ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ Ridley Scott Prometheus (Προμηθέας)   (Scott Free, Brandywine Productions) ΗΠΑ Ημερ. κυκλ. 06/2012 Sci-Fi, Horror   Cast: Michael Fassbender, Noomi Rapace, Charlize Theron, Idris Elba, Guy Pearce Η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Μετά από 33 συναπτά έτη ο Ridley Scott επέστρεψε στον κόσμο που δημιούργησε το 1979, στην πρώτη ταινία Alien. Ας ανοίξουμε τα χαρτιά μας από την αρχή. Η ταινία δεν μας απογοήτευσε, αλλά δεν μας κατέπληξε κιόλας. Πιθανώς το δεύτερο να ήταν και απίθανο... Εξηγούμαστε: Το Prometheus είναι αυτό που όλοι υποπτεύονταν, ένα πρίκουελ του Alien, αλλά πρίκουελ με την πιο χαλαρή έννοια του όρου. Συμβαίνει στο σύμπαν της πρώτης ταινίας, 35 χρόνια πριν, αλλά σε άλλο πλανήτη από τον LV-426 και ασχολείται με τους δημιουργούς του τέρατος, που τυγχάνει να είναι και δικοί μας! Ο Scott βρίσκεται στο στοιχείο του. Είναι από τους λίγους σκηνοθέτες που σε μεταφέρει σε έναν κόσμο με κάθε λεπτομέρεια και συγκίνηση. Τα διαστημόπλοια, η τεχνολογία, ο σχεδιασμός των εσωτερικών χώρων και τα εξωγήινα τοπία είναι απαράμιλλα. Σε αυτό βοηθά και η καταπληκτική ψηφιακή εικόνα με το τρομερό 3D και ήχο που "σκοτώνει". Νομίζω ότι η ταινία θα χάσει τη μισή της δύναμη στην τηλεόραση, οπότε ευκαιρία να πάτε σινεμά! Το σενάριο από τους  Jon Spaihts και Damon Lindelof κρατά μια ισορροπία στους χαρακτήρες, αλλά χάνει λίγο στις καίριες στιγμές της ταινίας. Ειδικά ο δεύτερος, έχει μια κακή συνήθεια: να θέτει περισσότερες ερωτήσεις από τις απαντήσεις που δίνει. Του έχει μείνει από την εποχή του Lost. To φιλμ πάντως προσπαθεί - όχι πάντα με επιτυχία - να θέσει και μερικά φιλοσοφικά ερωτήματα. Οι συσχετισμοί άλλωστε είναι προφανείς. Στην αρχή βλέπουμε ένα εξωγήινο ον να αυτοκτονεί σε μια προϊστορική Γη και το DNA του να είναι η "σπίθα" της ζωής. Ένας Προμηθέας της βιολογίας. Το ίδιο όνομα έχει και το σκάφος που εκατομμύρια χρόνια μετά, ακολουθώντας έναν αστρικό χάρτη, παρακαταθήκη διάφορων αρχαίων πολιτισμών, ταξιδεύει σε ένα άγνωστο πλανήτη, με σκοπό να έρθει σε επαφή με τους υποτιθέμενους δημιουργούς μας. ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS!!! Στο σκάφος υπάρχει ένα ρομπότ, με ανθρώπινα χαρακτηριστικά - η παράδοση των Alien ταινιών συνεχίζεται. Ο Michael Fassbender, που το υποδύεται, είναι ο καλύτερος του καστ. Αυτό το ανθρώπινο δημιούργημα προσπαθεί να μοιάσει στον δημιουργό του και συγχρόνως θα κάνει τα πάντα για να βρει και κείνος τον δικό του δημιουργό, αποζητώντας την αναγνώριση. Το θέμα είναι πως πάντα σχεδόν οι "δημιουργοί" φέρονται σκληρά στα παιδιά τους. Η Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) πιστεύει στον Θεό. Αυτό δεν την εμποδίζει στο να κοιτά τα άστρα. Στην διάρκεια της ταινίας οι ελπίδες της θα κατακρημνιστούν στο απόλυτο ΜΗΔΕΝ, παρ' όλα αυτά δεν θα το βάλει κάτω, μην θέλοντας να πιστέψει ότι όλα είναι μάταια. Κάθε χαρακτήρας της ταινίας - και είναι πολύ περισσότεροι από όσο χρειαζόταν, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε πραγματικά πολλούς από αυτούς - αντιπροσωπεύει και ένα δείγμα ανθρώπου. Η ψυχρή πλούσια χρηματοδότης (Charlize Theron - σέξι κι όποιος αντέξει), το λαϊκό παλικάρι, ο κάπτεν (Idris Elba), ο στυγνός μεγιστάνας (Guy Pearce), ο αγαπητικός της πρωταγωνίστριας (Logan Marshall-Green), οι διάφοροι αναλώσιμοι επιστήμονες (Sean Harris, Rafe Spall) και πάει λέγοντας. Η σύγκριση με την ταινία του 1979 είναι αναπόφευκτη και κατά την γνώμη μου αδικεί το Prometheus. Όποιος πάει να δει ένα καινούργιο Alien, έχει χάσει. Νομίζω ότι οι πιτσιρικάδες που δεν έχουν κολλήματα θα το απολαύσουν καλύτερα, ε και μετά θα πάνε να δουν και την τετραλογία - προς θεού όχι τα Alien vs. Predator. Μην έχοντας αφήσει και πολλά για την φαντασία, με τα δεκάδες τρέιλερ που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, ο Προμηθέας καταφέρνει να βγάλει μερικούς άσους απ' το μανίκι. Γιατί όχι και ένα σίκουελ, μια επανεκκίνηση με την ευρύτερη έννοια. Ας πάμε τώρα στα τέρατα. Υπάρχουν αρκετά, αλλά δεν είναι Alien. Πληροφορούμαστε όμως ότι τα αγαπημένα μας τερατάκια είναι προϊόν βιοτεχνολογίας, όπως εμείς! Αυτό είναι κάτι που υπονοείται περισσότερο. Τι μαθαίνουμε λοιπόν σε σχέση με την πρώτη ταινία; Ότι οι space jockeys - που τώρα ονομάζουμε Μηχανικούς - την "πατήσανε" όταν βγήκαν εκτός ελέγχου τα βιολογικά πειράματα που έκαναν. Ένα ιδιαίτερα ανθεκτικό και μοβόρο πείραμα επέζησε προφανώς, δώρο της ματαιοδοξίας τους. Ότι η αναζήτηση του Θείου, είναι αέναη και πιθανότατα να μην μας αρέσουν οι απαντήσεις που θα βρούμε. Εγώ καταδιασκέδασα. Δεν είναι η ταινία που θα σου αλλάξει την ζωή. Έρμαιο της κληρονομιάς της, μάλλον θα απογοητεύσει πολλούς. Μα γίνεται πρίκουελ του Alien χωρίς Alien; Γίνεται και παραγίνεται. Φαντάσου ότι είναι spin-off κάποιας τηλεοπτικής σειράς, αλλά με περισσότερα λεφτά!!!! -- Lakis Bobinas ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ:

