ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ (WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN) 2011- Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, Διάρκεια 112'.

Director: 

Lynne Ramsay
Cast: Tilda Swinton, John C. Reilly, Ezra Miller, Jasper Newell.


Πως είναι αλήθεια να είσαι η μητέρα ενός "τέρατος"; Παρακολουθώντας την αποσπασματική ιστορία, μέσα από το μυαλό της Eva Khatchadourian ( η πάντα εκπληκτική Tilda Swinton ), ταξιδεύουμε στον χρόνο με ένα καταπληκτικό μοντάζ και η μόνη ένδειξη για το πότε, είναι το μάκρος των μαλλιών της ηρωίδας. Το κόκκινο είναι το χρώμα που την στοιχειώνει. Σε μια εκδρομή της στην Ιταλία, υποθέτουμε, σε έναν "πόλεμο" ντομάτας, στο αίμα που ο γιος της βούτηξε την ζωή της, στην μπογιά που της πετάνε στο σπίτι. Κάθε μέρα ξεπλένει τα χέρια της και κάθε μέρα φαίνεται σαν να είναι βουτηγμένη σε αυτό.

Απέκτησε κάτι που όλοι απευχόμαστε, ένα πραγματικά πανέξυπνο και "διαβολικό" παιδί, γεννημένο να της κάνει την ζωή κόλαση. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι υπερφυσικό όπως στην "Προφητεία". Η μόνη που το βλέπει είναι η ίδια. Ο πατέρας του ζει στην κοσμάρα του. Το σπίτι τους, ένα πολύ ακριβό σπίτι στα προάστια, είναι χαρακτηριστικά άδειο. Τα ράφια της κουζίνας, οι επιφάνειες των επίπλων, τα συναισθήματα. Στην πραγματικότητα ποτέ, κανείς δεν μιλάει πραγματικά για τον Κέβιν.

Βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του 2003 της Lionel Shriver, το φιλμ της Lynne Ramsay είναι ένα "ενοχλητικό" κομψοτέχνημα που διαθέτει δύο καταπληκτικές ερμηνείες από τρεις (!) ηθοποιούς, καθότι τον ρόλο του Κέβιν στα χρόνια 6 έως 8 τον παίζει ο φοβερός πιτσιρικάς Jasper Newell, που δίνει την σκυτάλη στον έφηβο Ezra Miller. Το μοντάζ όπως αναφέραμε είναι εκπληκτικό και η διεύθυνση φωτογραφίας από τον Seamus McGarvey φέρνει εις πέρας ένα δύσκολο έργο και απογειώνει το φιλμ.

Στην πραγματικότητα έχουμε ένα ψυχογράφημα με την μορφή ενός ψυχολογικού θρίλερ και συγχρόνως ένα κοινωνικό σχόλιο, με χαρακτηριστικά ειρωνική διάθεση και, παρά την σοβαρότητα του θέματος, διανθισμένο με χιούμορ. 

Από τις καλύτερες περσινές ταινίες, δεν της έτυχε η αναγνώριση που έπρεπε, είναι σίγουρο ότι θα αποκτήσει cult status. Δείτε τη οπωσδήποτε. Στην αρχή μπορεί να σας παραξενέψει, αλλά στην συνέχεια θα σας "ρουφήξει" στον κόσμο της. Η ματιά της ενδέχεται να μην είναι για όλους, αλλά όλοι μπορούν να τη δουν! Ένα "ανεξάρτητο" κινηματογραφικό διαμαντάκι.-------Lakis Bobinas.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   ****

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;   Χωρίς δεύτερη σκέψη...

Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΥΡΙΑ (THE IRON LADY) 2011, ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, Διάρκεια 105'.

Director: 

Phyllida Lloyd
Cast: Meryl Streep, Jim Broadbent, Richard E. Grant.


Η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός και μία από τις καλύτερες που υπήρξαν ποτέ, η Meryl Streep ενσαρκώνει, όπως γνωρίζετε, την επί 11 και μισό χρόνια πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας, Margaret Thatcher. Παίζει με τα μάτια, με το σώμα, με τη φωνή, με τόση άνεση που πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ άλλη ηθοποιό να το αποτολμούσε. Είμαστε λοιπόν τυχεροί από αυτή την άποψη.

Από την άλλη τα τηλεοπτικής αισθητικής, απολιτίκ σενάριο και σκηνοθεσία, σε αφήνουν αδιάφορο. Ίσως οι πολύ νέοι να πάρουν μια ιδέα, αλλά για τους υπόλοιπους είναι ξεκάθαρο ότι χάνεται μια μοναδική ευκαιρία για μια πραγματικά μεγάλη ταινία, για μια γυναίκα που ναι μεν δέσποσε- προς τιμήν της- σε ένα κόσμο ανδρών, αλλά είναι τόσο αμφιλεγόμενη που πραγματικά θα χρειαζόταν μια ενδελεχέστερη προσέγγιση. 

