω του τον τίτλο του ωραίου. Για μένα έπρεπε να πάρει υποψηφιότητα για την ερμηνεία του. 

Ο Eastwood "κλείνει" την ταινία μέσα σε σκοτεινά γραφεία. Βάζει στο πανέρι του άλλη μια στιβαρή δημιουργία, δεν μπορείς να πεις όμως ότι μας πείθει απόλυτα. Χρησιμοποιώντας το μικρό όνομα του Hoover στον τίτλο θέλει να μας δείξει την ανθρώπινη προσέγγιση, αλλά οι άνθρωποι είναι οι πράξεις τους. Μπορεί να ήταν μια τυραννισμένη ύπαρξη, αλλά τυράννησε και μερικά εκατομμύρια. Μας δείχνει κάπως πιο αόριστα την μεγαλομανία και την παράνοιά του.

Η ταινία έχει όλες τις αρετές μιας προσεγμένης παραγωγής, ο Eastwood έχει γράψει και τη μουσική, βλέπεται ευχάριστα και περιέχει διάφορες "εγκυκλοπαιδικές" γνώσεις, κυρίως Αμερικάνικου ενδιαφέροντος. Δεν θα μείνει στην ιστορία-αν αυτό ρωτάτε- και θα μάθετε ότι το Hoover δεν είναι απλώς μια ηλεκτρική σκούπα...

Ταινιάκι για καναπεδάκι... 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;   Όχι...νομίζω...

CARLOS (2010) Γαλλία, Γερμανία- Διάρκεια 330' (Theatrical 165')

Director: Olivier Assayas

Cast:  Édgar Ramírez, Alexander Scheer, Alejandro Arroyo,

Το "Carlos" εστιάζει στην τρομοκρατική δράση του περιβόητου τρομοκράτη Ilich Ramirez Sanchez, που για είκοσι χρόνια ήταν το νο 1 στις σχετικές λίστες. Με αποκορύφωμα την εισβολή στον ΟΠΕΚ και την διαφυγή με το αεροπλάνο με όλους τους υπουργούς των πετρελαϊκών χωρών υπό την απειλή των όπλων, ο Κάρλος ή το "Τσακάλι", όπως συνηθιζόταν να τον αναφέρουν- μια λέξη που δεν ακούγεται ούτε μια φορά στην ταινία- ανέβασε τις "μετοχές" του και εγκαταστάθηκε στην διεθνή σκηνή για όσο καιρό ήταν χρήσιμος για την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων. Μετά, όντας ξεπερασμένο είδος, απλά αφέθηκε στην μοίρα του και συνελήφθη. Οι καινούργιοι καιροί απαιτούν νέες μορφές τρομοκρατών.

Η μίνι αυτή σειρά, μια συμπαραγωγή Γερμανίας και Γαλλίας, μιλάει ούτε πολύ ούτε λίγο 8(!!!) γλώσσες. Είναι γυρισμένη σε πολλά σημεία του πλανήτη, με διεθνές καστ, είναι φοβερά λεπτομερής χωρίς να γίνεται ποτέ βαρετή και νομίζω ότι περιέχει ότι θα θέλατε να ξέρετε για το συγκεκριμένο άτομο και την εποχή του.

Στις Ελληνικές αίθουσες παίχτηκε μια συντομευμένη εκδοχή 165'. Εγώ θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα την χωρισμένη σε 3 μέρη, συνολικής διάρκειας 5μιση ωρών version, που είναι και η πρωτότυπη. Έχει κυκλοφορήσει σε bluray και φυσικά δίνει μεγαλύτερο νόημα στα κίνητρα και την προσωπικότητα του Carlos. 

O Édgar Ramírez είναι πολύ καλός στον πρωταγωνιστικό ρόλο και σηκώνει όλη την ταινία στην πλάτη του. Όντας από την Βενεζουέλα, όπως και ο ρόλος που παίζει, προσδίδει έναν ρεαλισμό στην μεγαλομανία και τον αμοραλισμό του ήρωα. Είναι κρίμα που η γλώσσα και η τηλεοπτική καταβολή στέρησαν μια υποψηφιότητα για όσκαρ. 

