THE KILLING- Season 1 (2011) ΗΠΑ, Καναδάς. Διάρκεια 630'

Cast: Mireille Enos, Joel Kinnaman, Brent Sexton, Jamie Anne Allman, Billy Campbell, Michelle Forbes.

Βασισμένο σε μια Δανέζικη σειρά με τον ίδιο τίτλο, η νέα τηλεοπτική παραγωγή του ανερχόμενου καναλιού AMC, εστιάζει στην δολοφονία μιας έφηβης μαθήτριας και στην έντονη προσπάθεια 2 ντετέκτιβ να βρουν τον δολοφόνο. Ο ένας προέρχεται από την δίωξη ναρκωτικών, πρώην χρήστης και ο ίδιος και η άλλη απόλυτα αφοσιωμένη, στα όρια να διαλύσει και τον δεύτερό της γάμο. Δεν κοιμούνται, σπάνια τρώνε, δεν φαίνονται στο παραμικρό ευτυχισμένοι από την ζωή τους. Παράλληλα βλέπουμε τον αντίκτυπο που έχει το γεγονός στην οικογένεια της δολοφονημένης. Επίσης "τρέχει" και μια πολιτική καμπάνια με 2 μονομάχους για την καρέκλα του δημάρχου του Σιάτλ, της πόλης που συμβαίνουν όλα αυτά.

Η πόλη είναι συνεχώς βροχερή, φέρνοντας στην μνήμη μας εικόνες από το "Se7en"  του Fincher. Επίσης η έρευνα έχει πολλά κοινά με την δολοφονία μιας άλλης διάσημης τηλεοπτικής "νεκρής", της Λώρα Πάλμερ από το αριστουργηματικό "Twin Peaks". Οι όποιες ομοιότητες όμως σταματούν εκεί. 

Η συγκεκριμένη σειρά παίρνει τον χρόνο της στο να εμβαθύνει σε κάθε πτυχή της έρευνας και των ηρώων. Κάθε επεισόδιο είναι και μια συγκεκριμένη μέρα, αρχής γενομένης από την ημέρα του φόνου. Ενδελεχής παρουσίαση και ψυχογράφημα όλων των πρωταγωνιστών. Δεν είναι πάντα το ίδιο ενδιαφέρουσα, καθώς αναπόφευκτα κάνει μια κοιλιά προς την μέση. Δεν έχει την απαιτούμενη δράση και ίντριγκα να σε κρατήσει συνέχεια, υποθέτω πως το Δανέζικο θα είναι πιο ενδιαφέρων από τις κριτικές που έχω διαβάσει. Παρ'όλα αυτά είναι μια καλή σειρά που απογειώνεται μετά το 7-8 επεισόδιο.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, το επίπεδο παραγωγής άριστο. Αγαπημένο παιδί των τηλεκριτικών, δεν είχε την ίδια ανταπόκριση από το κοινό. Η δεύτερη περίοδος ξεκινά την 1 Απρίλη του 2012. Δεν νομίζω ότι έχασα τον χρόνο μου βλέποντας τη, παρ'όλα αυτά προσδοκώ περισσότερα στο μέλλον.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ ***

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Προτιμώ να περιμένω τον δεύτερο κύκλο.

*CULT CORNER*

MARTYRS ( ΜΑΡΤΥΡΕΣ ) 2008, Γαλλία, Καναδάς. 

99', έγχρωμο.

Director, Writer: Pascal Laugier

cast: Morjana Alaoui, Mylène Jampanoï.

Αρχικά το προσπέρασα στο ράφι του βίντεο κλαμπ, συνειδητά, γιατί ανάμεσα στα τόσα σκουπίδια

το εξώφυλλο δεν μου έλεγε κάτι καινούργιο. Όταν έλαβα την πληροφόρηση από σπόντα, για την αίσθηση

που δημιούργησε στα διάφορα φεστιβάλ που παιζόταν, το αναζήτησα χλιαρά. Είχε μεταφερθεί μέσα 

στο αχταρμά των εβδομαδιαίων ενοικιάσεων. Δεν το μετάνιωσα. 