Αντ' αυτού έχουμε συνεχή flashbacks από μια γερασμένη Thatcher, που μας δείχνουν συνοπτικά τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής της. Ο προσωπικός τόνος που υιοθετείται είναι ενδιαφέρον και προσθέτει ένα στρώμα ανθρωπιάς στον χαρακτήρα. Είμαστε όμως πολύ μακριά από τα κίνητρα και τις προθέσεις και από την πραγματική αποτύπωση μιας ταραχώδους εποχής.

Ευχάριστο για την τηλεόραση λοιπόν, άνισο και επιφανειακό. Φροντισμένη παραγωγή βέβαια του BBC  με πολλούς Βρετανούς καρατερίστες. Η ταινία αξίζει μόνο για την Streep. Δεν χρειάζεται να σηκωθείτε να πάτε σινεμά για χάρη της. Περιμένετε την στο βίντεο.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ**

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Hardly, dear....


   

PAUL (2011) ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία- Διάρκεια 104' (109' extended).

Director: 

Greg Mottola

Simon Pegg, Nick Frost, Seth Rogen, Jason Bateman, Kristen Wiig, Sigourney Weaver.

Το Paul είναι παιδί των Simon Pegg και Nick Frost, που μας έχουν δώσει ταινίες όπως το "Shaun of the dead" και το "Hot Fuzz". Το κωμικό δίδυμο από το UK, στρέφει αυτή τη φορά τα βέλη του στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Όντας μεγάλοι geeks οι ίδιοι, υποδύονται δύο τουρίστες που πάνε στην Αμερική να επισκεφτούν το Comic-con και μετά να κάνουν μια περιοδεία στις φημισμένες περιοχές της Περιοχής 51 στην Νεβάδα. Στην πορεία θα συναντήσουν έναν κανονικό εξωγήινο....λίγο "τρελαμένο" όμως. Στο κατόπι και ένας αδυσώπητος μυστικός πράκτορας.

Γεμάτο με σινεφίλ αναφορές- τόσες που πρέπει να έχεις το νου σου για να της πιάσεις- και με διάθεση για "κανιβαλισμό", με εξαιρετικούς guest stars σε ρόλους έκπληξη, το φιλμ βλέπεται παραπάνω από ευχάριστα. Με παράπλευρη σαρκαστική κοινωνική κριτική στους Αμερικάνους, έναν αντισυμβατικό Ε.Τ. με τη φωνή του Seth Rogen, καλά εφέ και feelgood διάθεση, σκοντάφτει λιγάκι στο ρυθμό και στην υπερβολική χαβαλεδιάρικη διάθεση, που του αφαιρούν κομμάτι του υποτυπώδους ρεαλισμού, που πρέπει να έχει σαν ταινία για να γίνει πιστευτή. Οι Αμερικάνοι, κριτικοί και κοινό, ενοχλήθηκαν από τα σχόλια λίγο και το σνόμπαραν. Γενικά όμως είναι μια χαλαρή και αστεία πρόταση με εκλάμψεις πραγματικού ταλέντου.

Ψάξτε το στα βίντεο κλαμπ. Θα σας φτιάξει την διάθεση εν μέσω χαλεπών καιρών και θα σας δείξει πως έπρεπε να τελειώνει ο Ε.Τ.!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  ....έλα ντε...!

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ (CHRONICLE) 2012- ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία, Διάρκεια 84'.

Director: Josh Trank

Cast: Dane DeHaan, Alex Russell, Michael B. Jordan

Η πρώτη ταινία του Josh Trank είναι ένα αμάλγαμα. Στον δρόμο που χάραξε το "Blair Witch Project", με μια ερασιτεχνική κάμερα να καλύπτει τα δρώμενα, εισχωρεί θεματικά στον κόσμο των ανθρώπων με υπερφυσικές ικανότητες (superheroes).

Οι τρεις πρωταγωνιστές έρχονται σε επαφή με κάτι απόκοσμο και εκδηλώνουν σταδιακά τηλεκινητικές ιδιότητες, που τους κάνουν ικανούς σταδιακά μέχρι και να πετάνε! Ο ένας όμως εξ αυτών έχει τόση οργή συσσωρευμένη μέσα του, κυρίως από τον πατέρα που τον κακοποιεί, που θα τινάξει στον αέρα την φιλία με τους άλλους και εν τέλει θα απειλήσει ολόκληρη την πόλη του και, γιατί όχι, ολόκληρο τον κόσμο!

Αν δεν υπήρχαν τα πολύ καλά εφέ και οι έξυπνες επιλογές του σκηνοθέτη- σφιχτό μοντάζ, συμπαθητικό σενάριο, πολλαπλές κάμερες που δείχνουν και την οπτική άλλων- η ταινία θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα γελοία. Η συγκεκριμένη αγγίζει τα όρια της ευχάριστης έκπληξης. Δεν υπάρχουν περαιτέρω εξηγήσεις για το τι ήταν αυτό που τους επηρέασε, όπως συμβαίνει σε ταινίες αυτού του είδους. Επίσης κανείς δεν καταλαβαίνει το γιατί πρέπει όλα κάποιος να τα βιντεοσκοπεί και μάλιστα μερικές φορές σε φοβερά αντίξοες συνθήκες.