Η ακρίβεια είναι σημαντική. Τα γεγονότα όσο πιο κοντά γίνεται στην πραγματικότητα. Η ανασύσταση της εποχής εντυπωσιακή. Ο σκηνοθέτης Olivier Assayas ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί. Από την μία πρέπει να δώσει σημασία στους χαρακτήρες, από την άλλη στα γεγονότα, που και στις δύο περιπτώσεις είναι πάρα πολλά. Οι σκηνές δράσης είναι περισσότερο δεμένες με ένταση παρά με εντυπωσιασμό και δεν θυσιάζει την ουσία της ιστορίας, που είναι η παρουσίαση μιας προσωπικότητας και της ταραγμένης εποχής που έζησε. Υποθέτω ότι ο όγκος της δουλειάς για να μαζευτεί το υλικό και να γυριστεί η ταινία πρέπει να ήταν εξωφρενικός.

Το φιλμ δεν παίρνει θέση, αν και παρουσιάζει τα γεγονότα παράλληλα με την δράση του Carlos. Πλησιάζει το στιλ ενός ντοκιμαντέρ, κρατώντας ανοιχτή την κάμερα στα συναισθήματα και τις ιδεολογικές συγκρούσεις. Ξεκάθαρα είναι μια αξιόλογη δημιουργία, αν φυσικά σε ενδιαφέρει η αντίστοιχη θεματολογία. Από κάθε άποψη πάντως είναι μια καλή πρόταση. Ίσως σας εκπλήξει ευχάριστα το πόσο θα σας τραβήξει στην αφηγηματική της δίνη. 

Υ.Γ. Τα τσιγάρα είναι πολλά....Ολόκληρη η ταινία είναι βυθισμένη σε ένα νέφος καπνού, προφανώς απόλυτα ακριβές με την εποχή που περιγράφει. Όπως αναφέρει όμως και ένας γνωστός Αμερικανός κριτικός, μπορεί το κάπνισμα να λειτουργεί και μεταφορικά. Ο Carlos δεν φαίνεται να εισπράττει καμιά ευχαρίστηση από αυτό, απλά χρειάζεται συνεχείς, μικρές δόσεις συγκίνησης που τον προσδιορίζουν σαν άνθρωπο. Όπως οι τρομοκρατικές πράξεις, απλά πρέπει να γίνουν...

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Όχι υπό την απειλή όπλου...

Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΥΡΙΑ (THE IRON LADY) 2011, ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, Διάρκεια 105'.

Director: 

Phyllida Lloyd
Cast: Meryl Streep, Jim Broadbent, Richard E. Grant.


Η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός και μία από τις καλύτερες που υπήρξαν ποτέ, η Meryl Streep ενσαρκώνει, όπως γνωρίζετε, την επί 11 και μισό χρόνια πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας, Margaret Thatcher. Παίζει με τα μάτια, με το σώμα, με τη φωνή, με τόση άνεση που πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ άλλη ηθοποιό να το αποτολμούσε. Είμαστε λοιπόν τυχεροί από αυτή την άποψη.

Από την άλλη τα τηλεοπτικής αισθητικής, απολιτίκ σενάριο και σκηνοθεσία, σε αφήνουν αδιάφορο. Ίσως οι πολύ νέοι να πάρουν μια ιδέα, αλλά για τους υπόλοιπους είναι ξεκάθαρο ότι χάνεται μια μοναδική ευκαιρία για μια πραγματικά μεγάλη ταινία, για μια γυναίκα που ναι μεν δέσποσε- προς τιμήν της- σε ένα κόσμο ανδρών, αλλά είναι τόσο αμφιλεγόμενη που πραγματικά θα χρειαζόταν μια ενδελεχέστερη προσέγγιση. 