Η ταινία του Γάλλου Pascal Laugier κάνει ταινιούλες όπως το Hostel (5) να μοιάζουν με βόλτα στο πάρκο. Δεν είναι δυνατόν οι περισσότεροι να αντέξουν να την δουν. Αυτό δεν είναι απαραίτητα προτέρημα, στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως η θέαση της ισοδυναμεί με μαρτύριο, κάτι που δίνει περισσότερη δύναμη στην ταινία. Ένα μαρτύριο όμως που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω του. 

Ξεκινά με την προ 15 ετών απόδραση μιας κακοποιημένης δεκάχρονης από ένα μπουντρούμι, οπού οι άγνωστοι βασανιστές της την κρατούσαν και στην συνέχεια προχωράμε στα μέσα της δεκαετίας του '80 όπου και τους ανακαλύπτει. Δεν θέλω να αποκαλύψω τι γίνεται, πάντως όχι αυτό που έχετε στο μυαλό σας! Δεν υπάρχει στάση για ανάσα και ανακούφιση, είναι μια κάθοδος στην κόλαση. Αυτό που την ξεχωρίζει από τις εκατοντάδες άλλες είναι η συνεχής σεναριακή ανατροπή, πάντα προς το καλύτερο και η συντριπτική αίσθηση φόβου και απόγνωσης. 

Ο σκηνοθέτης δεν καταφεύγει σε ψεύτικα τρικ, η κάμερα κινείται καταπληκτικά, πράγμα που δείχνει ότι ξέρει τι κάνει και δεν φοβάται να πάρει επικίνδυνες "στροφές" της ιστορίας εκεί που χρειάζεται. 

Είναι φυσικό η ταινία να έχει φανατικούς οπαδούς, αλλά και πολέμιους. Δεν είναι για όλο τον κόσμο. Επίσης οι προθέσεις της μπορεί να παρεξηγηθούν. Μερικοί την αποκάλεσαν σαδιστικό πορνό, άλλοι μικρό αριστούργημα. Το σίγουρο είναι πως σου "κολλάει" στο μυαλό και σε στοιχειώνει. Καταλαβαίνεις γιατί ο σκηνοθέτης την οδηγεί εκεί που την οδηγεί, το θέμα είναι αν αυτό που θέλει να σου πει και με τον τρόπο που στο λέει, σε ενδιαφέρει. Η τέχνη ήταν ανέκαθεν προκλητική. Σε ένα σκοτεινό θέμα σαν κι αυτό το μονοπάτι είναι δυσδιάκριτο και επικίνδυνο. Κατά την άποψή μου είναι μια από τις 5 καλύτερες ταινίες του είδους των τελευταίων πέντε χρόνων. Αν τολμάτε, δείτε την! 

Υ.Γ. Εννοείται πως θα πάτε για την unratted έκδοση.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ          ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??        Αν είμαι αρκετά γενναίος...

THE NEW "THING" ΣΤΟ WILD THING

THE THING ( 2011 ) ΗΠΑ, Καναδάς 103'

Director: 

Matthijs van Heijningen Jr.

Cast:  Mary Elizabeth Winstead, Joel Edgerton, Ulrich Thomsen, Adewale Akinnuoye-Agbaje.

Πρίκουελ του ριμέικ του Τζον Κάρπεντερ με τον ίδιο τίτλο, η ταινία του Matthijs van Heijningen Jr. μας λέει τι έγινε στην περίφημη Νορβηγική αποστολή. Πιστό στο φιλμ του Κάρπεντερ προσπαθεί να κρατήσει κάθε λεπτομέρεια ώστε να ταιριάζει. Την περίμενα με γλυκιά προσμονή, καθότι "Η απειλή" του 1982 είναι μια καταπληκτική ταινία τρόμου. Στην εποχή της ατύχησε γιατί, πρώτον συνέπεσε με τον Ε.Τ. στους κινηματογράφους και δεύτερον η πεσιμιστική και σκοτεινή της ατμόσφαιρα δεν ταίριαζαν σε εκείνο το καλοκαίρι με τα φώτα νέον και την ηλίθια αισιοδοξία που επικρατούσε. Αν την δεις σήμερα είναι καλύτερη από ποτέ. Δεν φαίνεται να έχει περάσει ούτε μια μέρα από πάνω της. Ίσως η καλύτερη ταινία του Κάρπεντερ. 