Το βασικό μου πρόβλημα είναι αυτό βασικά. Ενώ φαινομενικά η δήθεν ερασιτεχνική κάμερα στο χέρι δίνει αμεσότητα και ρεαλισμό στην εικόνα, όλοι ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα δεν καταγράφει τα "πάντα"  όπως συμβαίνει στις αντίστοιχες ταινίες. Κάνοντας λοιπόν μια αποδοχή καλής θελήσεως, ας πούμε ότι και εδώ έτσι έγιναν τα πράγματα.

Ψυχαγωγική ταινία γενικά με επί μέρους πολύ καλές ιδέες, διαρκεί μόλις 1 ώρα και ένα τέταρτο, αλλά μπαίνει κατευθείαν στο "ψητό" και έχει αρκετή δράση για να γεμίσει μια δίωρη ταινία. Κατά τα άλλα.....πάμε παρακάτω...

Γενικά ελπιδοφόρο ντεμπούτο, για προβολή στο σπίτι καλύτερα, αλλά μην πάρουν και τα μυαλά σας "αέρα"...!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ**

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Χλωμό το βλέπω...

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ (THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO) 2011, ΗΠΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ, ΜΕΓ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Διάρκεια 158'.

Director: 

David Fincher

Stars:

 Daniel Craig, Rooney Mara, Christopher Plummer, Stellan Skarsgård, Robin Wright.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ένας Σουηδός δημοσιογράφος, που βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με κάποιον μεγαλόσχημο, επειδή έβγαλε τα άπλυτα του στην φόρα, δέχεται μια δελεαστική πρόταση από έναν ζάμπλουτο να ψάξει για την αγνοουμένη ανιψιά του, που εδώ και σαράντα χρόνια έχει εξαφανιστεί από το νησί της οικογενείας. Μιας οικογενείας που έχει σκοτεινά μυστικά και ακόμα πιο σκοτεινούς συγγενείς. Στο έργο του θα τον βοηθήσει μια νεαρή ερευνήτρια, με τα δικά της προβλήματα. Αυτή είναι το κορίτσι με το τατουάζ του τίτλου.

Επειδή οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να δουν μια ξενόγλωσση ταινία και επειδή ο David Fincher είδε στην τριλογία βιβλίων του Millenium, του Σουηδού  Stieg Larsson μια φλέβα χρυσού, έχουμε αυτή την περιττή διασκευή της αντίστοιχης Σουηδικής ταινίας. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν καλύτερη, ας πούμε- όχι πως η προκάτοχός της είναι κανένα αριστούργημα, αλλά τουλάχιστον ήταν πιο άμεση.

Τα βιβλία έχουν κάνει απίστευτη επιτυχία. Δεν τα έχω διαβάσει. Η ιστορία όμως εξαρχής μου φαίνεται αστεία. Ένας μεσήλικος δημοσιογράφος, που το παίζει ντετέκτιβ, σε ένα δήθεν μυστήριο που περιέχει κακούς ναζί και διεστραμμένους βιαστές, με βοηθό μια ταλαιπωρημένη kinky ύπαρξη, τριάντα χρόνια μικρότερη του, που με έναν παράξενο τρόπο βρίσκει τα πάντα και είναι αλάνθαστη. Εξ αρχής έχουμε μια  αντρική φαντασίωση με μια ιστορία αλά Αγκάθα Κρίστι στο επίκεντρο της. Τα άλλα όλα είναι μπαρούφες.

Την Αμερικάνικη βερσιόν δεν την βοηθά το κακό κάστινγκ. Ο Daniel Craig είναι άχαρος στον ρόλο του, υποτίθεται, κοιλαρά δημοσιογράφου, γιατί απλά δεν είναι. Έχεις την εντύπωση ότι ο Τζέιμς Μποντ έχει πάθει εγκεφαλικό και περιφέρεται στο νησί του Δρ. Νο. Ότι και να ακούσω για την φοβερή ερμηνεία της, υποψήφιας για όσκαρ  Rooney Mara, είναι περιττό.  Είναι επαρκής μεν, αλλά υστερεί κατά πολύ από την πιο παθιασμένη και σκοτεινή ερμηνεία της Noomi Rapace από την πρώτη ταινία. Δεν αρκεί να κάνεις piercing  και να χτενίζεις τα μαλλιά σου σαν τον Sid Vicious, αλλά αυτό εξιτάρει την Ακαδημία.

Το να βάζεις Αγγλόφωνους ηθοποιούς να παίζουν τους Σουηδούς με προφορά, είναι ότι πιο κιτς και τετριμμένο υπάρχει στον κινηματογράφο και δίνει μια ψεύτικη αύρα στην ταινία. Προτιμότερο θα ήταν να μεταφερόταν η δράση στην Αμερική, που λέει ο λόγος.