Αντ' αυτού έχουμε συνεχή flashbacks από μια γερασμένη Thatcher, που μας δείχνουν συνοπτικά τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής της. Ο προσωπικός τόνος που υιοθετείται είναι ενδιαφέρον και προσθέτει ένα στρώμα ανθρωπιάς στον χαρακτήρα. Είμαστε όμως πολύ μακριά από τα κίνητρα και τις προθέσεις και από την πραγματική αποτύπωση μιας ταραχώδους εποχής.

Ευχάριστο για την τηλεόραση λοιπόν, άνισο και επιφανειακό. Φροντισμένη παραγωγή βέβαια του BBC  με πολλούς Βρετανούς καρατερίστες. Η ταινία αξίζει μόνο για την Streep. Δεν χρειάζεται να σηκωθείτε να πάτε σινεμά για χάρη της. Περιμένετε την στο βίντεο.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ**

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Hardly, dear....


   

ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ  (A Dangerous Method, 2011) ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΚΑΝΑΔΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ.

Director: 

David Cronenberg

Cast: Michael Fassbender, Keira Knightley, Viggo Mortensen, Vincent Cassel.

Η περίπτωση του Κρόνενμπεργκ είναι μοναδική. Τέσσερις δεκαετίες τώρα προχωρά ένα μοναχικό και δημιουργικό μονοπάτι στις παρυφές της έβδομης τέχνης. Έχοντας ξεκινήσει καθαρά με cult ταινίες τρόμου μπολιασμένες με μπόλικη διαστροφή και αίμα, περνά στην συνέχεια σε μια πιο "mainstream" κατάσταση- λέμε τώρα!- με αντίστοιχα εξωφρενικά αποτελέσματα. Τα τελευταία χρόνια διάγει μια πιο σινεφίλ φάση και αγκαλιάζεται από τους κριτικούς πανταχόθεν, που ούτως ή αλλιώς τον αγαπούσαν- και όχι άδικα. Ο κύριος Μπομπίνας μεγάλωσε με τις ταινίες του. Άλλες τις λάτρεψε και άλλες τον απογοήτευσαν. Δεν μπορώ όμως να μην βγάλω το καπέλο σε έναν ασυμβίβαστο και πρωτοπόρο δημιουργό. Ας μπούμε τώρα στο ψητό.

Η 19η ταινία του Κρόνενμπεργκ θα μπορούσε να μην είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα του, θεματολογικά τουλάχιστον. Και ενώ μας έχει δώσει δείγματα ενός άλλου κινηματογράφου, M. Butterfly (1993), Spider (2002), εντούτοις απομακρύνεται κι άλλο από τα νερά του, όχι όμως και από τα βασικά του θέματα. Υιοθετώντας μια άκρως ακαδημαίκή κινηματογράφηση, τέμνει μια αληθινή ιστορία. Πηγές του είναι το ομώνυμο βιβλίο του John Kerr και το θεατρικό έργο του  Christopher Hampton "the talking cure". 

Τα δύο ιερά τέρατα της ψυχανάλυσης, ο Carl Jung και ο Sigmund Freud, έρχονται σε επαφή λόγω μιας ασθενούς του πρώτου. Ξεκινάνε μια σχέση αλληλοεκτίμησης και σεβασμού που με τον καιρό θα ψυχρανθεί τόσο, ώστε ο Freud να αποκηρύξει σχεδόν τον Jung. Σύμφωνα με τους σεναριογράφους λοιπόν που παρουσιάζουν και αποσπάσματα από γράμματα που έστελνε ο ένας στον άλλο, τα πάντα γίνανε για το φουστάνι. Οκ ως εδώ. Η αγάπη του σκηνοθέτη για την ψυχανάλυση- που και ο ίδιος παραδέχεται ότι συνεχίζει και τον έχει βοηθήσει τα μάλα- τον σπρώχνει προς το θέμα. Ενώ όμως είναι βαθύ και πολυεπίπεδο, καταλαβαίνεις στο μισό της ταινίας ότι θα κολυμπήσει στα ρηχά. Οι πρωταγωνιστές βέβαια είναι άψογοι με καλύτερο τον Michael Fassbender, ο οποίος παίζει με υπόκωφες εκρήξεις και σιωπηλά βλέμματα, σκιαγραφώντας έναν αινιγματικό άνθρωπο. Η Keira Knightley καταφέρνει να αποδώσει εξαιρετικά την ασθενή και μετέπειτα ερωμένη του Jung, έχοντας τις πιο αβανταδόρικες σκηνές. Ο Viggo Mortensen είναι καλός μεν, αλλά δεν ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο καθότι είναι υπερβολικά γοητευτικός για Freud. Επίσης έχει εισάγει το γνωστό ράθυμο στυλ του στο παίξιμο και παρά την προσπάθειά του διακρίνουμε τον Viggo πίσω από τον Sigmund. 