Η καινούργια λοιπόν δεν φέρνει κάτι νέο στον μύθο, απλά καταγράφει τις τελευταίες εφιαλτικές μέρες μιας επιστημονικής αποστολής, που ανακάλυψε κάτι πρωτόγνωρο στην Ανταρκτική. Περίμενα να μάθουμε τουλάχιστον κάτι παραπάνω για την προέλευση και τη φύση του εξωγήινου ναυαγού. Επίσης, το στοιχείο της έκπληξης λείπει, γιατί ξέρουμε τι θα συμβεί και περί τίνος πρόκειται. Οι καλύτερες σκηνές είναι αυτές που κοπιάρουν την παλιά ταινία. Ο σκηνοθέτης δεν δουλεύει στο να γνωρίσουμε καλύτερα τους χαρακτήρες, με αποτέλεσμα εκείνοι να είναι σκέτο κρέας για το thing. Υπάρχουν και μερικά σεναριακά κενά, ειδικά στο τέλος. Μην με παρεξηγήσετε, δεν είμαι καθόλου κολλημένος με το παρελθόν. Απλά τυχαίνει η παλιά ταινία να είναι πολύ καλύτερη.

Και αυτή εδώ όμως δεν είναι για πέταμα. Έχει την αγωνία της και είναι καλογυρισμένη. Τα εφέ του πλάσματος είναι βασισμένα στα σχέδια του Rob Bottin, θεού του μακιγιάζ και των ειδικών εφέ τη δεκαετία του '80. Το καστ συμπαθές. Μια χαρά προβολή στο σπίτι, στο σινεμά φαίνεται "λίγο". Οπωσδήποτε όμως να δείτε την παλιά, που είναι και συνέχεια βρε αδερφέ- αν δεν την έχετε δει ήδη 10 φορές.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   6 στα 10

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?     Σε διπλή προβολή και τις 2, με φίλους και πίτσες!

ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ  (A Dangerous Method, 2011) ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΚΑΝΑΔΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ.

Director: 

David Cronenberg

Cast: Michael Fassbender, Keira Knightley, Viggo Mortensen, Vincent Cassel.

Η περίπτωση του Κρόνενμπεργκ είναι μοναδική. Τέσσερις δεκαετίες τώρα προχωρά ένα μοναχικό και δημιουργικό μονοπάτι στις παρυφές της έβδομης τέχνης. Έχοντας ξεκινήσει καθαρά με cult ταινίες τρόμου μπολιασμένες με μπόλικη διαστροφή και αίμα, περνά στην συνέχεια σε μια πιο "mainstream" κατάσταση- λέμε τώρα!- με αντίστοιχα εξωφρενικά αποτελέσματα. Τα τελευταία χρόνια διάγει μια πιο σινεφίλ φάση και αγκαλιάζεται από τους κριτικούς πανταχόθεν, που ούτως ή αλλιώς τον αγαπούσαν- και όχι άδικα. Ο κύριος Μπομπίνας μεγάλωσε με τις ταινίες του. Άλλες τις λάτρεψε και άλλες τον απογοήτευσαν. Δεν μπορώ όμως να μην βγάλω το καπέλο σε έναν ασυμβίβαστο και πρωτοπόρο δημιουργό. Ας μπούμε τώρα στο ψητό.