HUGO (2011) ΗΠΑ, Διάρκεια 126'

Director: 

Martin Scorsese 

Cast:  Asa Butterfield, Chloë Grace Moretz, Christopher Lee, Ben Kingsley, Sacha Baron Cohen, Ray Winstone, Emily Mortimer, Jude Law.

Είναι δύσκολο να αντισταθείς στην μαγεία του Hugo. Τα μαγευτικά γραφικά, τα καταπληκτικά σετ και η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι επιπέδου....Scorsese. Η διαφορά είναι ότι ο γερο-Scorsese δεν είναι πια αυτός που γνωρίζαμε. Αραχτός, χαλαρωμένος από το μόνιμο άγχος της αναγνώρισης με ένα όσκαρ και με όλα τα τεχνικά μέσα, τις γνώσεις και την σοφία του για τον κινηματογράφο, φτιάχνει ένα παραμύθι για το σινεμά, για το πως το σινεμά έγινε ένα παραμύθι.

Είναι η ιστορία του ορφανού Hugo Cabret- βασισμένη σε ένα βιβλίο με σκίτσα και κείμενο, του Brian Selznick- που ζει σαν ποντικός στον σταθμό του τρένου του Παρισιού, ρυθμίζοντας τα ρολόγια. Κυνηγημένος από τον φύλακα του σταθμού, κάποια στιγμή θα γνωρίσει έναν συμπαθητικό και πικρόχολο γεράκο, που δεν είναι άλλος από τον πρωτοπόρο Γάλλο κινηματογραφιστή George Melies. 

Υπάρχει ένα σημείο στο πρώτο μισάωρο, που η ταινία κυλά ονειρικά, στα όρια του νωθρότητας, που κινδυνεύεις να αποστασιοποιηθείς από αυτήν. Ο σκηνοθέτης πάει με το πάσο του στην καρδιά του παραμυθιού. Αν δεν σε παρασύρει εκείνη τη στιγμή, πιθανότατα να βαρεθείς. Εμείς μπήκαμε στον κόσμο του Hugo, αν και αυτός ο κόσμος θα έπρεπε να είναι 20 λεπτά λιγότερος.

Η συγκίνηση πηγάζει όχι τόσο από τα πεπραγμένα, ούτε από μερικούς αναξιοποίητους δεύτερους ρόλους, αλλά από την πραγματική αγάπη στην ματιά του σκηνοθέτη για το σινεμά. Γι αυτόν ο Melies ήταν ένα είδος προφήτη. Η ματιά του περιεργάζεται, σαν μικρό παιδί, την κρυμμένη ιστορία του. Οι νεαροί πρωταγωνιστές είναι συμπαθέστατοι και ο Sacha Baron Cohen δίνει μικρές πινελιές χιούμορ σε μια ταινία που, παραδόξως, δεν έχει αρκετό.

Απαραίτητο συστατικό είναι η μεγάλη οθόνη και το απόλυτα εναρμονισμένο 3D. Είναι προφανές ότι ο σκηνοθέτης κάνει ένα βήμα παραπάνω και χρησιμοποιεί σοφά το τρισδιάστατο, για να στολίσει περισσότερο το παραμύθι του.

Η κλασσική σκηνή με την είσοδο του τρένου στον σταθμό, των αδερφών Lumiere, από τις αρχές του εικοστού αιώνα, δίνεται με την πραγματική της δυναμική. Τότε το κοινό είχε πανικοβληθεί, βλέποντας μια αμαξοστοιχία να έρχεται καταπάνω του, ασυνήθιστο σε κάτι τέτοιο. Τώρα το βλέπουμε εμείς τρισδιάστατα, σε μια αναπαράσταση. Αυτό είναι το καταπληκτικό με τον Scorsese, το πως μπλέκει την αφήγηση με την πραγματικότητα και το ανάποδο και όλα στην υπηρεσία της μοναδικής του αγάπης για τον κινηματογράφο. Γιατί, άσχετο αν σας άρεσε η ταινία ή όχι, δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι προέρχεται από έναν άνθρωπο που κοιτάζει την μεγάλη οθόνη ακόμα σαν παιδί. 

Εκτιμώ, ότι κανένας γνήσιος λάτρης του κινηματογράφου δεν μπορεί να προσπεράσει την ταινία. Μπορεί να μην πρόκειται για ένα αριστούργημα, μπορεί να θεωρείται πως είναι πολύ αφελής για ενήλικες και τα παιδιά να θεωρούν πως είναι πολύ αργή και ακατανόητη για αυτά. Η ουσία είναι πως ο αγαπητός Martin δεν ενδιαφέρεται, γιατί απευθύνεται στους απανταχού και κάθε ηλικίας εικονολάτρες. 

 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;    Σε 3-4 χρόνια...

THE GREY (2012) ΗΠΑ, Διάρκεια 117'

Director, Writer

: 

Joe Carnahan

Cast: Liam Neeson, Dermot Mulroney, Frank Grillo.

Λοιπόν, το "Grey" δεν είναι μια καθαρόαιμη περιπέτεια, όπως πλασάρεται, αλλά μια παράξενη ιστορία επιβίωσης με υπαρξιακούς τόνους. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει το ευρύ κοινό- και εμάς μαζί του- γιατί δεν είναι επιτυχημένο ούτε σαν το ένα ούτε σαν το άλλο.