Πέρα από αυτά όλα, ξέρουμε την αξία του Fincher και την ικανότητά του με το μοντάζ και την φωτογραφία, την κίνηση της κάμερας και την χρήση της μουσικής. Η ιστορία και το μυστήριο θα σας κρατήσει, αν δεν ξέρετε τι γίνεται. Οι υπόλοιποι θα κοιτάτε το ρολόι σας στις 2 ώρες και 40 λεπτά που διαρκεί το φιλμ. Αυτό συμβαίνει γιατί η προσέγγιση είναι ψυχρή, οι χαρακτήρες δεν αναλύονται, η ιστορία είναι τόσο πυκνή που είναι λες και κάποιος πατά το fast forward και γενικότερα η σκηνοθεσία είναι πιο φιγουρατζίδικη από όσο πρέπει. Σαν να θυμήθηκε ο σκηνοθέτης τα βίντεο κλιπ που γύρναγε. Διεκπεραιωτικός γενικά. Έχει επίσης επέμβει σε ένα δύο λεπτομέρειες, προς το τέλος- το οποίο δεν έχει καν κλιμάκωση- οι οποίες αφορούν την ηρωίδα- Λίσμπεθ Σαλάντερ με τ'όνομα- και τις έχει αλλάξει, μειώνοντας την δύναμη του χαρακτήρα της. Οι τίτλοι της ταινίας παραπέμπουν σε έναν πιο σκοτεινό 007 και είναι εντυπωσιακοί.

Όταν καταλαγιάσει ο διαφημιστικός βομβαρδισμός της ταινίας, θα θυμηθείτε τον κύριο Μπομπίνα και θα πείτε: είχε δίκιο ο άνθρωπος.

Συμπέρασμα: Προτιμήστε την Σουηδική και αυθεντική εκδοχή, αν πρέπει σώνει και καλά να το δείτε. Τώρα αν το δείτε για τους κοιλιακούς του Craig έχει καλώς. Να ξέρετε πάντως ότι είναι η πιο αδύναμη ταινία της φιλμογραφίας του Fincher. Ελπίζω να είναι μια εξαίρεση. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   *1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  Μόνο αν γινόταν ένα Ινδικό ριμέικ...


Φοβερό τρέιλερ βέβαια...

ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ( WAKE WOOD ) 2011, Ιρλανδία, Μεγ. Βρετανία. Διάρκεια 90'

Director,Writer:

David Keating

Cast: Aidan Gillen, Eva Birthistle, Timothy Spall, Ella Connolly.


Ένα νεαρό ζευγάρι, έχοντας χάσει πρόσφατα την κόρη τους, μετακομίζει σε ένα γραφικό Ιρλανδικό χωριό ονόματι Wake Wood. Εκεί θα ανακαλύψουν, κατά τύχη, τις μυστικές Κέλτικες τελετές που διεξάγουν οι, κατά τα άλλα, συμπαθείς κάτοικοι και θα πάρουν ένα μάθημα, γιατί πρέπει να προσέχεις για τι πράγμα εύχεσαι.

Αν και ο Ελληνικός τίτλος "Νεκρανάσταση" αφήνει λίγα στη φαντασία, αυτό το μικρό δημιούργημα της επανιδρυμένης Hammer Film, που μας είχε δώσει στο παρελθόν άπειρα διαμαντάκια του είδους- το κλασσικό "Δράκουλας, ο βρικόλακας των Καρπαθίων" με τον Christopher Lee και όλες τις συνέχειες του, "Το τέλος του κόσμου" και όλες τις άλλες ιστορίες του Quatermass και σχεδόν όλες τις ταινίες που πρωταγωνίστησε ο  Peter Cushing- εκατοντάδες ταινίες, κυρίως δεύτερης διαλογής, αυτή η βουτηγμένη στην Ιρλανδική μούχλα ταινία καταφέρνει να σου σηκώσει τις τρίχες.

Aπλά και μεθοδικά, με κοφτό μοντάζ και σιγουριά στην αφήγηση, καλούς ηθοποιούς, όπως ο Timothy Spall ( Μυστικά και ψέματα, Χάρι Πότερ ) και ο Aidan Gillen ( The Wire, Game of Thrones ) και μια στοιχειωμένη ερμηνεία από την μικρή  Ella Connolly, σκοντάφτει στην απλοϊκότητα του τέλους και στις συμβάσεις των ταινιών του είδους, που δυστυχώς δεν μπορεί να ξεπεράσει. Μια διασταύρωση του "Pet Cemetery" και του " Wicker Man". Είναι όμως μια ευπρεπής και τρομακτική ταινιούλα, που πέρασε απαρατήρητη και ενδείκνυται για μια κρύα και βροχερή μέρα ή...νύχτα. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ        **

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?    Θα περιμένω για το σίκουελ...

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ( ORANGES AND SUNSHINE ) 2010- Μεγ. Βρετανία, Αυστραλία/ Διάρκεια 100'.  

Director: 

Jim Loach
Cast:  Emily Watson, Hugo Weaving, David Wenham.


 Ο Jim Loach, άξιο τέκνο του πατρός του Ken Loach ( The Wind That Shakes the Barley, Land and Freedom, Carla's Song κ.α. ) παίρνει την σκυτάλη της κοινωνικής καταγγελίας με μια ομολογουμένως απίστευτη αληθινή ιστορία, εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών που στάλθηκαν παράνομα από την Αγγλία στην Αυστραλία τον προηγούμενο αιώνα. Την ανακάλυψη έκανε μια κοινωνική λειτουργός την δεκαετία του '80 ( Emily Watson ). 