Όπως ανέφερα η σκηνοθεσία είναι χειρουργική. Το μοντάζ σφιχτοδεμένο. Μεταφερόμαστε από δωμάτιο σε δωμάτιο- οι θεατρικές καταβολές - η κάμερα είναι ακίνητη στραμμένη στα πρόσωπα, προσπαθώντας ωστόσο να δει μες στην ψυχή. Εκεί που μας τα χαλάει είναι στην, εν τέλει, επιδερμική προσέγγιση του θέματος, καταφέρνοντας να αναγάγει όλη την ιστορία της ψυχανάλυσης και του πόλεμου των ιδεών δύο μεγάλων μυαλών, σε μια ιστορία αγάπης και σεξουαλικού πόθου. Αυτό είναι το ένα μείον. Το δεύτερο προκύπτει από την ίδια την κατασκευή της ταινίας, έχει περιορισμένα όρια. Η ψυχρότητα  και αποστασιοποίηση που στο παρελθόν έχει ευνοήσει ταινίες του εδώ γυρίζει μπούμερανγκ, γιατί το θέμα είναι ήδη βαρύ και στατικό οπότε δεν έχεις να ελπίζεις σε οποιαδήποτε άλλη ψυχαγωγική ανάσα. Εν ολίγοις, τελειώνοντας η ταινία δεν σου μένει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Παρόλα αυτά είναι ένα σπάνιο φιλμ, από αυτά που δεν γυρίζονται συχνά και μια έντιμη και σοβαρή δουλειά με αρκετά πράγματα να δει κανείς. Το πιο ενδιαφέρων ίσως είναι αυτό που υπονοείται ή δεν φαίνεται. Μισόλογα, χαμένες φράσεις, καταπιεσμένα αισθήματα. Στην πραγματικότητα είναι σαν kinky ταινία του James Ivory.

Η ανασύσταση της εποχής και το γενικότερο επίπεδο παραγωγής είναι άψογα. Ειδική μνεία στην μουσική του μόνιμου συνεργάτη του Κρόνενμπεργκ, Howard Shore. 

Νομίζω ότι μια χαρά θα την δείτε σπίτι, ταινία 4 τοίχων και συνεχούς διαλόγου. Για όποιους νομίζουν ότι η φυσική θέση μιας ταινίας είναι στο σινεμά, δεν θα με βρουν αντίθετο. Το νου σας όμως την αίθουσα, μην πέσετε σε κάφρους που βαριούνται από μια χαμηλότονη υπαρξιακή ταινία.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ     6 ΣΤΑ 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?      Μόνο αν ήμουν του επαγγέλματος...

THE SOCIAL NETWORK (2010) ΗΠΑ

DIRECTOR

David Fincher

CAST

Jesse Eisenberg,  Andrew Garfield, Justin Timberlake, 

Armie Hammer Jr., Max Minghella, Josh Pence.