Ο Ottway, ένας πάντα δυναμικός Liam Neeson, δουλεύει σαν κυνηγός- προστάτης εναντίον των άγριων ζώων σε μια πετρελαϊκή εταιρεία βαθιά στον παγωμένο βορά της Αλάσκα. Όταν θα σωθεί από ένα αεροπορικό ατύχημα, που συμβαίνει στο αεροπλάνο που μεταφέρει υπαλλήλους για αναψυχή στο Άνκορατζ, θα προσπαθήσει να διασχίσει την παγωμένη ερημιά μαζί με 8 επιζώντες. Η κακή τους τύχη όμως είναι ότι βρίσκονται στην ακτίνα κυνηγιού μιας αγέλης τρομερών λύκων.

Υπερβολικά προβλέψιμο και συναισθηματικό για αυτό που είναι- τι είναι άραγε;- με σχηματικούς χαρακτήρες, εκτός του πρωταγωνιστή, προσπαθεί να ξεχωρίσει από τον αντίστοιχο συρφετό ταινιών. Οι λύκοι είναι τρομακτικοί και χρησιμοποιούνται όπως ο καρχαρίας στο "Jaws". Πότε ψηφιακοί, πότε μηχανικοί, πάντοτε είναι απειλητικοί και θανάσιμοι, γενικά όμως σώζουν κάπως την κατάσταση . Οι σκηνές καταδίωξης και θανάτου είναι άμεσες και ενδιαφέρουσες. Τα υλικά που δένουν την όλη ιστορία είναι αδύναμα. Ο πρωταγωνιστής υποτίθεται έχει φάει τρελή καψούρα και η μορφή του γκομενακίου τον κυνηγά παντού και τον εμψυχώνει. Έχει αναπτύξει μια φιλοσοφική στάση απέναντι στον θάνατο και στην ύπαρξη του Θεού και, όπως η ταινία, δίνει την μάχη για την επιβίωση κάτω από έναν σκληρό και γκρίζο, αμίλητο και αμείλικτο ουρανό.

Ιδιαίτερα ψυχοπλακωτική και ματαιωτική η ταινία, δεν σε αποζημιώνει ούτε στο τέλος....δεν λέω άλλα γι'αυτό το θέμα! Τι μένει; Μια συμπαθητική προσπάθεια με τις "στιγμές" της. Ποτέ δεν απογειώνεται, μην μπορώντας να αποφασίσει προς τα που θέλει να πάει. Αξίζει μια ματιά, θα ξεχαστεί γρήγορα όμως.

Προσοχή! Υπάρχει μια απειροελάχιστη σκηνή μετά τους υπότιτλους που αφήνει χώρο για κάποιες...  ερμηνείες.- Mr. Lakis

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  **

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Αούούούούούούούούού.......... 

  

PAUL (2011) ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία- Διάρκεια 104' (109' extended).

Director: 

Greg Mottola

Simon Pegg, Nick Frost, Seth Rogen, Jason Bateman, Kristen Wiig, Sigourney Weaver.

Το Paul είναι παιδί των Simon Pegg και Nick Frost, που μας έχουν δώσει ταινίες όπως το "Shaun of the dead" και το "Hot Fuzz". Το κωμικό δίδυμο από το UK, στρέφει αυτή τη φορά τα βέλη του στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Όντας μεγάλοι geeks οι ίδιοι, υποδύονται δύο τουρίστες που πάνε στην Αμερική να επισκεφτούν το Comic-con και μετά να κάνουν μια περιοδεία στις φημισμένες περιοχές της Περιοχής 51 στην Νεβάδα. Στην πορεία θα συναντήσουν έναν κανονικό εξωγήινο....λίγο "τρελαμένο" όμως. Στο κατόπι και ένας αδυσώπητος μυστικός πράκτορας.

Γεμάτο με σινεφίλ αναφορές- τόσες που πρέπει να έχεις το νου σου για να της πιάσεις- και με διάθεση για "κανιβαλισμό", με εξαιρετικούς guest stars σε ρόλους έκπληξη, το φιλμ βλέπεται παραπάνω από ευχάριστα. Με παράπλευρη σαρκαστική κοινωνική κριτική στους Αμερικάνους, έναν αντισυμβατικό Ε.Τ. με τη φωνή του Seth Rogen, καλά εφέ και feelgood διάθεση, σκοντάφτει λιγάκι στο ρυθμό και στην υπερβολική χαβαλεδιάρικη διάθεση, που του αφαιρούν κομμάτι του υποτυπώδους ρεαλισμού, που πρέπει να έχει σαν ταινία για να γίνει πιστευτή. Οι Αμερικάνοι, κριτικοί και κοινό, ενοχλήθηκαν από τα σχόλια λίγο και το σνόμπαραν. Γενικά όμως είναι μια χαλαρή και αστεία πρόταση με εκλάμψεις πραγματικού ταλέντου.

Ψάξτε το στα βίντεο κλαμπ. Θα σας φτιάξει την διάθεση εν μέσω χαλεπών καιρών και θα σας δείξει πως έπρεπε να τελειώνει ο Ε.Τ.!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  ....έλα ντε...!

STAR WARS, ΕΠΕΙΣΌΔΙΟ Ι: Η ΑΟΡΑΤΗ ΑΠΕΙΛΗ (STARWARS: EPISODE I- THE PHANTOM MENACE) 1999 (3D VERSION 2012) ΗΠΑ, Διάρκεια 136'.

Director,Writer, Producer: 

George Lucas

Cast: Ewan McGregor, Liam Neeson, Natalie Portman, Jake Lloyd, Ian McDiarmid, Pernilla August, Anthony Daniels, Kenny Baker, Frank Oz, Terence Stamp.

Το πρώτο επεισόδιο της πιο γνωστής κινηματογραφικής σειράς φαντασίας έρχεται καλπάζοντας σε 3D. Δεν αμφιβάλλω στιγμή ότι θα έχει γίνει εντυπωσιακή δουλεία σε τεχνικό επίπεδο. Ο φίλος μας ο Lucas ποτέ δεν μας απογοήτευσε σε αυτόν τον τομέα. Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουν και οι πιο νέοι φίλοι την συγκινητική και γεμάτη περιπέτειες ιστορία του Άνακιν Σκάιγουόκερ/Νταρθ Βέιντερ. Επειδή έχουν χυθεί ποτάμια ψηφιακών και μη μελανιών, θα είμαι σύντομος και περιεκτικός.