Κινηματογράφηση σπαρτιατική, καλές ερμηνείες, προσεγμένη παραγωγή του BBC που θα μπορούσε να ήταν και τηλεταινία. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν η αποκαλύψεις και το σοκ ενός τόσο απροκάλυπτα ρατσιστικού γεγονότος, παρά το φιλμ το ίδιο σαν κατασκευή. Γκρίζα ντουβάρια, αγέλαστοι άνθρωποι, βροχή στο UK, ηλιόλουστο τοπίο απόγνωσης στην Αυστραλία, απ΄όπου και ο τίτλος. Περισσότερο αξίζει να το δει κανείς για να καταλάβει το μέγεθος της απάνθρωπης εκμετάλλευσης που τα "πολιτισμένα" κράτη και οι κυβερνήσεις τους έχουν προσφέρει απλόχερα στο πέρασμα των αιώνων. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    6 στα 10. 

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ???     Μια φορά είναι αρκετή...  

ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ  (A Dangerous Method, 2011) ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΚΑΝΑΔΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ.

Director: 

David Cronenberg

Cast: Michael Fassbender, Keira Knightley, Viggo Mortensen, Vincent Cassel.

Η περίπτωση του Κρόνενμπεργκ είναι μοναδική. Τέσσερις δεκαετίες τώρα προχωρά ένα μοναχικό και δημιουργικό μονοπάτι στις παρυφές της έβδομης τέχνης. Έχοντας ξεκινήσει καθαρά με cult ταινίες τρόμου μπολιασμένες με μπόλικη διαστροφή και αίμα, περνά στην συνέχεια σε μια πιο "mainstream" κατάσταση- λέμε τώρα!- με αντίστοιχα εξωφρενικά αποτελέσματα. Τα τελευταία χρόνια διάγει μια πιο σινεφίλ φάση και αγκαλιάζεται από τους κριτικούς πανταχόθεν, που ούτως ή αλλιώς τον αγαπούσαν- και όχι άδικα. Ο κύριος Μπομπίνας μεγάλωσε με τις ταινίες του. Άλλες τις λάτρεψε και άλλες τον απογοήτευσαν. Δεν μπορώ όμως να μην βγάλω το καπέλο σε έναν ασυμβίβαστο και πρωτοπόρο δημιουργό. Ας μπούμε τώρα στο ψητό.

Η 19η ταινία του Κρόνενμπεργκ θα μπορούσε να μην είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα του, θεματολογικά τουλάχιστον. Και ενώ μας έχει δώσει δείγματα ενός άλλου κινηματογράφου, M. Butterfly (1993), Spider (2002), εντούτοις απομακρύνεται κι άλλο από τα νερά του, όχι όμως και από τα βασικά του θέματα. Υιοθετώντας μια άκρως ακαδημαίκή κινηματογράφηση, τέμνει μια αληθινή ιστορία. Πηγές του είναι το ομώνυμο βιβλίο του John Kerr και το θεατρικό έργο του  Christopher Hampton "the talking cure". 

Τα δύο ιερά τέρατα της ψυχανάλυσης, ο Carl Jung και ο Sigmund Freud, έρχονται σε επαφή λόγω μιας ασθενούς του πρώτου. Ξεκινάνε μια σχέση αλληλοεκτίμησης και σεβασμού που με τον καιρό θα ψυχρανθεί τόσο, ώστε ο Freud να αποκηρύξει σχεδόν τον Jung. Σύμφωνα με τους σεναριογράφους λοιπόν που παρουσιάζουν και αποσπάσματα από γράμματα που έστελνε ο ένας στον άλλο, τα πάντα γίνανε για το φουστάνι. Οκ ως εδώ. Η αγάπη του σκηνοθέτη για την ψυχανάλυση- που και ο ίδιος παραδέχεται ότι συνεχίζει και τον έχει βοηθήσει τα μάλα- τον σπρώχνει προς το θέμα. Ενώ όμως είναι βαθύ και πολυεπίπεδο, καταλαβαίνεις στο μισό της ταινίας ότι θα κολυμπήσει στα ρηχά. Οι πρωταγωνιστές βέβαια είναι άψογοι με καλύτερο τον Michael Fassbender, ο οποίος παίζει με υπόκωφες εκρήξεις και σιωπηλά βλέμματα, σκιαγραφώντας έναν αινιγματικό άνθρωπο. Η Keira Knightley καταφέρνει να αποδώσει εξαιρετικά την ασθενή και μετέπειτα ερωμένη του Jung, έχοντας τις πιο αβανταδόρικες σκηνές. Ο Viggo Mortensen είναι καλός μεν, αλλά δεν ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο καθότι είναι υπερβολικά γοητευτικός για Freud. Επίσης έχει εισάγει το γνωστό ράθυμο στυλ του στο παίξιμο και παρά την προσπάθειά του διακρίνουμε τον Viggo πίσω από τον Sigmund. 