120' COLOR

Κοινωνικό Δράμα

Οι άνθρωποι σταματάνε να επικοινωνούν στην πραγματικότητα. Η ζωή τους είναι μια τετράγωνη οθόνη, τηλεόραση για τους μεγαλύτερους, ίντερνετ για τους πιο νέους. Μη δεχόμενοι την ζοφερή πραγματικότητα, λες και κάποιος τους έχει κάνει συμβόλαιο ότι η ζωή είναι μόνο καλοπέραση, απορροφούνται κυριολεκτικά σε έναν παράλληλο κόσμο. Το Facebook είναι η μεγαλύτερη καινοτομία τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο. Όσο περισσότερους "φίλους"  κάνεις εκεί, τόσο πιο μόνος είσαι, γιατί δεν τους συναντάς σχεδόν ποτέ. Μπορεί να υπάρχουν αλλά είναι συγχρόνως εικονικοί. Παύει η προσωπική επικοινωνία, με τα καλά της και τα κακά της και στο τέλος μένεις μόνος με το πληκτρολόγιο, σαν τον πρωταγωνιστή της ταινίας του Φίντσερ.

Ο Mark Zuckerberg είναι ο δημιουργός του Facebook. H ιστορία του είναι μια κλασσική ιστορία οπορτουνισμού και προδοσίας. Μέσα σε μερικά χρόνια έγινε δισεκατομμυριούχος, ξεκινώντας για πλάκα στο κολέγιο ένα site για γνωριμίες. Όντας πανέξυπνος και χρησιμοποιώντας το καταπληκτικό ταλέντο του σαν προγραμματιστής, κατάφερε να κάνει το Facebook το πιο δημοφιλές site στον κόσμο, με 500.000.000 χρήστες τουλάχιστον μέχρι αυτή την στιγμή!! Η ταινία δείχνει το πως, αλλά κυρίως δείχνει τις δικονομικές μάχες που έγιναν και τις αποζημιώσεις που κατέβαλε σε πρώην συνεργάτες και λοιπούς ενάγοντες.

Η επιτυχία της ταινίας είναι, ότι καταφέρνει να μας κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον για χαρακτήρες που είναι απλά geeks. Το καταπληκτικό σενάριο ( Aaron Sorkin), το υψηλό επίπεδο παραγωγής, αλλά κυρίως η μαεστρία του Φίντσερ- σίγουρα μέσα στους 5 καλύτερους Αμερικανούς σκηνοθέτες αυτή τη στιγμή- η "μπρούτζινη" φωτογραφία και η εναλλαγή των σκηνών μέσα σε δωμάτια, συνθέτουν ένα σχεδόν ψυχολογικό θρίλερ, χωρίς να είναι. Σε φάσεις μπορεί κανείς να πει ότι θυμίζει το "All president's men" του Alan J. Pakula, τόσο καταιγιστικοί είναι οι διάλογοι. 

Πέραν αυτού απλά έχουμε να κάνουμε με έναν αντιήρωα που στερείται συναισθημάτων και ηθικών επιλογών. Ο πρωταγωνιστής- πολύ καλά ερμηνευμένος από τον ταλαντούχο Jesse Eisenberg- απλά λειτουργεί σαν μια παράμετρος κάποιου προγράμματος. Έχει την απουσία στάσης για την ζωή και τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους και αναλώνεται μόνο στην δημιουργία και γιγάντωση του σκοπού του. Η στάση των υπόλοιπων χαρακτήρων είναι παρόμοια. Τα κίνητρα τους είναι μόνο τα λεφτά και η αναγνώριση, ο κόσμος τους οι κλειστές λέσχες και το κυνήγι της διασημότητας. Ο σκηνοθέτης δεν προσπαθεί να μας κάνει αρεστό κάποιον. Χαρακτηριστικά κρατάει αποστάσεις, δείχνοντας το βασικό συστατικό της σύγχρονης πανεπιστημιακής κοινότητας στην Αμερική, τον αμοραλισμό. Αρκεί να γίνεις πλούσιος και διάσημος, με οποιοδήποτε κόστος. 