Η 19η ταινία του Κρόνενμπεργκ θα μπορούσε να μην είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα του, θεματολογικά τουλάχιστον. Και ενώ μας έχει δώσει δείγματα ενός άλλου κινηματογράφου, M. Butterfly (1993), Spider (2002), εντούτοις απομακρύνεται κι άλλο από τα νερά του, όχι όμως και από τα βασικά του θέματα. Υιοθετώντας μια άκρως ακαδημαίκή κινηματογράφηση, τέμνει μια αληθινή ιστορία. Πηγές του είναι το ομώνυμο βιβλίο του John Kerr και το θεατρικό έργο του  Christopher Hampton "the talking cure". 

Τα δύο ιερά τέρατα της ψυχανάλυσης, ο Carl Jung και ο Sigmund Freud, έρχονται σε επαφή λόγω μιας ασθενούς του πρώτου. Ξεκινάνε μια σχέση αλληλοεκτίμησης και σεβασμού που με τον καιρό θα ψυχρανθεί τόσο, ώστε ο Freud να αποκηρύξει σχεδόν τον Jung. Σύμφωνα με τους σεναριογράφους λοιπόν που παρουσιάζουν και αποσπάσματα από γράμματα που έστελνε ο ένας στον άλλο, τα πάντα γίνανε για το φουστάνι. Οκ ως εδώ. Η αγάπη του σκηνοθέτη για την ψυχανάλυση- που και ο ίδιος παραδέχεται ότι συνεχίζει και τον έχει βοηθήσει τα μάλα- τον σπρώχνει προς το θέμα. Ενώ όμως είναι βαθύ και πολυεπίπεδο, καταλαβαίνεις στο μισό της ταινίας ότι θα κολυμπήσει στα ρηχά. Οι πρωταγωνιστές βέβαια είναι άψογοι με καλύτερο τον Michael Fassbender, ο οποίος παίζει με υπόκωφες εκρήξεις και σιωπηλά βλέμματα, σκιαγραφώντας έναν αινιγματικό άνθρωπο. Η Keira Knightley καταφέρνει να αποδώσει εξαιρετικά την ασθενή και μετέπειτα ερωμένη του Jung, έχοντας τις πιο αβανταδόρικες σκηνές. Ο Viggo Mortensen είναι καλός μεν, αλλά δεν ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο καθότι είναι υπερβολικά γοητευτικός για Freud. Επίσης έχει εισάγει το γνωστό ράθυμο στυλ του στο παίξιμο και παρά την προσπάθειά του διακρίνουμε τον Viggo πίσω από τον Sigmund. 

Όπως ανέφερα η σκηνοθεσία είναι χειρουργική. Το μοντάζ σφιχτοδεμένο. Μεταφερόμαστε από δωμάτιο σε δωμάτιο- οι θεατρικές καταβολές - η κάμερα είναι ακίνητη στραμμένη στα πρόσωπα, προσπαθώντας ωστόσο να δει μες στην ψυχή. Εκεί που μας τα χαλάει είναι στην, εν τέλει, επιδερμική προσέγγιση του θέματος, καταφέρνοντας να αναγάγει όλη την ιστορία της ψυχανάλυσης και του πόλεμου των ιδεών δύο μεγάλων μυαλών, σε μια ιστορία αγάπης και σεξουαλικού πόθου. Αυτό είναι το ένα μείον. Το δεύτερο προκύπτει από την ίδια την κατασκευή της ταινίας, έχει περιορισμένα όρια. Η ψυχρότητα  και αποστασιοποίηση που στο παρελθόν έχει ευνοήσει ταινίες του εδώ γυρίζει μπούμερανγκ, γιατί το θέμα είναι ήδη βαρύ και στατικό οπότε δεν έχεις να ελπίζεις σε οποιαδήποτε άλλη ψυχαγωγική ανάσα. Εν ολίγοις, τελειώνοντας η ταινία δεν σου μένει σχεδόν κανένα συναίσθημα. Παρόλα αυτά είναι ένα σπάνιο φιλμ, από αυτά που δεν γυρίζονται συχνά και μια έντιμη και σοβαρή δουλειά με αρκετά πράγματα να δει κανείς. Το πιο ενδιαφέρων ίσως είναι αυτό που υπονοείται ή δεν φαίνεται. Μισόλογα, χαμένες φράσεις, καταπιεσμένα αισθήματα. Στην πραγματικότητα είναι σαν kinky ταινία του James Ivory.