Η δεύτερη τριλογία είναι υποδεέστερη της πρώτης, με μόνη εξαίρεση το πολύ καλό τρίτο μέρος "Η εκδίκηση των Σιθ". Υπάρχουν όμως πολλά πράγματα να δει κανείς και ιδιαίτερα οι φανατικοί.

Στην "Αόρατη απειλή" βλέπουμε την ανακάλυψη του Άνακιν από τον  Qui-Gon Jinn και τον μαθητευόμενο του Τζεντάι Obi-Wan Kenobi. Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται το πεπρωμένο του, η άνοδος της Σκοτεινής Δύναμης και η γέννηση ενός μελλοντικού έρωτα. 

Ο Lucas αναλαμβάνοντας όλο το βάρος της σκηνοθεσίας επικεντρώνεται περισσότερο στο οπτικό όργιο και αφήνει τους χαρακτήρες μετέωρους. Υπάρχουν 2-3 σκηνές ανθολογίας και ένας εκπληκτικά σπαστικός χαρακτήρας (Jar Jar Binks). Το αποτέλεσμα είναι διφορούμενο. Η ταινία έχει τον επικό της χαρακτήρα και είναι πιστή στους μύθους. Ο νεαρός Σκάιγουόκερ είναι αντιπαθής και ατάλαντος. Ο κακός (Darth Maul) εντυπωσιακός, αλλά φαίνεται λίγο στην οθόνη. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι ικανότατοι και σώζουν με την ερμηνεία τους την κατάσταση (Liam Neeson, Ewan McGregor, Natalie Portman). Η μουσική καταπληκτική όπως πάντα (John Willams). 

Προσωπικά θα ήθελα να το δω σε 3D. Νομίζω ότι εκτός από τους "πιουρίστες" που θέλουν την πρώτη και μοναδική εκδοχή, οι υπόλοιποι αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι ταινίες είναι για μεγάλες οθόνες και εκπληκτικές προβολές. 

Το παραμύθι είναι εκεί, αν και πλησιάζει την αισθητική ενός βιντεοπαιχνιδιού, τα υλικά όμως είναι τόσο καλά ανακατεμένα που μπορούμε να κάνουμε και τα στραβά μάτια, σαν γνήσιοι φαν!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  ***

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Δεν ρωτάνε τέτοια πράγματα...!

ΚΟΝΑΝ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ (CONAN THE BARBARIAN) 2011, ΗΠΑ, 113'

Director: 

Marcus Nispel

Cast:  Jason Momoa, Ron Perlman, Rose McGowan, Rachel Nichols, Stephen Lang.

Ποιο μπορεί να είναι το νόημα της φιλμικής επανεκκίνησης ενός ήρωα του φανταστικού, χωρίς ίχνος φαντασίας από τους δημιουργούς; Ο συνηθισμένος ύποπτος Marcus Nispel, με τα απαράδεκτα ριμέικ "Παρασκευή και 13", "Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι", είναι μια κλασσική περίπτωση πρώην βιντεοκλιπά, που δεν κατάφερε ποτέ να βάλει ψυχή στην εικόνα του και ρυθμό στο μοντάζ του.

Από που να ξεκινήσει κανείς; Καταρχάς το σενάριο είναι παιδαριώδες. Δεν είναι πιστό στο πνεύμα του  Κόναν, από τα βιβλία του  Howard, ούτε από την διασκευή τους σε κόμικ της Marvel. Η ιστορία έχει κενά, οι χαρακτήρες είναι χάρτινοι, η φασαρία πολύ, το περιβάλλον υπερβολικά ψηφιακό. Μόνο ο πρωταγωνιστής  Jason Momoa , που μοιάζει καταπληκτικά στην εικονογράφηση του ήρωα, σώζεται. Είναι φυσικά και καλύτερος ηθοποιός από τον προκάτοχό του Schwarzenegger, που το 1982 έπαιξε πρώτος τον ρόλο. Ακόμα και ο  Stephen Lang 

(Avatar), που παίζει τον κακό μάγο-πολέμαρχο είναι οκ. Κατά τα άλλα...γκρέμιστα.

Τουλάχιστον θα είχε πλάκα, αν δεν ήταν τόσο χοντροκομμένο. Οι χαρακτήρες στις ταινίες του Nispel δεν έχουν υπόσταση, είναι απλά ανθρώπινες αναπαραστάσεις με συγκεκριμένους κώδικες χαρακτηριστικών. Τώρα φωνάζεις, τώρα σκοτώνεις. Ακόμα και η μουσική είναι εκνευριστική. Η βία είναι αρκετά γραφική αλλά ρέπει προς το καρτουνίστικο. Αυτό μειώνει περισσότερο την επική αίσθηση του φιλμ.

Συνολικά, μια μέτρια ταινία, απογοητευτική για τους φαν του ήρωα και του είδους. Αυτοί είναι και οι μόνοι που αξίζει να την δουν, έστω και για λόγους τιμής. Οι υπόλοιποι προσπεράστε.

Υ.Γ. Το 3D συμπαθές, αλλά δεν το σώζει.

Υ.Γ.2   Για περισσότερο Jason Momoa, προτιμήστε την καταπληκτική, επική σειρά "Game of thrones" (9 στα 10).

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   *

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?    Μα τον Κρομ...ποτέ!!!

                                       INCEPTION ( ΗΠΑ ) 2010

CAST

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Joseph Gordon-Levitt, Marion Cotillard, Ellen Page, Tom Hardy, Cillan Murphy, Tom Berenger, Michael Caine, Dileep Rao, Pete Postlehwaith.