Εκεί λοιπόν παίρνει πόντους η ταινία, που στα χέρια ενός άλλου δημιουργού θα ήταν μια κουτσομπολίστικη ιστορία. Από την άλλη, υπάρχουν και όρια στο πόσο σε ενδιαφέρει μια τέτοια ιστορία. Προσωπικά δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Το ότι ο σκηνοθέτης δεν παίρνει θέση από τη μία είναι καλό, από την άλλη είναι σαν να φοβάται να βουτήξει στα βαθιά νερά. Η αίσθηση που σου αφήνει είναι μια πικρίλα στο στόμα- φάε καμιά καραμέλα ρε μεγάλε.

Ένα είναι το σίγουρο, θα παίξει φουλ στα όσκαρ, γιατί επιμέρους έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Θυμηθείτε τον Μπομπίνα. Έχουμε και λέμε, σίγουρα υποψηφιότητα σε σενάριο με μεγάλες πιθανότητες νίκης. Σίγουρα υποψηφιότητα για Α' αντρικό, σίγουρα υποψήφιο για σκηνοθεσία- αμφίβολο να το πάρει- και τρεις τέσσερις ακόμα τεχνικές. Υπολογίστε 6 με 7 σύνολο. Πολύ καλό σάουντρακ επίσης (Trent Reznor,Atticus Ross). 

Μπορείτε να κάνετε οικονομία- μήπως και πληρώσετε κάνα πετρέλαιο τώρα που θα πιάσουν τα κρύα- καθώς είναι ότι πρέπει για καναπέ, με καλή οθόνη και φουλ τον ήχο. Το 80% της ταινίας είναι διάλογος σε 4 τοίχους. Αν δεν θέλετε να περιμένετε πηγαίνετε σινεμά, να ξεμουδιάσουν τα κωλαράκια σας. Αν δεν έχετε σχέση με το ίντερνετ μπορείτε και να προσπεράσετε, γιατί τα μισά θα σας φαίνονται ακατανόητα. Escape.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ      Σπίτι ή σινεμά     ***

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??           Μόνο για χάρη του Φίντσερ.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ          Ναι πουλάκια μου, καλά το καταλάβατε, όσο πιο τεκνοφύτουλας, τόσο το καλύτερο.

">

Το τοπ-3 πάντως του Ντέιβιντ Φίντσερ είναι :

3- 7even    (***1/2)

2- Zodiac   (****)

1- Fight Club  (****)

ctrl+alt+delete

SPARTACUS : BLOOD AND SAND - SEASON 1 (2010) ΗΠΑ

Creator: 

Steven S. DeKnight

CAST   Andy Whitfield, John Hannah, Manu Bennett, Lucy Lawless, Peter Mensah.

700' APPROX. (13 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ )     ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ ΣΕΙΡΑ

Γυρισμένη στην Νέα Ζηλανδία, η σειρά "Spartacus: blood and sand", είναι μια Αμερικανική παραγωγή του Sam Raimi ( Evil Dead, Spider-Man 1,2,3 ) και δημιουργία του Steven S. DeKnight που έχει βάλει το χεράκι του σε τηλεοπτικές παραγωγές όπως "Buffy, the vampire slayer" και "Smallville".

Η σειρά έχει μεγάλες βλέψεις, καθώς ακολουθεί τα χνάρια μιας ιστορικής, αμφιλεγόμενης και δυναμικής μορφής, του Θρακιώτη σκλάβου Σπάρτακου, που απο΄το 73 έως το 71 π.χ. εξεγέρθηκε εναντίον των Ρωμαίων και δημιούργησε ένα λεφούσι από 70.000 (!!!!!) σκλάβους και αγρότες, απειλώντας σοβαρά την ίδια την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Υπάρχει φυσικά και η πασίγνωστη ταινία του 1960 του, Stanley Kubrick (****). Τέσπα, η σειρά έχει τελείως διαφορετική προσέγγιση.

Αυτό που ξαφνιάζει ευχάριστα (?) τον θεατή από την αρχή, είναι η ωμότητα της και το υψηλό επίπεδο παραγωγής. Οι συντελεστές τις διατείνονταν, πριν από κάθε επεισόδιο, ότι θέλουν να αναπαραστήσουν όσο δυνατόν καλύτερα, τα ήθη και τις συνθήκες της εποχής. Νομίζω ότι κάνουν καλή δουλειά έως ένα σημείο. Επειδή πρόκειται για ψυχαγωγική σειρά, υιοθετεί και ένα στυλ κόμικ αισθητικής που βοηθά το θέαμα. Αίματα και διάφορα άλλα σωματικά υγρά πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις σε αργή κίνηση. Κορμιά φιλήδονα ερωτοτροπούν με διάφορους τρόπους και έχουμε αρκετές γυμνές σκηνές, full frontal, όπως συνηθίζεται να λέγεται στην Αγγλική.

Το αποτέλεσμα, όπως μπορεί να καταλάβει και ο πιο ανίδεος, είναι ένας συνδυασμός του "Μονομάχου" και των "300". Ο πρώτος κύκλος ξεκινά από την αιχμαλωσία του Σπάρτακου και την μεταφορά του σαν σκλάβου στην Ιταλία και τελειώνει με την εξέγερση των μονομάχων, που ο ίδιος ενορχήστρωσε. Η σειρά κυλάει σαν ποταμός και αν δεν έχεις ιδιαίτερο πρόβλημα με την γραφικότητα των σκηνών "την κάνεις λαχείο".

 Ενώ έχει όλο το χρόνο να μας δείξει πως λειτουργούσαν και πως εκπαιδεύονταν οι μονομάχοι και τις διάφορες ίντριγκες της Ρωμαϊκής κοινωνίας, καθώς και μια ντουζίνα από ενδιαφέροντες χαρακτήρες, η σειρά δεν σου επιτρέπει να την πάρεις και πολύ στα σοβαρά. Με αυτό δεν εννοώ ότι δεν είναι καλή, τουναντίον. Έχει και καλές ερμηνείες ιδιαίτερα από το ζευγάρι των "κακών" John Hannah και Lucy Lawless καθώς και έναν εκφραστικό και ψυχωμένο πρωταγωνιστή τον

Andy Whitfield, έχει επικές και τρυφερές στιγμές και γενικά βλέπετε κάτι παραπάνω από ευχάριστα. 

Υπάρχουν δε στιγμές, που γίνεται συναρπαστικό. Κρατά ένα προφίλ πιο κοντά στο κόμικ με τον 

περιβάλλοντα χώρο, που είναι σχεδόν όλος ψηφιακός αλλά αληθοφανής και με τους διάφορους 

"μπρατσάδες" που πάνε και έρχονται, λες και έχουν βγει από διαφήμιση Wrestlmania. 

Η ουσία είναι ότι πρόκειται για μια από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς που διανύουμε. 

Να σημειωθεί ότι ο πρωταγωνιστής

πάσχει από μια σοβαρή μορφή καρκίνου και αυτό μάλλον θα τον εμποδίσει στο να συνεχίσει την

 σειρά. 

Η παραγωγή έχει ξεκινήσει το post production της δεύτερης περιόδου, αλλά έχει κολλήσει στο να 

βρει νέο Σπάρτακο. Στο μεταξύ ετοιμάζεται ένα πρίκουελ της σειράς με 6 επεισόδια! 

Δείτε λοιπόν τον "Σπάρτακο", χωρίς τα παιδιά σας εννοείται!  Ο τίτλος είναι

 κυριολεκτικός " Spartacus : BLOOD and SAND". "SPERM and GUTS" θα πρόσθετα εγώ!!!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ????         Ευχαρίστως.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ         Αιμοβόροι και τρυφεροί μπρατσάδες, διεστραμμένες και ρομαντικές

                                        κοπελούδες! 

">