Η ανασύσταση της εποχής και το γενικότερο επίπεδο παραγωγής είναι άψογα. Ειδική μνεία στην μουσική του μόνιμου συνεργάτη του Κρόνενμπεργκ, Howard Shore. 

Νομίζω ότι μια χαρά θα την δείτε σπίτι, ταινία 4 τοίχων και συνεχούς διαλόγου. Για όποιους νομίζουν ότι η φυσική θέση μιας ταινίας είναι στο σινεμά, δεν θα με βρουν αντίθετο. Το νου σας όμως την αίθουσα, μην πέσετε σε κάφρους που βαριούνται από μια χαμηλότονη υπαρξιακή ταινία.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ     6 ΣΤΑ 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?      Μόνο αν ήμουν του επαγγέλματος...

SPLICE (2009) Καναδάς, Γαλλία

DIRECTOR/ SCREENWRITER

Vincenzo Natali

CAST

Adrien Brody, Sarah Polley, Delphine Chaneac.             Επιστημονικής φαντασίας/ Τρόμου      102΄ color

Μπαμπά, θέλω μια περούκα!

Yποτιμημένο από κοινό και κριτικούς το "Splice" μοιάζει μια χαμένη υπόθεση. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ταινία που αντλεί τις ιδέες τις από το "Φρανκενστάιν" μέχρι το "Species". Το επίπεδο παραγωγής είναι αρκετά καλό- βλέπε Guillermo del Toro ( hellboy 1 & 2  ***, Ο λαβύρινθος του Πάνα **** κ.λ.π.) και η σκηνοθεσία ανήκει στον Vincenzo Natali ( Cube ***). Η ταινία ευτυχεί να έχει και ένα πολύ καλό πρωταγωνιστικό δίδυμο, τον Adrien Brody και τη Sarah Polley, οι οποίοι δίνουν σάρκα και οστά στο ζευγάρι των γενετιστών που αποφασίζουν να κρατήσουν και να μεγαλώσουν κρυφά τον "καρπό" ενός πειράματος τους. Ειδική μνεία όμως πρέπει να γίνει και στην Delphine Chaneac, που δίνει μια δυναμική ερμηνεία σαν "Ντρεν", το πλάσμα δηλαδή, που χωρίς να αρθρώσει μια λέξη και εξελίσσεται  από έμβρυο σε...κάτι που δεν θα σας αποκαλύψω!

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Sundance με μεγαλύτερη διάρκεια, που αφορούσε κυρίως στο παρελθόν του χαρακτήρα της Sarah Polley, στις αίθουσες όμως βγήκε χωρίς αυτό. Δεν γνωρίζω το αποτέλεσμα της μεγαλύτερης κόπιας, αλλά δεν παίζει και κανένα ρόλο γιατί αυτή είναι η τελική εκδοχή της ταινίας. 

Στην μεγάλη οθόνη το φιλμ δεν "πιάνει " τα λεφτά του, αλλά είναι μια χαρά για ιδιωτική προβολή ένα βροχερό Κυριακάτικο απόγευμα. Είναι μια "μικρή" ταινία, με επαρκή εφέ- ιδιαίτερα του πλάσματος - και σκοτεινή ατμόσφαιρα, πολύ πιο σοβαρή από αντίστοιχες του είδους που θίγει και αρκετά θέματα που είναι ταμπού. Υπάρχουν βέβαια και οι σεναριακές ευκολίες, ειδικά προς το τέλος, αλλά γενικά θα σας αποζημιώσει.

Μήτσο, πιάσε το Τέζα!!

Είναι μια "οικογενειακή" ιστορία για ένα τέρας. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       **1/2 ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΠΊΤΙ

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ????   Με καλή παρέα

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ    Νεανικό και λάτρεις των B-movies.

">