DIRECTOR/ PRODUCER / SCREENWRITER

Christopher Nolan                                                         147' color            

                            Περιπέτεια Επιστημονικής Φαντασίας/ Ψυχολογικό Θρίλερ

Ο Ντον Κομπ είναι ένας καλοπληρωμένος κλέφτης. Αυτά που κλέβει όμως δεν είναι αντικείμενα αλλά ιδέες. Έχει την ικανότητα να διεισδύει στο υποσυνείδητο των "στόχων" του και να "παίρνει" καλά κρυμμένες, πολύτιμες πληροφορίες. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια θα αναγκαστεί να συμμετάσχει σε μια καινούργια αποστολή, που σκοπό έχει να "φυτέψει" μια ιδέα. Ο Κομπ όμως αντιμετωπίζει και τους δικούς του δαίμονες. Αφού συγκροτήσει μια ομάδα από σπεσιαλίστες για να εισχωρήσουν στο όνειρο του "στόχου", με ένα πολύπλοκο και καλά στημένο σχέδιο, θα έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του, που τον στοιχειώνει.

Ταινία επιστημονικής φαντασίας, ψυχολογικό θρίλερ, καθαρόαιμη περιπέτεια, ακόμα και υπαρξιακή

 μπορεί να χαρακτηριστεί η δημιουργία του Νόλαν. Γεμάτος αυτοπεποίθηση, μετά την καθολική επιτυχία του "Σκοτεινού ιππότη" και από μια εντυπωσιακή σειρά ταινιών, ο σχετικά νέος αυτός Αμερικανός σκηνοθέτης, προσπαθεί να βάλει δυο- και καμιά φορά τρία- καρπούζια στην ίδια μασχάλη και σχεδόν τα καταφέρνει!

Το σύμπαν των ονείρων δεν είναι κάτι νέο. Από τον Μπουνιουέλ και τον Κοκτώ μέχρι τον Ντέϊβιντ Λιντς και αρκετούς ακόμα σκηνοθέτες, ο κινηματογράφος προσπάθησε να αποκρυπτογραφήσει ή έστω να αναπαράγει αυτόν τον ιδιαίτερο και πολύ προσωπικό χώρο. Ο Νόλαν όμως τον διατέμνει, του βάζει κανόνες και τον καθιστά ένα άκρως υπαρκτό και λειτουργικό πεδίο. Ο πρωταγωνιστής του όπως μας έχει συνηθίσει είναι μια τυραννισμένη μορφή. Ο ΝτιΚάπριο με την "μαζεμένη" ερμηνεία του είναι κάποιος που μας κάνει να πιστέψουμε όλο αυτό το δημιούργημα. Στο πρόσωπό του, που μοιάζει πάντα ειλικρινές, ταυτιζόμαστε και προσπερνάμε τις όποιες σεναριακές τρύπες δημιουργεί η ταινία- και είναι πολλές, πιστέψτε με, θέλουμε άλλο τόσο χώρο να τις απαριθμήσουμε, οπότε το προσπερνάμε. Από την στιγμή που το φιλμ λειτουργεί, οι κάποιες μικρές ενστάσεις δεν έχουν νόημα. Άλλωστε πρέπει να χειροκροτήσουμε την προσπάθεια που καταβάλλει ο σκηνοθέτης, ένας από τους λίγους Αμερικανούς δημιουργούς που φτιάχνει "προκλητικές" ταινίες.

Παρόλο που είναι μια ταινία μεγάλου μπάτζετ και μια καθαρόαιμη περιπέτεια, η ταινία έχει πολύ διάλογο. Αυτό είναι μια πρόκληση για τον σκηνοθέτη, που είναι βέβαια και σεναριογράφος, καθώς προσπαθεί να ισορροπήσει τα δύο αυτά στοιχεία. Βλέπουμε το παρελθόν, τα κίνητρα και τις επιλογές του ήρωα, μαθαίνουμε όλες αυτές τις πληροφορίες για την λειτουργία των ονείρων και πως η ομάδα των ειδικών θα καταφέρει να κινηθεί μέσα στο υποσεινήδητο του υποκειμένου, θα μεταφερθεί από όνειρο σε όνειρο και από όνειρο μέσα σε όνειρο, μέσα σε όνειρο!!!!! Συγχρόνως εμείς πρέπει να τα δούμε αυτά οπτικοποιημένα και σχετικά αληθοφανή και με μια μεγάλη δόση δράσης και ειδικών εφέ. Δεν είναι και λίγο! Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα, το ατού και το αδύναμο σημείο της ταινίας. Στο σύνολο είναι μια αρκετά καλή δημιουργία, υπάρχουν όμως στιγμές που ψιλοβαριέσαι, ειδικά στο δεύτερο μέρος. Το όνειρο μέσα σε όνειρο κουράζει λίγο και είναι στην ικανότητα του σκηνοθέτη, του μοντέρ και της καταπληκτικής μουσικής του Hanz Zimmer, που σε κρατά. Το άλλο βασικότατο στοιχείο είναι η σχέση του ήρωα με την γυναίκα του, το κεντρικό θέμα της ταινίας, η κάθαρση του. Ενώ πρέπει σαν τέτοιο να αντιμετωπιστεί, υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι παρατραβάει σε βάρος της δράσης. Από την άλλη αν δεν υπήρχε θα έχανε η ταινία την "ψυχή" της. Κατά την ταπεινή άποψη του Κου Μπομπίνα αν έλειπε ένα τεταρτάκι από την διάρκεια ίσως να ήταν καλύτερα.

Φυσικά υπάρχει και ολόκληρο καστ εκτός από τον ΝτιΚάπριο, το οποίο είναι εντυπωσιακότατο και πολυεθνικό. 'Ένας συνδυασμός από νέους ταλαντούχους και βετεράνους ηθοποιούς. Αυτό βοηθά στο να γίνει πιστευτή μια αρκετά φανταστική ιστορία. Από τον Ιάπωνα Watanabe και την Γαλλίδα Gotillard έως τους δεύτερους και τρίτους ρόλους (!!!!) που συναντάμε ηθοποιούς όπως ο Michael Caine και ο Tom Berenger. 

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ( SPOILER ALERT!!! )

Το τέλος της ταινίας παραμένει ανοιχτό. Το θεωρώ επιτυχημένο, μιας και τα όνειρα χρειάζονται έτσι κι αλλιώς επεξήγηση και ερμηνεία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλη η ταινία είναι ένα όνειρο, δεν το αποκλείει κιόλας. Μπορεί να είναι και κάτι άλλο! 