Όπως ανέφερα η σκηνοθεσία είναι χειρουργική. Το μοντάζ σφιχτοδεμένο. Μεταφερόμαστε από δωμάτιο σε δωμάτιο- οι θεατρικές καταβολές - η κάμερα είναι ακίνητη στραμμένη στα πρόσωπα, προσπαθώντας ωστόσο να δει μες στην ψυχή. Εκεί που μας τα χαλάει είναι στην, εν τέλει, επιδερμική προσέγγιση του θέματος, καταφέρνοντας να αναγάγει όλη την ιστορία της ψυχανάλυσης και του πόλεμου των ιδεών δύο μεγάλων μυαλών, σε μια ιστορία αγάπης και σεξουαλικού πόθου. Αυτό είναι το ένα μείον. Το δεύτερο προκύπτει από την ίδια την κατασκευή της ταινίας, έχει περιορισμένα όρια. Η ψυχρότητα  και αποστασιοποίηση που στο παρελθόν έχει ευνοήσει ταινίες του εδώ γυρίζει μπούμερανγκ, γιατί το θέμα είναι ήδη βαρύ και στατικό οπότε δεν έχεις να ελπίζεις σε οποιαδήποτε άλλη ψυχαγωγική ανάσα. Εν ολίγοις, τελειώνοντας η ταινία δεν σου μένει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Παρόλα αυτά είναι ένα σπάνιο φιλμ, από αυτά που δεν γυρίζονται συχνά και μια έντιμη και σοβαρή δουλειά με αρκετά πράγματα να δει κανείς. Το πιο ενδιαφέρων ίσως είναι αυτό που υπονοείται ή δεν φαίνεται. Μισόλογα, χαμένες φράσεις, καταπιεσμένα αισθήματα. Στην πραγματικότητα είναι σαν kinky ταινία του James Ivory.

Η ανασύσταση της εποχής και το γενικότερο επίπεδο παραγωγής είναι άψογα. Ειδική μνεία στην μουσική του μόνιμου συνεργάτη του Κρόνενμπεργκ, Howard Shore. 

Νομίζω ότι μια χαρά θα την δείτε σπίτι, ταινία 4 τοίχων και συνεχούς διαλόγου. Για όποιους νομίζουν ότι η φυσική θέση μιας ταινίας είναι στο σινεμά, δεν θα με βρουν αντίθετο. Το νου σας όμως την αίθουσα, μην πέσετε σε κάφρους που βαριούνται από μια χαμηλότονη υπαρξιακή ταινία.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ     6 ΣΤΑ 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?      Μόνο αν ήμουν του επαγγέλματος...

YOU WILL MEET A TALL DARK STRANGER ( Θα συναντήσεις ένα ψηλό μελαχρινό άντρα ) ΗΠΑ, 2010

 

98'  COLOR                   Αισθηματική κομεντί.

Ο Γούντι Άλεν δεν χρειάζεται συστάσεις. Εδώ και 40 χρόνια σκηνοθετεί, γράφει και τις περισσότερες φορές πρωταγωνιστεί, σε μια σειρά ταινιών που δημιουργεί ο ίδιος. Συνεπής στο ετήσιο ραντεβού του με το κοινό, παραδίδει στην προκειμένη περίπτωση μία από τις πιο αδύναμες ταινίες του.

Ο Άλφι (Anthony Hopkins) και η Ελένα (Gemma Jones) χωρίζουν μετά από 40 χρόνια γάμου. Αυτή κάνει "ψυχανάλυση" με την καφετζού, που την παρηγορεί με το να την κάνει να ελπίζει σε κάτι, αυτός μπλέκει με μια βιζιτού (Lucy Punch), 30 χρόνια μικρότερή του και την παντρεύεται. Το παραπάνω ζευγάρι έχει και μία κόρη, την Σάλι (Naomi Watts). Eίναι παντρεμένη  με έναν πρώην πετυχημένο συγγραφέα και νυν ρεμάλι (Josh Brolin), που δοκιμάζει τα πάντα για να καταφέρει να γράψει πάλι κάτι της προκοπής. Εκείνος εποφθαλμιά μια γειτόνισα (Freida Pinto) και κείνη φαντασιώνεται το αφεντικό της (Antonio Banderas).

Θα μπορούσε να είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία, τα αστεία όμως είναι λίγα, οι εμπνευσμένες ατάκες ακόμα λιγότερες και το σενάριο γενικά είναι πρόχειρο, πράγμα ανήκουστο για τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Άλεν. Ο μόνος ολοκληρωμένος χαρακτήρας είναι αυτός της Watts, η οποία κλέβει την παράσταση από το υπόλοιπο- ως συνήθως - εντυπωσιακό καστ και με την διαφορετική της ερμηνεία. Δεν συμπεριφέρεται σαν τις συνηθισμένες νευρωτικές πρωταγωνίστριες του σκηνοθέτη, αλλά προσθέτει μια υπόγεια μελαγχολία και χαμηλότονη ένταση. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κάνουν ότι μπορούν στο να δώσουν σάρκα και οστά στους χαρακτήρες τους. Το πρόβλημα δεν είναι τα "κολλήματα" του σκηνοθέτη, αλλά το πως προσπερνά τα κίνητρα και τις βαθύτερες ανάγκες τους.

Ο Γούντι Άλεν είναι πια 75 ετών και είναι φυσικό να έχει πια κουραστεί. Αυτό βέβαια δεν τον εμποδίζει στο να μας δίνει και πραγματικά καλές ταινίες κάθε τόσο, αλλά διακρίνω έναν ψυχαναγκασμό στο να θέλει να γυρίζει μια ταινία κάθε χρόνο, ειδικά με ένα σενάριο που φαίνεται να έγραψε σε ένα απόγευμα. Η αλήθεια είναι ότι τον συγχωρούμε, αλλά καλά θα κάνει να μην υπολογίζει μόνο στο φανατικό του κοινό.

Η ταινία κλείνει με μια ανυπαρξία αντίδρασης από τον θεατή, που καθρεφτίζει την χλιαρή προσπάθεια και σε σκηνοθετικό επίπεδο. Όλα είναι περίπου. Δεν σου μένει απολύτως τίποτα. Έχει βέβαια μια αύρα Γουντιαλενική και γενικά ξεχωρίζει από τον συρφετό, αλλά πραγματικά δεν χωράει σε μεγάλες αναλύσεις και φυσικά δεν αξίζει να πάτε στο σινεμά να την δείτε. Καλύτερα στον καναπέ.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ             *1/2 ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, ** ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?????        ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΝΑ ΔΩ.

Να σας πω και τις προτιμήσεις μου με το τοπ 5 του Γούντι:

1994- BULLETS OVER BROADWAY ( Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ )

2005- MATCH POINT

1972- EVERYTHING YOU ALWAYS WANTED TO KNOW ABOUT SEX, BUT WERE AFRAID TO ASK (Τα πάντα γύρω από το σεξ)

1989- CRIMES AND MISDEMEANORS ( Απιστίες και αμαρτίες )

1991- SHADOWS AND FOG ( Σκιές και ομίχλη )

Και οι χειρότερες μου:

1996- EVERYONE SAYS I LOVE YOU ( Όλοι λένε σ'αγαπώ )

2010- YOU WILL MEET A TALL DARK STRANGER (Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άντρα )

1998- CELEBRITY ( Διασημότητες )

2006- SCOOP

1971- BANANAS ( Μπανάνες )

">

GUILTY PLEASURES

ΓΥΜΝΗ ΑΠΕΙΛΗ (LIFEFORCE) Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ (1985)

DIRECTOR

Tobe Hooper

112' color      Eπ. Φαντασίας/ Τρόμου

CAST

Steve Railsback, Peter Firth, Frank Finlay, Mathilda May, Patrick Stewart, Michael Gothard.

                           ΠΕΤΑΕΙ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ, ΡΟΥΦΑΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ!!

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια εταιρεία  παραγωγής που λεγόταν Cannon Group. Ήταν κυρίως γνωστή για τις ταινίες δεύτερης διαλογής που κατασκεύαζε. Είχε καταφέρει έως και το "Σούπερμαν 4" (*) να το κάνει να δείχνει χάρτινο. Αποφάσισε λοιπόν να ανέβει κατηγορία και επέλεξε να διασκευάσει ένα μυθιστόρημα με τίτλο "The Space Vampires" (  Colin Wilson ), για να τα καταφέρει!!!!! Μια και δυο λοιπόν πηγαίνει και κλείνει τον "πολύ"  Tobe Hooper ( Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι ***1/2- το παλιό βρε-, Πόλτεργκάιστ *** κ.λ.π. ) στην καρέκλα του σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο του "'Αλιεν" (****1/2), Dan O'Bannon, μια σειρά από καρατερίστες Βρετανούς ηθοποιούς- ανάμεσα τους ο μετέπειτα κάπτεν Πικάρτ του Σταρ Τρεκ και καθηγητής Ξαβιέ των X-men, Patrick Stewart, και την "θεϊκή" μοντέλα και ηθοποιό Mathilda May. Χώσανε και 25 εκατομμυριάκια σε δολάρια. Α, μην ξεχάσω. Τα εφέ τα ανέλαβε ο  John Dykstra που είχε βραβευτεί με Όσκαρ για το Star Wars!!!! Μιλάμε δηλαδή για μια συνδυασμένη κίνηση για απόλυτη επιτυχία. Ε, λοιπόν μικρά μου παιδιά το φιλμ δεν έβγαλε ούτε τα μισά του λεφτά. Αλλά θα φτάσουμε και σ'αυτό. 

Η ταινία ξεκινάει με την εξερευνητική αποστολή ενός διαστημοπλοίου, στην ουρά του κομήτη Χάλεϊ, καθώς φαίνεται ότι εκεί υπάρχει ένα άγνωστο και τεράστιο αντικείμενο. Μετά από λίγο η επαφή με την βάση στη Γη χάνεται και μια δεύτερη αποστολή φτάνει, για να ανακαλύψει μόνο 3 γυμνά εξωγήινα πλάσματα, μία γυναίκα και δύο άντρες, που βρίσκονται μέσα σε γυάλινα φέρετρα και δείχνουν άψυχοι. Τα μεταφέρουν στην Ευρωπαϊκή βάση του Λονδίνου όπου και διεξάγουν έρευνες. Στο μεταξύ ανακαλύπτεται μια άκατος από το αρχικό διαστημόπλοιο, με έναν επιζώντα, ο οποίος βρίσκεται σε υστερική κατάσταση και προσπαθεί να προειδοποιήσει για τον τρομερό κίνδυνο που διατρέχει ο πλανήτης. Έχει αναπτύξει μια τηλεπαθητική σύνδεση με τον θηλυκό επισκέπτη, που όπως αποδεικνύεται δεν είναι καθόλου άψυχος, όπως άλλωστε και οι δύο αρσενικοί. Αντιθέτως ξυπνούν και αρχίζουν να ρουφάνε την ενέργεια ( lifeforce του τίτλου ) των ανθρώπων, μετατρέποντας τους σε ζόμπι. Μέσα σε μερικές ώρες το Λονδίνο θα μετατραπεί σε κόλαση.

Η αλήθεια είναι ότι βλέπεις την ταινία άφωνος για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν πιστεύεις αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου. Από όπου και να την πιάσεις την ιστορία είναι εξωφρενική. Οι σκηνές που εξελίσσονται τραγελαφικές, με αποκορύφωμα τον Patrick Stewart ο οποίος κυριευμένος από τον θηλυκό εξωγήινο, προσπαθεί να ξελογιάσει τον πρωταγωνιστή. Η Mathilda May δε, κυκλοφορεί σε όλη την ταινία απολύτως γυμνή, συνιστώντας φυσικά μια απειλή- εξ΄ ου και ο Ελληνικός τίτλος. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η ταινία πραγματικά είναι καλοφτιαγμένη, δημιουργώντας μια απόκοσμη και απειλητική ατμόσφαιρα και έχει πολλή αγωνία. Είναι από τις καλύτερες αποτυχίες όλων των εποχών. Εννοείται ότι η ιστορία δεν αντέχει σε πολλές αναλύσεις.


Στην πραγματικότητα έχουμε 3 ταινίες στην συσκευασία μίας. Η αρχή θυμίζει έντονα το Άλιεν με μια δόση space opera, μετά γίνεται μια παραλλαγή του Bloodsuckers from outer space και στο τέλος είναι ένα καθαρόαιμο έργο με ζομπάκια. Ποτέ όμως δεν σταματά να έχει ενδιαφέρον. Στην αρχή είχε διάρκεια 128 λεπτά, αλλά αυτή η βερσιόν δεν παίχτηκε στους κινηματογράφους, καθώς ο σκηνοθέτης αφαίρεσε πολλές σκηνές στο εξωγήινο σκάφος στην αρχή, που καθυστερούσαν τις εξελίξεις. Η κανονική διάρκεια είναι 112'. Στην Αμερική βγήκε στα 100', καθώς αφαίρεσαν πολύ γυμνό και κάνα δυο πιο σκληρές σκηνές. Στο dvd υπάρχει όμως η ολοκληρωμένη κόπια. Στην Ελλάδα δεν θα το βρείτε- τουλάχιστον μέχρι που γράφονταν αυτές οι γραμμές- παρά μόνο εισαγωγής. Σαν καθαρόαιμη eightίλα κυκλοφορούσε πολλά χρόνια σε vhs.

Δεν το έθαψαν μόνο οι κριτικοί, αλλά και το κοινό απείχε, μαζεύοντας μόνο 11 εκατομμύρια από τα 25 που είπαμε ότι στοίχισε. Το φοβερό είναι πως τόσοι πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι πείστηκαν να γυρίσουν αυτό το σενάριο. Nα μην ξεχάσουμε φυσικά τον Henry Mancini στην μουσική. Νομίζω ότι είναι δύσκολο να απαριθμήσουμε το τι έχει γράψει. Από τον Ροζ Πάνθηρα μέχρι τον Ταξιτζή ο Mancini γέμισε τις εικόνες με ανεκτίμητη μουσική. Εδώ υπογράφει ένα άνισο σάουντρακ με καταπληκτικό όμως κυρίως θέμα. Τα λεφτά φαίνεται Άρη, ήταν πολλά. Δεν ήταν όμως αρκετά.

Η Γυμνή Απειλή κατέχει μια γλυκιά γωνιά στην καρδιά του κύριου Λάκη. Μπερδεμένος και εντυπωσιασμένος την είχα δει σε πρώτη προβολή το 1986. Έκτοτε, είτε στην τηλεόραση, είτε στο βίντεο την έβλεπα, δεν μπορούσα να αντισταθώ στην γλυκιά της γοητεία. Αν έχετε διάθεση για απόλυτο χαβαλέ πρώτης κατηγορίας, δείτε με φίλους την ταινία. Θα με θυμηθείτε. Είναι μια τούρτα φτιαγμένη με τα καλύτερα υλικά, μόνο που αντί για ζάχαρη βάλανε παραισθησιογόνα. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ    ***


ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??      Κάθε τόσο για να θυμηθώ τα νιάτα μου.


ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ        Cult followers.




">