Το Inception είναι φτιαγμένο να σε διασκεδάσει, να σε μπερδέψει, να σε εντυπωσιάσει. Είναι μια σπουδή πάνω στο υποσυνείδητο με τη μορφή block-buster. Δεν έχει τόσα εφέ όσα θα περίμενε κανείς, ούτε είναι τόσο καταιγιστικό. Στην πραγματικότητα ο Νόλαν χάνει την ευκαιρία  να κάνει μια ταινία "σταθμό". Αλλά και αυτό που καταφέρνει δεν είναι και λίγο. Εν ολίγοις μιλάμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα και ατμοσφαιρική ταινία και εν πάση περίπτωσή κάτι έξω από τα συνηθισμένα.

Αν και νομίζω ότι λίγοι από σας δεν έχουν πάει ήδη στο σινεμά να την δουν, σας την προτείνω. Η μεγάλη οθόνη του ταιριάζει καλύτερα. Μην ακούτε αυτούς που λένε ότι είναι ακατανόητη, γιατί είναι ανόητοι! Η ταινία έχει πολύ προσεγμένο σενάριο και σε βάζει σιγά σιγά στον κόσμο της. Απλά δώστε βάση από την αρχή και μην πέσετε με την μούρη στα πατατάκια. Με την ευχή μου παιδάκια και καλό, κινηματογραφικό και ψυχαγωγικό χειμώνα!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       ***1/2 στο σινεμά,  *** σπίτι

ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ;     Αναγκαστικά

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ    Βασικά είναι για όλο τον κόσμο

">

                                                                                             

ROBIN HOOD ( 2010 ) ΗΠΑ

CAST

Russell Crowe, Cate Blanchett, Max Von Sydow, William Hurt, Mark Strong, Oscar Issac.

DIRECTOR

Ridley Scott ( also Producer )

145'  color

Περιπέτεια εποχής

O Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος επιστρέφει από τις σταυροφορίες και σκοτώνεται σε μια μάχη στην βόρεια Γαλλία. Το στέμμα στέλνεται στην Αγγλία με τον Σερ Ρόμπερτ Λόξλεϊ, ο οποίος θα πέσει θύμα ενέδρας από τον Άγγλο προδότη Γκόντφρεϊ, που συνεργάζεται με τον Γάλλο βασιλιά για εισβολή του τελευταίου στην Βρετανία. Ο Ρόμπιν Λόνγκστράϊντ και οι φίλοι του, γυρνώντας και αυτοί από τον πόλεμο στην πατρίδα, θα βρουν τον ψυχορραγώντα Λόξλεϊ που θα παρακαλέσει τον ήρωά μας να μεταφέρει το σπαθί που κρατά στον πατέρα του, επειδή του το έκλεψε φεύγοντας για τις σταυροφορίες. Ο Ρόμπιν δέχεται, και μεταμφιεσμένος σε ιππότη φτάνει στον Σερ Γουόλτερ Λόξλεϊ, λόρδο του Νότινχαμ που μένει μαζί με την νύφη του, Λαίδη Μάριον και του ανακοινώνει τα μαντάτα. Εκείνος του προτείνει να προσποιηθεί ότι είναι ο γιος του και να γυρνά με την νύφη του για να μην χάσει τα κτήματά του, όντας χωρίς διάδοχο. Ο Ρόμπιν δέχεται, και μαζί με τα πρωτοπαλίκαρα του προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, καθώς θα έρθουν αντιμέτωποι με τον προδότη Γκόντφρεϊ και την εισβολή των Γάλλων, αλλά και με τον άχρηστο και άδικο νέο βασιλιά της Αγγλίας. 

Η ταινία αναφέρεται στα γεγονότα που οδήγησαν τον Ρόμπιν στην παρανομία. Μέχρι τώρα έχουμε γνωρίσει αυτόν τον λαϊκό ήρωα της Αγγλίας με τα κολάν του Έρον Φλυν από την δεκαετία του '30, μέχρι και σήμερα με μια πρόσφατη τηλεοπτική σειρά του BBC. Η ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ είναι πράγματι σαν πρίκουελ του μύθου και προσπαθεί να βάλει σε ένα ιστορικό, αληθοφανές πλαίσιο τον ήρωα, δημιουργώντας μια καινούργια, πιο ενήλικη προσέγγιση. Δυστυχώς έτσι καταφέρνει να αφαιρέσει όλη την γοητεία, τον χαβαλέ και τη διασκέδαση και θα σας πω αναλυτικά το γιατί.

Καταρχάς χρησιμοποιεί έναν πενηντάρη Ράσελ Κρόου, που είναι πολύ βαρύς για τον ρόλο. Μπορεί να συνεργάστηκαν πριν 10 χρόνια επιτυχημένα στον Μονομάχο, για την συγκεκριμένη ταινία όμως φαίνεται σαν λάθος επιλογή και από τις αφίσες ακόμα. Το ίδιο ισχύει και για την Κέιτ Μπλάνσετ, που κάνει ότι μπορεί για να ανάψει μια φλογίτσα πάθους με τον συμπρωταγωνιστή της. Επειδή και οι δύο είναι πολύ καλοί ηθοποιοί καταφέρνουν και αντεπεξέρχονται κάπως στους ρόλους, αλλά εκτός από ένα κρύο φιλί προς τα τέλη της ταινίας, δεν τους βλέπουμε ούτε σε μια ερωτική σκηνή μαζί. Ο Γουίλιαμ Χαρτ μορφάζει συνεχώς παίζοντας έναν συνετό Λόρδο, μην πείθοντάς ούτε στιγμή ότι είναι Άγγλος ευγενής. Οι κακοί Γκόντφρεϊ και ο σερίφης του Νότινχαμ δεν είναι αρκετά κακοί για να τους λατρέψεις μισώντας τους. Μόνο ο Όσκαρ Άϊζακ, που παίζει τον Πρίγκηπα Τζον, ξεχωρίζει και κάποιες στιγμές έχει τις καλύτερες ατάκες, ενώ παίζει ανέμελα με την τεμπέλικη και απάνθρωπη "κακοσύνη" του και κλέβει την παράσταση.  O Mαξ Φον Σίντοφ είναι επίσης πολύ καλός παίζοντας τον Γουόλτερ Λόξλεϊ, αποδεικνύοντας πόσο μεγάλος ηθοποιός παραμένει ακόμα και στα 81 του χρόνια.

 Ο σκηνοθέτης, ο οποίος είναι αναγνωρισμένης αξίας με μεγάλη φιλμογραφία ( Άλιεν, Μπλέϊντ Ράνερ, Θέλμα και Λουίζ, Μονομάχος κ.α. ) προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ιστορική  βιογραφία και το blockbuster και εκεί ακριβώς την πατάει. Στο πρώτο μισό μετά από ένα μισάωρο δράσης, όχι και τόσο πρωτότυπης θα έλεγα, μας εισάγει στους χαρακτήρες και την ίντριγκα, μακρηγορώντας όμως εις βάρος της ψυχαγωγίας. Παραδόξως αυτό είναι και το καλύτερο κομμάτι της ταινίας. Μόλις ο Ρόμπεν φτάσει στο Νότινχαμ αρχίζουν όλες οι σεναριακές ευκολίες. Ενώ μέχρι τότε είχαμε μια έστω στιβαρή και αργοκίνητη, στα όρια της ακαδημαϊκότητας ταινία, τώρα παραδίδεται στην αχαλίνωτη ευκολία και διεκπεραιωτική ανάγκη των δημιουργών της, μέχρι που επιτέλους προς το τέλος διασκεδάζουμε κιόλας με την αφέλεια των καταστάσεων καθώς άθελά της η ταινία γίνεται αστεία. 

Αξίζει λοιπόν για κάτι η ταινία; Βασικά είναι μια μεγάλη παραγωγή και της φαίνεται, παρακολουθείται ευχάριστα έως ενός σημείου, αλλά ρε γαμώτο είναι τελείως στεγνή. Λείπει εκείνη η ματιά που θα της έδινε κάτι καινούργιο και θα ανανέωνε τον μύθο. Για παιδιά δεν είναι, γιατί είναι πολύ σοβαρή και βίαιη, αλλά και οι ενήλικες θα βαρεθούνε μετά από δυόμιση ώρες χιλιοειδομένων  πραγμάτων. Πολύ φασαρία για το τίποτα θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος. 

 Στο τέλος μένουν τα πολύχρωμα κουστούμια, τα σκηνικά, κάνα δύο ευφυείς στιγμές, μερικές ατάκες και η τελευταία μάχη που αξίζει μόνο για την χρήση των τόξων και αυτό μόνο για τα αρρωστάκια. Θα μπορούσατε να μην την δείτε στο σινεμά και να περιμένατε την έξοδο της σε dvd, δεν θα χάνατε τίποτα. Βέβαια υπάρχουν και τα θερινά, οπότε με μπιρίτσα και καλή καρδιά κάτι γίνεται. Ο κύριος Μπομπίνας θα σας πρότεινε την παλιά βερσιόν με τον Έρολ Φλιν ή έστω εκείνη της Ντίσνεϊ που ο Ρομπέν είναι αλεπού. Αυτή με τον Κέβιν Κόστνερ είναι για γέλια πια, για να μην μιλήσω για το τραγουδάκι του Μπράιαν Άνταμς!!!

Χωρίς να είναι τερατούργημα και σίγουρα χωρίς να είναι μια ταινία που θα θυμάστε 2 λεπτά αφού βγείτε από την αίθουσα, το Robin Hood μπορεί να θεωρηθεί μια αποτυχία ή καλύτερα μια μετριότητα. Το βέλος του Ρόμπιν, ή Ρομπέν των Δασών, όχι μόνο δεν βρήκε στόχο αλλά χτύπησε μπεκάτσα!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :    **  kai se kese kai se kouva

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ; :   Bαριέέέέέέμαι.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :  Ήμουν περαστικός και μπήκα.

">

Και για χαβαλέ πάρτε και παλιότερα τρέιλερ ταινιών για συγκρίσεις και πλάκα.

">

">

">

">

">

Και για την αναπαραγωγή..

                                               Ο ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΜΠΟΜΠΙΝΩΝ!

Η Τιτανομαχία ( CLASH OF THE TITANS ) ΗΠΑ ( 2010 )

CAST

Sam Worthington, Liam Neeson, Ralph Fiennes, Jason Flemyng, Gemma Arterton, Alexa Davalos, Mads Mikkelsen, Polly Walker, Pete Postlethwaite, Elizabeth McGovern.

DIRECTOR

Louis Leterrier

106' - COLOR

Φαντασίας

Ο Περσέας, ημίθεος εν αγνοία του, παιδί του Δία, ρίχνεται στην θάλασσα μαζί με την θνητή του μητέρα. Ένας ψαράς θα τον σώσει και θα τον μεγαλώσει . Όταν όμως χάσει και τους θετούς του γονείς εξαιτίας των θεών του Ολύμπου, ενήλικος πια , θα πάρει μέρος σε μια αποστολή που σκοπό έχει να βρεθεί το κεφάλι της μέδουσας και να σωθεί το Άργος και η πριγκήπισσα Ανδρομέδα από το τερατώδες Κράκεν !!!!!!!!!!!!!!

Ριμέικ μιας αρκετά χαριτωμένης και λίγο camp ταινίας του 1981 , με οπτικά εφέ από τον τότε μάστορα του είδους Ρέι Χαριχάουζεν - η τελευταία του - η ταινία του Λετεριέ μπορεί να ειδωθεί μόνο αν την κατατάξουμε στην κατηγορία της περιπέτειας φαντασίας. Αυτό είχαν και οι δημιουργοί της στο μυαλό  και φαίνεται ξεκάθαρα, καθώς παίρνουν τον σκελετό της ιστορίας του Περσέα ( Sam Worthinghton - απλά επαρκής στον ρόλο ) και τον εμπλουτίζουν με ότι άλλο θες, παίρνοντας ιδέες από την παλαιότερη εκδοχή, βλέπε Κράκεν , αλλά και από καινούργια και πολύχρωμα ''φίδια'', βλέπε τα δαιμόνια ή τζιν ή όπως τα λένε τέλος πάντων.

Όποιος θέλει να ξέρει την μυθολογία σωστά ας ανατρέξει στις εγκυκλοπαίδειες. Εδώ έχουμε μια καθαρόαιμη περιπέτεια φαντασίας.

Ο σκηνοθέτης έχει γυρίσει στο παρελθόν δύο σίκουελ ( Transporter 2, Incredible Hulk ) και αναλαμβάνει εδώ ένα ριμέικ. Έχει μεγάλο μπάτζετ και φαίνεται τόσο σε επίπεδο παραγωγής, όσο και στο καστ. Λίαμ Νίσον ( Δίας ) και Ρέιφ Φάινς ( Άδης ) και οι δύο καλοί ηθοποιοί δεν δυσκολεύονται να μας πείσουν ο'τι είναι Ολύμπιοι. Την προηγούμενη φορά που βρέθηκαν μαζί σε ταινία ήταν στην Λίστα του Σίντλερ!!!!!!!!! Ο Μάντς Μίκελσεν παίζει ένα πρωτοπαλίκαρο του Άργους και συμπολεμιστή του Περσέα και κατά την ταπεινή άποψη του κύριου Μπομπίνα κλέβει την παράσταση - θα τον θυμάστε από το Casino Royal, όπου υποδυόταν τον αντίπαλο του Μποντ.

Τα εφέ είναι αρκετά πειστικά και σώνουν λίγο την κατάσταση, αλλά το 3D δεν είναι και το καλύτερο . Φαίνεται δηλαδή ότι η ταινία γυρίστηκε με κανονικό φιλμ και μετατράπηκε σε τρισδιάστατη. Δεν μας χαλάει το 3D αλλά δεν τρέχει και τίποτα να την δεις κανονικά. Πρώτον θα γλυτώσεις τα 3 ευρώ που για κάποιο λόγο πληρώνεις παραπάνω, αν και επιστρέφεις πίσω τα ειδικά γυαλιά και δεύτερον θα δεις πιο καθαρά τις γρήγορες σκηνές δράσης που με το τρισδιάστατο ''θολώνουν'' λίγο.

      Η ταινία προχωρά από σκηνή σε σκηνή και οι ήρωές μας βρίσκουν καινούργιους κινδύνους κάθε φορά. Είναι λίγο σαν να δυσκολεύουν οι ''πίστες'' στο playstation. Υπάρχει ο Πήγασος, τεράστιοι σκορπιοί , ο Κάλυβος, υπάρχουν και οι άλλοι θεοί, ο κάτω κόσμος, ο Χάροντας ο βαρκάρης και φυσικά η γοργόνα Μέδουσα .

Η σκηνή με την Μέδουσα δεν είναι και η καλύτερη της ταινίας. Ο σκηνοθέτης αντί να παίξει με τον φόβο μας και τις σκιές του κάτω κόσμου μας πετάει μια υστερικιά γκομενούλα στα μούτρα και διεκπεραιώνει το στόριμπορντ.

Όλα τα λεφτά όμως είναι το Κράκεν!!!!!!!! To Kράκεν είναι ένα μεσαιωνικής σύλληψης θαλάσσιο τέρας, ένας Λεβιάθαν βγαλμένος από τους θρύλους των Νορβηγών και των Ισλανδών ψαράδων. Εδώ, αγαπητά μου παιδιά αντικαθιστά έναν θαλάσσιο δράκοντα που απελευθέρωσαν οι θεοί και πιο συγκεκριμένα ο Ποσειδώνας για να τιμωρήσει το Άργος και τον βασιλιά του Ακρίσιο και φυσικά να φάει την Ανδρομέδα. Υπήρχε και ένα Κράκεν στους Πειρατές της Καραϊβικής - πιο ταιριαστό εκεί. Επειδή όμως, λεβέντες και λεβέντισσες, αυτή δεν είναι όπως είπαμε μια μυθολογική ταινία αλλά ένας ψυχαγωγικός αχταρμάς, το Κράκεν σκάει μύτη και παρ'όλο που εμφανίζεται λίγο κλέβει την παράσταση γιατί είναι μια οθόνη μόνο του. Πιθανότατα ο δημιουργός του  δεν είναι ο Άδης ή ο Ποσειδώνας αλλά το μυαλό του X.Φ. Λάβκραφτ!!!!!!!!!!!! Πολυπλόκαμο και αβυσσαλέο είναι η ''μαμούτα'' που όλοι πήγαμε σινεμά για να δούμε. Ένα είναι σίγουρο, ότι κάνει κρακ! Οπότε το όνομα θεωρείται επιτυχημένο!!!!!

Φτιαγμένη για να ψυχαγωγεί η Τιτανομαχία δεν χάνει τελείως τον δρόμο της. Μεγάλη, ακριβή και φιλόδοξη είναι ότι πρέπει για χαβαλέ. Απλά μην την πάρετε στα σοβαρά...αν μπορείτε. Μόλις βγεις από την αίθουσα εξατμίζεται κάθε εντύπωση που σου είχε δημιουργήσει. Ψυχρή και επική, είναι απλά ένα b movie πολλών εκατομμυρίων. Όμως σε όλους θα έρθει η επιθυμία να βροντοφωνάξουν με ένοχη απόλαυση, σαν τον Δία στην ταινία, με την στολή ντίσκο:

                      '' RELEASE THE KRAKEN''!!!!!!!!                                            '

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :        **1/2  για κινηματογράφο

      **       για προβολή σπίτι ( Δεν λέει σε μικρή οθόνη )

                                                                                                                                                                ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Ίσως, για χαβαλέ και με μεγάλη παρέα και πίτσες.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ: Προφανώς πολλά άτομα μαζί με διάθεση για ''κανιβαλισμό  ''">

Kαι επειδή ο κύριος Λάκης Μπομπίνας σας προσέχει, πάρτε και μια γεύση από την παλιά ομότιτλη ταινία. Όποιος επιθυμεί να την δει μπορεί να την νοικιάσει, υπάρχει σε όλα τα βίντεο κλαμπ. Οι συγκρίσεις δικές σας.>

H ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΑΧΙΑ !