Γιατί τα ζόμπι δεν είναι- και ούτε ποτέ θα γίνουν- χορτοφάγα!!!
(Μια βασική εισαγωγή σε ένα κινηματογραφικό φαινόμενο, βγαλμένη μέσα από τα... σπλάχνα κάθε "άρρωστου" σινεφίλ)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα ζόμπι είναι υπαρκτά! Στην παράδοση χωρών όπως η Αϊτή και κάποιες περιοχές της Αφρικής είναι άτομα που κάτω από την επίρρεια της μαγείας Βουντού, είναι άβουλα και συμπεριφέρονται σαν υπνωτισμένα. Ο μύθος βέβαια μας λέει ότι ένας bokor (μάγος) μπορεί να αναστήσει έως και νεκρά σώματα και να τα έχει στην υπηρεσία του. Εκεί ξεκινά και το παραφυσικό, αγαπητά μου παιδιά ή μήπως όλα αυτά είναι ένα παραμύθι;
Στο Ευρωπαϊκό και Αμερικάνικο φολκλόρ στα τέλη του 19^ου αιώνα τα ζόμπι ήταν ιδιαίτερα γνωστά. Πολλοί ταξιδευτές ζητούσαν από τους ντόπιους μάγους μια επίδειξη που σε αρκετές περιπτώσεις ήταν ιδιαίτερα τρομακτική.

Αυτό που μας ενδιαφέρει όμως είναι η κινηματογραφική τους ιστορία. Αυτό που ξεκίνησε σαν κάτι ομιχλώδες, βγαλμένο από τις δοξασίες, ήταν φυσικό να περάσει και στην μεγάλη οθόνη.

Το βασικό που πρέπει να θυμόμαστε πάντα είναι ότι, από καταβολής του κινηματογράφου, όλοι οι δημιουργοί ενδιαφέρονταν να παρουσιάσουν κάποια ατομα, που κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες έχαναν την ανθρώπινη υπόστασή τους, την βούληση τους και κατ’επέκταση την ίδια τους την ψυχή. Κλασσικό παραδείγμα του πρώϊμου κινηματογράφου είναι «Το εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι» (1920), που ενώ δεν έχουμε φυσικά να κάνουμε με ζόμπι, εντούτοις ο πρωταγωνιστής υπνωτισμένος από έναν τρελό γιατρό διαπράτει τρομερές δολοφονίες. Ο φόβος του να γίνουμε υποχείρια στα χέρια μιας ακαθόριστης δύναμης- κάτι που συνέβη μερικά χρόνια αργότερα στην Γερμανία- ήταν πάντα ισχυρός.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ....ΒΗΜΑΤΑ!

Τα πρώτα “ζομπένια" ζόμπι Π.Ρ. εποχής (Προ Ρομέρο) και τα πιο γνωστά είναι στις κλασσικές, για το είδος και ατμοσφαιρικές δημιουργίες των δεκαετιών του ’30 και ’40.

Ως η πρώτη καθαρά ζόμπι ταινία θεωρείται το "White Zombie" (Το ζωντανό πτώμα, 1932) και η συνέχειά του "Revolt of the zombies", 1936 και τα δύο του Victor Halperin. Στην συνέχεια ο πολύ καλός σκηνοθέτης Jack Tourneur θα μας δώσει το- περίπου- κλασσικό "I walked with a zombie" (Περπάτησα με ένα ζόμπι, 1943). Είχαμε επίσης τα πολύ αστεία, "Ouanga" (1936), "King of the Zombies" (1941), "Zombies on Broadway" και "Revenge of the zombies" (1946), "Zombies of the Stratosphere" (1952), "Zombies of Mora Tau" (1957), το «περίφημο» "Plan 9 from outer space" (Σχέδιο 9 από το διάστημα) του Ed Wood και το "Zombie in a haunted house" (1959), το Μεξικάνικο "Santo contra los Zombis" και το απαράδεκτο "The dead one" (1961), το αρκετά συμπαθητικό "The Last man on earth" (Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη) και το απίστευτο «μιούζικαλ» "The incredibly strange creatures who stopped living and became mixed-up Zombies" (!!!!!) καθώς και το απίθανο "The horror of party beach"  (όλα το 1964- φοβερή χρονιά)και το 1966 το "The plague of the zombies" (Η μεγάλη νύχτα του τρόμου) της Hammer Films.

Σε όλες αυτές τις ταινίες τα ζόμπι ήταν πραγματικά βαρετά τέρατα. Περιφέρονταν υπνωτισμένα και εκτελούσαν τις εκάστοτε εντολές των κυριάρχων τους. Τα μάτια τους συνήθως ήταν είτε κατάμαυρα είτε κάτασπρα, ανέκφραστα, όπως όλο τους το πρόσωπο. Ο τρόμος- αν υπήρχε ποτέ κάτι τέτοιο- πήγαζε από τις ερμηνείες των θυμάτων. Αλλά εκτός από κάνα δύο περιπτώσεις που οι ταινίες ξέφευγαν εξαιτίας της σκηνοθετικής ικανότητας, ως επί το πλείστον ήταν από b έως z movies, στην καλύτερη περίπτωση. Το έδαφος ήταν έτοιμο για τον ερχομό του ζομπομεσσία!!!

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ

Το 1968,λοιπόν, μέσα στην δίνη των διεθνών και ενχώριων αναταραχών, ο 28χρονος τότε, George Andrew Romero, Γεννημένος στην Νέα Υόρκη, από Κουβανό πατέρα και Λιθουανή μητέρα, δουλεύοντας από μικρός σε διάφορες βοηθητικές θέσεις μέσα στα στούντιο, αποφάσισε να γυρίσει με μερικούς φίλους ένα exploitation φιλμ. Τα συγκεκριμένα φιλμς παίζονταν σε μεταμεσονύχτιες προβολές ή σε drive-in μαζί με άλλες ταινίες του ίδιου είδους.

Χρησιμοποιώντας ασπρόμαυρο φιλμ λόγω χαμηλού κόστους, ενίσχυσε την αίσθηση της αληθοφάνειας, αυτή που δίνουν τα ντοκιμαντέρ της εποχής. Θέλοντας να δείξει έναν κόσμο όπου κυριαρχούν τα μη-ανθρώπινα πλάσματα, αποφάσισε να δημιουργήσει τους ζωντανούς-νεκρούς. Πήρε τον μύθο των ζόμπι και του έδωσε μια φοβερή δύναμη. Κατ’αρχάς είναι ασταμάτητα, είναι άπειρα γιατί μολύνουν όποιον δαγκώνουν, μολυσμένα και τα ίδια από κάποια μορφή ραδιενέργειας. Το φοβερό και τρομερό όμως είναι κάτι άλλο.

Σε μια σκηνή της ταινίας, όταν ένα ζευγάρι από τους αποκλεισμένους σε ένα σπίτι πρωταγωνιστές προσπαθεί να δραπετεύσει με ένα αυτοκίνητο, όπου κατά λάθος εκρήγνηται, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν, οι υπόλοιποι επιζώντες έντρομοι παρακολουθούν καθώς οι φλόγες κατακάθονται, ότι οι ζωντανοί νεκροί τρώνε τις σάρκες των ανθρώπινων πτωμάτων! Αυτή η μοναδική επιλογή είναι καίρια! Από τότε τα ζόμπι δεν είναι ποτέ χορτοφάγα! Τουναντίον, σε όλες τις ταινίες που θα ακολουθήσουν- οι οποίες είναι εκατοντάδες!- κατασπαράζουν αβοήθητα θύματα, ξεσκίζοντας με τα σάπια νύχια τους της σάρκες,  χύνοντας τα εντόσθια στη γη και βυθίζοντας τα βρωμερά δόντια τους σε τρυφερούς λαιμούς, πόδια, χέρια και γενικά οτιδήποτε εξέχει! Ξαφνικά από απόλυτα ελεγχόμενα τέρατα, βαρετά και αστεία, γίνονται σε μια "Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών" (Night of the living dead) αιμοδιψή, ακούραστα, εφιαλτικά πλάσματα, καταδικασμένα να τριγυρνάνε τον ερημωμένο, μετα-αποκαλυπτικό τους κόσμο, ψάχνοντας για φρέσκο ανθρώπινο κρέας!

Η ταινία βέβαια έχει και άλλες παραμέτρους. Έχει έναν Αφροαμερικανό πρωταγωνιστή, πράγμα σχεδόν ανήκουστο για την εποχή, έχει καταπληκτική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ειρωνική ματιά και ένα ματαιωτικό και απόλυτα απαισιόδοξο τέλος. Έτσι καταφέρνει να δημιουργήσει ένα έντονο κοινωνικό σχόλιο. Δεν έχει χάσει την δύναμή της και εκτός από το απόλυτο cult status που την συνοδεύει, μπορούμε να μιλάμε και για μια εμπνευσμένη και δυνατή κινηματογραφική δημιουργία, που ξεκίνησε ένα τσουνάμι gore αισθητικής και κανιβαλιστικών απολαύσεων.

Αγαπητά μου παιδιά μόλις μπήκαμε στην θαυμαστή Μ.Ρ. εποχή (Μετά Ρομέρο).

Από σύμπτωση περισσότερο, την ίδια χρονία με το Night of the living dead, το 1968 δηλαδή, βγήκε και η τελευταία άθλια παλιομοδίτικη ταινία με ζόμπι, που συγκαταλέγεται και στις 10 χειρότερες, το Astro-Zombies.

Το 1978, μετά από 3 ταινίες με μέτρια πορεία, ο παππούς των ζόμπι θα επιστρέψει με την καλύτερη ταινία του, το σίκουελ "Dawn of the dead" (Ζόμπι- το ξύπνημα των νεκρών)!! Αυτή τη φορά οι πρωταγωνιστές είναι αποκλεισμένοι σε ένα εμπορικό κέντρο! Τριγύρω και παντού στον κόσμο υπάρχουν μόνο ζομπάκια. Σαφής στιλίτευση της καταναλωτικής μανίας, καθώς είναι φοβερό το πώς οι νεκροί επιστρέφουν ασυναίσθητα στο.....MALL!! Μιλάμε για μια επική ταινία, που η κανονική της διάρκεια είναι 140'. Άπειροι κουβάδες αίμα, άντερα και συκωταριές, αλλά και βασικός κορμός ιστορίας. Ένα αποτρόπαιο αριστούργημα.

Το 1985 η τριλογία θα κλείσει- προς το παρόν- με το αρκετά αξιόλογο Day of the dead ( Η μέρα των ζωντανών νεκρών), όπου το πράγμα έχει παραγίνει και οι μόνοι επιζώντες ζούνε σε υπόγεια καταφύγια. Αλλά μαντέψτε! Θα τους φάνε ζωντανούς!!!

Ένα υποείδος ταινιών τρόμου είχε ενηλικιωθεί. Τα ζόμπι ήρθαν για να μείνουν.

Υπήρξε μια μουδιασμένη πρώτη περίοδος, που τα ζομπάκια περιφερόντουσαν χωρίς να μπορούν να βρουν σπίτι στην μεγάλη οθόνη. Δεν είχαν περάσει στη συνείδηση των απανταχού φαν. Θεωρούνταν υποκουλτούρα. Ευτυχώς την δεκαετία του εβδομήντα με την μεσουράνηση των exploitation ταινιών και την γραφική απεικόνιση της βίας, ακόμα και σε mainstream ταινίες (Ο Εξορκιστής, Ο Νονός π.χ), η ταινία του Ρομέρο βρήκε τον δρόμο της στους Ευρωπαϊκούς κινηματογράφους και έφηβοι σινεφίλ, μετέπειτα κινηματογραφιστές ονειρεύτηκαν το δικό τους όργιο με ζόμπι!

Το 1979 τη σκυτάλη θα πάρει ο Ιταλός πατέρας του απόλυτου και χυδαίου- ευτυχώς για εμάς- gore, Lucio Fulci. Θα σκηνοθετήσει ένα άτυπο σίκουελ του Dawn of the dead, μαγεμένος από το αιματοκύλισμα του Ρομέρο. Η ταινία είναι το "Ζόμπι 2"- με τον φοβερό Ελληνικό τίτλο της εποχής «Τα ζόμπι χτυπάνε τα μεσάνυχτα». Οποιοδήποτε περιθώριο καλαισθησίας και πολιτικής ορθότητας πάει περίπατο. Τα Ευρωπαϊκά ζόμπι είναι πιο άγρια, η κάμερα «χαίδεύει» τα μακελεμένα κορμιά σαν ταινία πορνό, οι σκηνές και η ιστορία γενικότερα στήνονται απλά για να δικαιολογήσουν το επόμενο κομμάτιασμα. Μάτια, γλώσσες, καρδιές, μαλλιά, νύχια, όλα βγαίνουν. Τα θύματα δε, στις ταινίες του Fulci, δεν προσπαθούν ιδιαίτερα να ξεφύγουν. Με μια χαρακτηριστική αδυναμία και απάθεια παραδίδονται στα πιο φρικαλέα ξεκοιλιάσματα. Ελληνική συμμετοχή παρακαλώ από την Όλγα Καρλάτου, που μας χαρίζει μια κλασσικότατη και χαρακτιριστικότατη σκηνή «ξεματιάσματος».

Ο Fulci θα συνεχίσει την φοβερή του καριέρα, με μια σειρά ακατονόμαστων φιλμ, που περιέχουν και ζομποκαταστάσεις- όπως το περίφημο L’Aldila (Η έβδομη πύλη της κολάσεως, 1980) και το κατ’εξοχήν φιλμ ζόμπι « Paura nella città dei morti viventi» (Τα Ζόμπι Ξανάρχονται, 1980). Το 1988 θα ξεκινήσει το "Zombi 3" (Στρατόπεδο ζωντανών νεκρών), το οποίο θα τελειώσει ο Bruno Mattei λόγω ασθένειας του σκηνοθέτη. Μέτρια ταινία στα γνωστά μονοπάτια. Το 1996, αφήνοντας πίσω του μια, βουτηγμένη στο αίμα και την αηδία, φιλμική πανδαισία, θα φύγει από τη ζωή. Τα ζόμπάκια έκλαψαν πικρά, αλλά δεν μείνανε ορφανά. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του’80 μια έκρηξη νέων και ταλαντούχων σκηνοθετών, που μετέπειτα μάλιστα κάνανε τρομερή καριέρα, θα πάρει ένα παρεξηγημένο είδος από το σάπιο του χέρι και θα το απογειώσει κάνοντας το αγαπητό στα εκατομμύρια αιμοδιψών θαυμαστών!

Μέσα στον Ιταλικό και Ισπανικό καταιγισμό αίματος, ένας Αμερικάνος φοιτητής ονόματι Sam Raimi, θα γυρίσει με δύο φίλους του ένα ερασιτεχνικό φιλμ με τον τίτλο "The Evil Dead" (Το καταραμένο άσμα, 1981). Η απαράμιλλη τεχνική της κάμερας, ο απίστευτος χαβαλές και το κέφι του σκηνοθέτη και ο θανατερός συνδυασμός grand-guignol και κωμωδίας κάνανε την ταινία πρώτα cult classic και μετά παγκόσμια επιτυχία στην αναδυόμενη αγορά του βίντεο. Η ιστορία με την απαγόρευσή της στην Μεγ. Βρετανία έως και πριν μερικά χρόνια είναι πασίγνωστη, με τον χαρακτηρισμό video nasty (μια κατηγορία που θα εξερευνήσουμε στο μέλλον!).

Η ιστορία μερικών νέων που μένουν σε μια έρημη καλύβα στο δάσος και διαβάζουν αποσπάσματα από ένα καταραμένο βιβλίο, που τους μετατρέπει σε δαιμονικά ζόμπι, είναι μια οδύσσεια σωματικών υγρών και υπερβολικών καταστάσεων- συμπεριλαμβανομένου και ενός βιασμού από δέντρα!!! Τρελή επιτυχία, που ακολούθησαν δύο συνέχειες (Evil dead 2- Νεκρός την αυγή, 1987 και Army of darkness- Ο στρατός του σκότους, 1992).

O Raimi θα γίνει πασίγνωστος σκηνοθέτης και παραγωγός με ταινίες όπως η τριλογία του Spider-Man και τηλεοπτικές σειρές όπως η Xena και το Spartacus!

Στην δεκαετία του ’80 οι ταινίες με ζόμπι θα ανθίσουν κανονικά και θα καλύψουν όλα τα είδη και τα γούστα. Δεν έχει νόημα να τις απαριθμήσουμε όλες, απλά θα κάνουμε μια ειδική μνεία στις χαρακτηριστικότερες.

"Αρκεί το παριζάκι μου να είναι Υφαντής..."

Να τονίσουμε ότι και η συμπεριφορά των ζόμπι, καθώς και ο «χαρακτήρας» τους διέφερε από ταινία σε ταινία. Ως επί το πλείστον ήταν τα κλασσικά άβουλα και πεινασμένα πλάσματα που είχαν αντιδράσεις πιο αργές ή γρήγορες ανάλογα με την βούληση του σκηνοθέτου. Επίσης το μακιγιάζ ήταν πάντα σημαντικό. Μερικές φορές ήταν πρόχειρο και απλό, ενώ άλλες εντυπωσιακό και αποτρόπαιο! Επίσης υπάρχουν προσωπικές ιστορίες ή ιστορίες μυστηρίου με έναν νεκροζώντανο- που δεν είναι βαμπίρ εννοείται.

Το "Dead and buried" (Τρόμος στην πόλη, 1981) από τους συγγραφείς του Alien είναι τέτοιου είδους ταινία, με προσεγμένη παραγωγή αλλά λίγο άτολμη.

Ο Ισπανός Jesus Franco, «θεός» του exploitation, με ταινίες που ασχολούνταν με κανίβαλους, λεσβίες βαμπίρες, σαδομαζοχιστικά, βασιμένα σε βιβλία του Μαρκήσιου ντε Σαντ, γυναικείες φυλακές, χειρουργικό τρόμο και όλα τα καλούδια, δεν μπορούσε να λείψει από την γενικότερη ζομποκατάνιξη. Οι ταινίες του όμως ήταν πρόχειρες και άτεχνες, και δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Τα ζόμπι είναι τελείως.....ζόμπι. 

Ένα μικρό διαμαντάκι του 1980 είναι το "l'inferno dei morti viventi" με τον φοβερό Ελληνικό τίτλο «Ζόμπι εναντίον κανιβάλων» του επί χρόνια συνεργάτη του Fulci, Bruno Mattei. Βασικά είναι σαν ταινία του Fulci. Τα ζόμπι είναι εμετικά και οι ζωντανοί τελείως βλάκες. Έχει ένα από τα εντυπωσιακότερα φινάλε, καθώς η πρωταγωνίστρια στριμωγμένη από τις ορδές των νεκρών ουρλιάζει, δίνοντας την ευκαιρία στα ζόμπι να της ξεριζώσουν τη γλώσσα και μετά να τραβήξουν τα υπόλοιπα «ψαχνά» από το στόμα με αποτέλεσμα να της πεταχτούν τα μάτια έξω....κυριολεκτικά! Αχ, γλυκές βραδιές της εφηβείας!

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για το «Zombie Holocaust» (Ζόμπι- Ανθρωποφάγοι στην Νέα Υόρκη, 1980), της γνωστής Ιταλικής σχολής.

Ας υπενθυμίσουμε εδώ, το βίντεο κλιπ του Michael Jackson για το τραγούδι του Thriller από το πασίγνωστο, ομώνυμο άλμπουμ. Γύρισε ένα 10λεπτο κλιπάκι με σκηνοθέτη τον John Landis (Blues Brothers, An American Werewolf in London) και ούτε λίγο, ούτε πολύ χορεύει παρέα με μια στρατιά ζομπάκια στην μέση ενός νεκροταφείου. Μιλάμε για μαζική ζομποϋστερία. Αυτό το βίντεο απευθυνόταν σε όλη την οικογένεια! Αν κάποια στιγμή "επιστρέψει" μπορεί να το ξαναχορέψει, αυτή τη φορά χωρίς το άθλιο make up!! 

DURAN DURAN ΚΑΙ ΣΥΚΩΤΑΚΙΑ!!!

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 υπήρξαν κάποιες «ήπιες» μορφές ζόμπι, κυρίως σε Αμερικάνικες ταινίες (Night of the comet- Η νύχτα του κομήτη, 1984/ Night of the Creeps, 1986) όπου θέλοντας να πλησιάσουν το πιο mainstream κοινό παρουσίαζαν με χιούμορ και ελαφρότητα κάποια καρτουνίστικης λογικής ζόμπι. Έχουμε δηλαδή μια γενικότερη περίοδο παρακμής, όπου ο μύθος προσπαθεί να προσαρμοστεί στο πολιτικώς ορθό, πράγμα ανήκουστο και φυσικά αποτυχημένο. Τα ζόμπι φύση και θέση είναι ασυμβίβαστα και χαρντκορίλες!

Το 1985 όμως έρχεται «καλπάζοντας» το "Re-Animator" (Ζωντανός-νεκρός) του Stuart Gordon. Πρόκειται για ένα αριστούργημα του είδους. Βασισμένο σε ένα διήγημα του Lovecraft είναι στην πραγματικότητα μια παραλλαγή του μύθου του Φρανκενστάϊν. Ο καθηγητής West όμως (ένας καταπληκτικός Jeffrey Combs) είναι δέκα φορές πιο τρελός από τον ήρωα της Shelley. Ανακαλύπτει ένα φωσφοριζέ υγρό που αναβιώνει τα πτώματα. Το τι γίνεται δεν περιγράφεται. Δεν είναι μια παραδοσιακή ταινία με ζόμπι, οι νεκροί-ζωντανοί είναι πάντως απίστευτοι. Μέχρι και μια γάτα ανασταίνεται με τρομερά αστεία αποτελέσματα. Για να μην μιλήσουμε για την «αποκεφαλισμένη» αιδιολειχία! Πρέπει κάθε σόφρων άνθρωπος να δει αυτό το αριστούργημα-ανοσιούργημα που το ακολούθησαν δύο άνισα σίκουελ.

Ο τίτλος του άρθρου χρωστάει στον Έλληνα διανομέα τον τίτλο του, καθώς το 1985 επίσης, θα βγει η πρώτη κωμωδία τρόμου, "The return of the living dead" με τον φοβερό φυσικά Ελληνικό τίτλο «Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα». Πρόκειται για μια αξιόλογη παραγωγή με αρκετό γέλιο,που εκτός από το Νο2 δεν κράτησε το επίπεδό της. Συνολικά βγήκαν 5 ταινίες.

Το «The Serpent and the rainbow” (Βουντού, 1989) είναι μια σοβαρή δουλειά του πασίγνωστου Wes Craven (A nightmare on elm street, Scream μερικές μόνο από τις ταινίες του) που γυρίζει στις ρίζες των ζόμπι και έχει μια αρτίστικη χροιά. Αξιόλογο αν και λίγο άνισο.

Το Pet Sematary (Νεκροταφείο ζωντανών, 1989) είναι μια σκοτεινή ιστορία απώλειας, που ασχολείται με τον θάνατο και την επαναφορά στη ζωή ενός παιδιού. Βασισμένο σε ένα διήγημα του Stephen King, είναι μια παράξενη μίξη οικογενειακού δράματος και νεκροζώντανης απειλής, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη.

ΑΞΙΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ!

Στα 90’s όλοι αυτοί οι ακατονόμαστοι πιτσιρικάδες που χάζευαν τις συκωταριές να χύνονται, ανδρώθηκαν και θέλησαν να γυρίσουν ταινίες και οι ίδιοι...σαν δεν ντρέπονται!

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο Peter Jackson. Πριν σαρώσει τα όσκαρ με το “Lord of the rings” φρόντισε να μας φιλοδωρήσει με μερικά ανοσιουργήματα, ένα εκ των οποίων είναι το απίστευτο «Braindead» (Εγκεφαλικά νεκρός, 1992). Καταχωρημένο σαν η πιο αιματηρή ταινία όλων των εποχών, είναι ένα όργιο σπλατεριάς. Θα προσθέσω ότι είναι και από τις πιο αστείες ταινίες. Που αλλού θα βλέπατε την βόλτα στην παιδική χαρά ενός μωρού ζόμπι! Που αλλού θα αντιμετώπιζε ο πρωταγωνιστής τις ορδές των ζόμπι με μια μηχανή για το γκαζόν! Αξεπέραστη, πρέπει να τη δεις για να την πιστέψεις.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που οι ταινίες με ζόμπι είναι σε μαζική παραγωγή. Το 90% ανήκουν στα σκουπίδια προφανώς. Έχουμε άχρηστα remake της πρώτης ταινίας του Ρομέρο, ένα συμπαθές της δεύτερης από τον σκηνοθέτη των «300» Zack Snyder και μια νέα τριλογία από τον ίδιο τον αρχιερέα των ζόμπι. “Land of the dead” (Η γη των ζωντανών νεκρων, 2005), «Diary of the dead” (Το ημερολόγιο των νεκρών, 2007) και «Survival of the Dead» (Επιζώντας από τους απέθαντους, 2009), με καλύτερη την πρώτη. Εδώ έχουμε κάτι σημαντικό που παρουσιάζεται για πρώτη φορά, ένα είδος ευφυίας. Ένας «αρχηγός» θα οδηγήσει τις στρατιές των ζόμπι σε μια οχυρωμένη, μοναδική πόλη ανθρώπων! Έντονα κοινωνικά σχόλια σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Η απομονωμένη «ελίτ», οι άνθρωποι και οι εξαθλιωμένοι παρίες, τα ζόμπι. Η δεύτερη είναι τύπου Blair Witch Project με κάμερα στο χέρι. Και οι 3 πάντως είναι αξιόλογες. Τα τελευταία χρόνια έχει « βρομίσει» ο τόπος από ταινίες του είδους. Οι περισσότερες, όπως είναι φυσικό, είναι χαμηλής ποιότητας και ενδιαφέροντος. Αναλώνονται σε μια επανάληψη της βασικής ιστορίας. Η δυνατότητα που έχει ο καθένας να γυρίσει στην εποχή μας μια ταινία, με μια ψηφιακή κάμερα στο χέρι, είναι καλό και κακό μαζί. Αυτές οι ταινίες που ξεχωρίζουν από την παραγωγή των τελευταίων χρόνων είναι μια χούφτα.

Κατ’αρχάς το πολύ καλό «28 days later» (28 μερες μετά,2002) του, μετέπειτα βραβευμένου με όσκαρ για το «Slumdog Millionaire»,Danny Boyle. Εδώ σε ένα κατεστραμμένο Λονδίνο τα ζομπάκια πάνε με «χίλια». Έχουμε δηλαδή σε μια ταινία μεγάλου προύπολλογισμού μια-ας πούμε- καινοτομία. Το να τους ξεφύγεις είναι δυσκολότερο. Το καστ είναι πρώτης διαλογής και η γενικότερη παραγωγή άρτια. Ακολούθησε ένα σίκουελ «28 Weeks later» (28 εβδομάδες μετά, 2007), γενικά υποδεέστερο.

Μια καταπληκτική κωμωδία το «Shaun of the dead» με τον ευφάνταστο ελληνικό τίτλο “Το «Ξύσιμο» των νεκρών”, παράφραση από την κλασσική ταινία του Ρομέρο, κυκλοφόρησε το 2004. Το φοβερό Βρετανικό δίδυμο, Simon Pegg και Edgar Wright, καταφέρνουν να μας κάνουν να τρομάξουμε και να κατουρηθούμε από τα γέλια, καθώς η μια εξωφρενική κατάσταση διαδέχεται την άλλη, με αποκορύφωμα την εξολόθρευση των ζόμπι με ιπτάμενους δίσκους βινυλίου, που εκείνη τη στιγμή πρέπει και να αποφασίσουν οι ήρωες ποιούς θα κρατήσουν...Απίστευτο.

Το 2005 ήταν μια μεγάλη στιγμή για την πατρίδα μας. «Το Κακό» προσγειώθηκε σαν η πρώτη και απόλυτη καθαρά ζόμπι Ελληνική ταινία. Με αξιόλογα εφέ και καλή παραγωγή, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι η ενσωμάτωση της ζόμπι μυθολογίας στην Ελληνική πραγματικότητα. Must-see για τους φαν του είδους. Ακολούθησε ένα άνισο σίκουελ, «Το κακό 2- Στην εποχή των ηρώων» με τον ίδιο σκηνοθέτη (Γιώργος Νούσσιας) με μεγαλύτερο ενδιαφέρον την συμετοχή του Billy Zane.

Το 2007 η Ισπανία, χώρα με μεγάλη ζομποπαράδοση, θα μας δώσει μια ανατριχιαστική, ιδιαίτερα τρομακτική ταινία, γυρισμένη υποτίθεται με μια τηλεοπτική κάμερα ενός συνεργείου, αποκλεισμένου σε μια πολυκατοικία με ζόμπι μέσα έξω και τριγύρω. Η κορύφωση της ταινίας για πολύ γερά νεύρα. Ήταν φυσικό να οδηγήσει σε σίκουελ και μερικά Αμερικάνικα ριμέϊκ. Σκηνοθέτες οι Jaume Balagueró, Paco Plaza και η ταινία ονομαζόταν [Rec]…!

Θα πάμε στην συνέχεια στην παγωμένη Νορβηγία όπου μια κωμωδία τρόμου πάλι θα μας κάνει να θαυμάσουμε μερικά χιτλερικά ζόμπι, καθώς οι νεκροί στρατιώτες των SS ανασταίνονται σε μια περιοχή που είχε διεξαχθεί μια μάχη και κομματιάζουν νεαρούς Νορβηγούς, με διάφορους ευφάνταστους τρόπους. Η ιδέα δεν είναι ιδιαίτερα καινούργια αλλά το φιλμ είναι καλογυρισμένο. Το όνομα της ταινίας είναι...φυσικά, Død snø (Το χιόνι βάφτηκε κόκκινο, 2009) του Tommy Wirkola.

Άλλη μια κωμωδία, από την Αμερική αυτή τη φορά το «Zombieland» του Ruben Fleischer με πρωτοκλασάτα ονόματα στο καστ (Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Emma Stone, Bill Murray) θα μας κάνει να περάσουμε ένα φανταστικό δίωρο αληθινά εμπνευσμένο. Στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει και ένας ξεκαρδιστικός κώδικας συμπεριφοράς και προστασίας απέναντι στα ζόμπι!

ΚΑΝΌΝΑΣ ΝΟ 21: ΑΠΌΦΥΓΕ ΤΑ ΣΤΡΙΠ ΚΛΑΜΠ

Το «La Horde» (Οι ορδές της εκδίκησης, 2009), μια σχετικά άνιση Γαλλική ταινία των Yannick Dahan, Benjamin Rocher θα είναι ο τελευταίος μακάβριος φιλμικός σταθμός μας. Είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και πεσιμιστική, κρατώντας όμως μια ειρωνική διάθεση. Στην πραγματικότητα δεν φέρνει κάτι νέο, αλλά είναι αρκετά καλογυρισμένη.

Τα τελευταία δύο χρόνια τα ζόμπι ήρθαν μέχρι των καναπέ μας. Ο Frank Darabont δημιουργός σπουδαίων κινηματογραφικών ταινιών (Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέϊγουόρθ, Το πράσινο Μίλι, The Mist) ξεκίνησε το 2010 στο τηλεοπτικό κανάλι AMC την διασκευή μιας σειράς βιβλίων κόμικ με τον τίτλο «The Walking dead». Έχουν ολοκληρωθεί ήδη 2 σεζόν και μπορούμε να μιλάμε για μια πραγματικά μεγάλη στιγμή της τηλεόρασης. Τα θέματα που καταπιάνεται είναι πολύπλοκα, οι ανθρώπινες ιστορίες συγκλονιστικές, το επίπεδο παραγωγής υψηλό και τα σφαξίματα επιπέδου χασάπη. Η τηλεόραση όπως ΠΡΕΠΕΙ να είναι. Άλλωστε πιο πολλά «ζόμπι» βλέπεις στο prime time της ελληνικής τηλεόρασης.

ΜΙΑ "ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ" ΑΝΑΛΥΣΗ

Η ιστορία θα συνεχιστεί. Οι πεινασμένες για ανθρώπινη σάρκα ορδές των νεκροζώντανων θα σαρώσουν την γη σε νέες απαράδεκτες ή φανταστικές και ευρηματικές ταινίες. Γιατί όμως τα ζόμπι- ξεκάθαρα μια κατηγορία φιλμικού τέρατος- ασκούν τόσο μεγάλη γοητεία και αναπαράγουν μια αποκρουστική και μονότονη για πολλούς ιστορία;

Η απάντηση μπορεί να είναι πιο απλή από όσο περιμένουμε. Κατ’αρχάς πάντα το σινεφίλ κοινό χρειαζόταν τα τέρατα. Ήταν προεκτάσεις και προβολές των βαθύτερων και πιο σκοτεινών ενστίκτων μας. Μέσα από τα παραμύθια, σαν μικρά παιδιά γνωρίσαμε μερικά. Ο κινηματογράφος μας δίνει την δυνατότητα μιας πιο ρεαλιστικής απεικόνισης. Η γοητεία του μακάβριου, η συλλογική συνείδηση της αρένας, όπου το αίμα ρέει άφθονο, η σχεδόν-ή ξεκάθαρα- πορνό αντιμετώπιση του ανθρώπινου πόνου και της απάνθρωπης αγωνίας, βρίσκει στην μεγάλη οθόνη μια ασφαλή διέξοδο, μια ψεύτικη απομίμηση της σκοτεινής γοητείας της διαστροφής, αλλά και της παιδιάστικης ανάγκης για χαβαλέ. Πάντα θα υπάρχουν στα λούνα παρκ τα τρενάκια του τρόμου για παράδειγμα, πάντα θα μας αρέσουν οι τρομακτικές ιστορίες μια νύχτα μέσα στην ζεστασία του σπιτιού μας ή δίπλα στην φωτιά.

Τα ζόμπι όμως ειδικά είναι φοβεροί χαρακτήρες! Είναι αυτό που απευχόμαστε να γίνουμε και πολύ φοβάμαι πως κάθε μέρα που περνά μας κάνει να μοιάζουμε πιο πολύ στα αιμοδιψή άβουλα και σάπια κουφάρια. Το να χάνεις την «ψυχή» σου, την βούλησή σου και να τριγυρνάς άσκοπα σαν καταραμένος, είναι από τους μεγαλύτερους εφιάλτες.

Η ίδια η «φυσιολογία» των ζόμπι είναι χαρακτηριστική και μετά από ενδελεχή και άκρως «επιστημονική» μελέτη, ο κύριος Μπομπίνας σας συνοψίζει τα βασικά χαρακτηριστικά.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ... ΖΟΜΠΙ!!!

Τα ζόμπι, αγαπητά μου παιδιά είναι νεκρά, αλλά όχι εντελώς. Προφανώς υπάρχει μια λειτουργία σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου. Έχουμε ενεργά προφανώς τα κέντρα της κίνησης , την όσφρηση και την επιτακτική αίσθηση της πείνας. Αυτόματα εμείς, οι ζωντανοί, βρισκόμαστε στην βάση της διατροφικής αλυσίδας. Αυτό είναι κάτι που πάντα μας τρομοκρατούσε σαν ιδέα και φυσικά ασκεί την δικιά του σκοτεινή γοητεία.

Γιατί ανασταίνονται οι νεκροί; Συνήθως υπάρχει μια ομιχλώδης γενεσιουργός αιτία. Δεν μας αφορά ιδιαίτερα, παρά μόνο τα αποτελέσματα. Ο Ρομέρο μας προτείνει μια μορφή ραδιενέργειας ή κοσμικής ακτινοβολίας που δραστηριοποιεί τους νεκρούς εγκεφάλους. Ως επί το πλείστον όμως είναι ο ανθρώπινος παράγοντας που παίζει ρόλο, με τα διάφορα τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα ή τα βιολογικά πειράματα για όπλα, ας πούμε. Οι νεκροζώντανοι- όπως ο παλιόφιλος ο Γκοντζίλα- έρχονται να μας «τιμωρήσουν». Υπάρχει λοιπόν το πανάρχαιο θέμα της «ύβρεως». Στις καινούργιες ταινίες οι εξηγήσεις συνήθως ξεπερνιούνται. Απλά κάποια στιγμή γίνεται της....πουτάνας στα ζόμπι!

Μερικές φορές τα σκοτεινά μάγια και οι ακατονόμαστες μαγγανείες ξυπνούν τους διαβολικούς νεκρούς. Διαλέγεις και παίρνεις. Ένας πρωταγωνιστής στο Dawn of the dead του 1978, αναφέρει ότι ο παππούς του του έλεγε ότι, όταν δεν θα υπάρχει άλλος χώρος στην κόλαση, οι νεκροί θα περπατήσουν στη γη!

Γιατί όμως θέλουν ανθρώπινο κρέας; Προφανώς γιατί θέλουν να ανανεώνουν τα νεκρά τους κύτταρα, τα οποία αποσυντίθενται με ταχύτατους ρυθμούς, εξού και η ακόρεστη πείνα. Η προτίμηση στους ανθρώπους- σε ταινίες έχουμε δει και φαγωμένα ζώα- υπάρχει γιατί, θεωρητικά, η συμβατότητα του DNA βοηθά την παραπάνω διαδικασία και προσθέτω και γω, γιατί είναι πιο απλό να μας πιάσουν, από ένα άλογο, ας πούμε.

Όσο πιο εξαντλημένα είναι δηλαδή λόγω έλλειψης τροφής, τόσο πιο σάπια και αργοκίνητα γίνονται.

Τα ζόμπι έχουν και λανθάνουσα μνήμη. Περιφέρονται σε εμπορικά κέντρα, σε δρόμους, κρατάνε εργαλεία. Σκέψεις φαντάσματα από μια προηγούμενη ζωή, που δεν θυμούνται. Ψίγματα κανονικότητας σε έναν εγκέφαλο σκέτο «πουρέ».

Όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα μπορούν ακόμα και να μάθουν βασικές και πρωτόγονες λειτουργίες, σαν κάποια, όχι και τόσο έξυπνα, ζώα. Αντιδρούν στη μουσική, στις φωνές και μερικές φορές προσαρμόζονται τόσο ώστε να αρπάξουν μια πέτρα ή ένα καδρόνι και να σπάσουν το παράθυρο.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μεμονωμένα άτομα, αναπτύσουν και λίγο παραπάνω ευφυία, ώστε να οδηγήσουν το υπόλοιπο «κοπάδι» στους λαχταριστούς και τρυφερούς ζωντανούς ανθρώπους.

Το συμπέρασμα είναι φυσικά, ότι ο μόνος τρόπος να τα σταματήσεις είναι να καταστρέψεις τον εγκέφαλό τους. Αυτό το ξέρει κάθε μαθητής της πρώτης δημοτικού! Επίσης καίγονται μια χαρούλα, ενώ η απόλυτη «κιμαδοποίηση» σε βοηθά να ξεδώσεις

Είναι φυσικό ότι παραλλαγές και διαφορετικές προσεγγίσεις θα υπάρχουν. Αυτά όμως εν ολίγοις είναι τα βασικά χαρακτηριστικά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ελπίζω ότι στο μέλλον θα έχουν την κινηματογραφική συνέχιση που τους αξίζει. Μπορεί για τον πολύ κόσμο να είναι απλά αποτρόπαια πλάσματα σε εμετικές ταινίες, έχουν όμως μαζί τους στρατιές φανατικών και πολλές από τις ταινίες αυτές είναι πλέον κλασσικές και έχουν επιρρεάσει τον υπόλοιπο «καθωσπρέπει» κινηματογράφο. Στην πραγματικότητα είναι κομμάτι του συλλογικού ασυνείδητου, που έψαχνε τρόπο να εκφράσει την φρίκη της ίδιας της ανθρώπινης φύσης και κάποια στιγμή γεννήθηκαν αυτά τα ανθρωποφάγα τέρατα. Δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, αλλά συγχρόνως είναι μέσα στον καθένα μας. Είναι βγαλμένα από το ανθρώπινο μυαλό και την φαντασία, κομμάτι μας, ανήκουν πια στην παγκόσμια κουλτούρα, λατρεύονται από μικρούς και μεγάλους. Είναι αυτό που αγαπάμε να μισούμε.

Φυσικά δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον....Μπορεί να είναι απλά το επόμενο στάδιο της εξέλιξης!

Μια ιστορία αίματος και απόγνωσης, σινεφίλ οργασμών και απόλαυσης. Ήταν ένας μικρός μόνο απολογισμός στις κανιβαλιστικές, παρεξηγημένες ταινίες με ζόμπι. Όσοι πιστοί προσέλθετε....!!!—Mr. Lakis (Zombakis) Bobinas.

TOP 10 ZOMBIE FLICKS BY BOBINAS

(ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ)

*BRAINDEAD- ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟΣ (1992) PETER JACKSON

*DAWN OF THE DEAD- ΖΟΜΠΙ, ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ(1978) GEORGE ROMERO

*DAY OF THE DEAD- Η ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (1985) GEORGE ROMERO

*EVIL DEAD- ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΑΣΜΑ (1981) SAM RAIMI

*TO KAKO- THE EVIL (2005) ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΟΥΣΣΙΑΣ 

*NIGHT OF THE LIVING DEAD- Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (1969) GEORGE ROMERO

*RE-ANIMATOR- ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ (1985) STUART GORDON

*SHAUN OF THE DEAD- ΤΟ "ΞΥΣΙΜΟ" ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (2004) SIMON PEGG, EDGAR WRIGHT

*28 DAYS LATER- 28 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ (2002) DANNY BOYLE

*ZOMBI 2- ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (1979) LUCIO FULCI

  

ΑΘΙΚΤΟΙ (INTOUCHABLES) 2011, Γαλλία- Διάρκεια 112'

Directors: Olivier Nakache, Eric Toledano.

Cast: François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny, Audrey Fleurot.

Γεννημένη για να συγκινήσει και να δημιουργήσει ζεστά και ανθρώπινα συναισθήματα, η ταινία των Olivier Nakache, Eric Toledano, που υπογράφουν συγχρόνως και το σενάριο, είναι βασισμένη- με υπογραμμισμένη την λέξη ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ- σε αληθινή ιστορία. Η υπογράμμιση προφανώς έχει να κάνει με το «περίπου» της υπόθεσης. Έχει ευτυχήσει να διαθέτει δύο καταπληκτικούς πρωταγωνιστές (François Cluzet, Omar Sy) και μερικούς ενδιαφέροντες δεύτερους ρόλους, προσεγμένη σκηνοθεσία, άρτια παραγωγή και μια εναρκτήρια σεκάνς καταδίωξης στο νυχτερινό Παρίσι, που σε εισάγει αμέσως στο κλίμα της ταινίας.

Δεν είναι ότι δεν περάσαμε καλά, αλλά δεν είδαμε κάτι νέο. Φτιαγμένη σαν μια απόλυτα feelgood ταινία, είναι γεμάτη με όλα τα αντίστοιχα στερεότυπα. Ο φτωχός έγχρωμος, γιος μεταναστών, που παραστράτησε αλλά διαθέτει φοβερά καλή ψυχή και εσωτερική καλιέργεια, ο πάμπλουτος τετραπληγικός- μιλάμε για π-ά-μ-π-λ-ο-υ-τ-ο-ς!

Είναι όμως φοβερά δυστυχισμένος, μιας και είναι καθηλωμένος σε ένα καροτσάκι για όλη του τη ζωή μετά από ένα ατύχημα με παρα-πέντε (όχι την σειρά, αυτό με το αλεξίπτωτο!). Για προφανείς λόγους βαρεμέρας θα επιλέξει τον συμπαθητικό και εξωστρεφή Driss για να γίνει ο προσωπικός του φροντιστής- τα βασικά...να του κάνει γυμναστική, να τον ταϊζει, να τον....ξεσκατίζει... Ο φτωχός πλην τίμιος Driss, που έχει πάει στην συνέντευξη για να πάρει μόνο μια υπογραφή για να ανανεώσει το επίδομά του, «ψήνεται» παραδόξως για μια τέτοια δουλειά. Οι δυό τους θα γίνουν οι καλύτεροι φίλοι και θα βοηθήσουν ο ένας τον άλλο να βρούν την ισσοροπία και την ευτυχία στην προσωπική τους ζωή.

Δεν είναι στιγμή ψυχοπλακωτική ταινία, όπως το «Η θάλασσα μέσα μου» ας πούμε. Γεμάτη από θετικά μηνύματα και με αμβλυμμένες   τις φυλετικές και κοινωνικές προκαταλήψεις, ανήκει σε εκείνες τις Αμερικάνικης νοοτροπίας ταινίες όπου όλοι ανεξαιρέτως στέκονται πάνω από τις περιστάσεις. Ρε παιδί μου, είναι όλοι...τόόόόσο καλοί.

Ιδανική για μια ευχάριστη και ζεστή βραδιά σπίτι με ουμανιστικά «μηνύματα». Η επιτυχία της δεν μου φαίνεται άδικη, καθώς και μόνο το ότι δείχνει ανθρώπους, που κάτω από δύσκολες συνθήκες βρίσκουν το δρόμο τους με τόσο «γλυκό» τρόπο, γεμίζει το σινεφίλ κοινό με ελπίδα και αισιοδοξία σε καιρούς χαλεπούς σαν κι αυτούς που ζούμε. Να ήταν όλα τόσο εύκολα...!

Αξίζει να την δείτε. Εμάς δεν μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά περάσαμε καλά....πως το λένε ....tres bien!!!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Με τη μαμά μου...

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ (WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN) 2011- Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, Διάρκεια 112'.

Director: 

Lynne Ramsay
Cast: Tilda Swinton, John C. Reilly, Ezra Miller, Jasper Newell.


Πως είναι αλήθεια να είσαι η μητέρα ενός "τέρατος"; Παρακολουθώντας την αποσπασματική ιστορία, μέσα από το μυαλό της Eva Khatchadourian ( η πάντα εκπληκτική Tilda Swinton ), ταξιδεύουμε στον χρόνο με ένα καταπληκτικό μοντάζ και η μόνη ένδειξη για το πότε, είναι το μάκρος των μαλλιών της ηρωίδας. Το κόκκινο είναι το χρώμα που την στοιχειώνει. Σε μια εκδρομή της στην Ιταλία, υποθέτουμε, σε έναν "πόλεμο" ντομάτας, στο αίμα που ο γιος της βούτηξε την ζωή της, στην μπογιά που της πετάνε στο σπίτι. Κάθε μέρα ξεπλένει τα χέρια της και κάθε μέρα φαίνεται σαν να είναι βουτηγμένη σε αυτό.

Απέκτησε κάτι που όλοι απευχόμαστε, ένα πραγματικά πανέξυπνο και "διαβολικό" παιδί, γεννημένο να της κάνει την ζωή κόλαση. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι υπερφυσικό όπως στην "Προφητεία". Η μόνη που το βλέπει είναι η ίδια. Ο πατέρας του ζει στην κοσμάρα του. Το σπίτι τους, ένα πολύ ακριβό σπίτι στα προάστια, είναι χαρακτηριστικά άδειο. Τα ράφια της κουζίνας, οι επιφάνειες των επίπλων, τα συναισθήματα. Στην πραγματικότητα ποτέ, κανείς δεν μιλάει πραγματικά για τον Κέβιν.

Βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του 2003 της Lionel Shriver, το φιλμ της Lynne Ramsay είναι ένα "ενοχλητικό" κομψοτέχνημα που διαθέτει δύο καταπληκτικές ερμηνείες από τρεις (!) ηθοποιούς, καθότι τον ρόλο του Κέβιν στα χρόνια 6 έως 8 τον παίζει ο φοβερός πιτσιρικάς Jasper Newell, που δίνει την σκυτάλη στον έφηβο Ezra Miller. Το μοντάζ όπως αναφέραμε είναι εκπληκτικό και η διεύθυνση φωτογραφίας από τον Seamus McGarvey φέρνει εις πέρας ένα δύσκολο έργο και απογειώνει το φιλμ.

Στην πραγματικότητα έχουμε ένα ψυχογράφημα με την μορφή ενός ψυχολογικού θρίλερ και συγχρόνως ένα κοινωνικό σχόλιο, με χαρακτηριστικά ειρωνική διάθεση και, παρά την σοβαρότητα του θέματος, διανθισμένο με χιούμορ. 

Από τις καλύτερες περσινές ταινίες, δεν της έτυχε η αναγνώριση που έπρεπε, είναι σίγουρο ότι θα αποκτήσει cult status. Δείτε τη οπωσδήποτε. Στην αρχή μπορεί να σας παραξενέψει, αλλά στην συνέχεια θα σας "ρουφήξει" στον κόσμο της. Η ματιά της ενδέχεται να μην είναι για όλους, αλλά όλοι μπορούν να τη δουν! Ένα "ανεξάρτητο" κινηματογραφικό διαμαντάκι.-------Lakis Bobinas.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   ****

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;   Χωρίς δεύτερη σκέψη...

ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ (THE HUNGER GAMES) 2012- ΗΠΑ, Διάρκεια 142'

Director, Writer:

Gary Ross

Cast:  Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Liam Hemsworth, Stanley Tucci, Wes Bentley, Woody Harrelson, Lenny Kravitz, Donald Sutherland.

Η Jennifer Lawrence να τρέχει ιδρωμένη μέσα στο δάσος και το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει αισθησιακά!  Αυτό είναι το μόνο που σου μένει μετά από τα 142 λεπτά του υπερφιλόδοξου 1ου μέρους, της διασκευασμένης για την μεγάλη οθόνη τριλογίας βιβλίων της Suzanne Collins.

Η ιστορία δεν είναι δα και πρωτότυπη. Με μια πρώτη σκέψη μου έρχονται στο μυαλό τα "The running man" με τον Arnold Schwarzenegger και το Ιαπωνικό "Battle royale". 

Σε ένα δυστοπικό μέλλον, όπου μια κυρίαρχη ελίτ ζει στην Πρωτεύουσα, μέσα στα πλούτη και τις διάφορες κιτς μόδες, παρακολουθεί μέσα από την τηλεόραση κάθε χρόνο τους Αγώνες Πείνας, όπου 24 έφηβοι, από διάφορες υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας, αλληλοσκοτώνονται σε απευθείας μετάδοση. Σαφές αναφορές στην εποχή μας και τα ριάλιτι. Η κοινωνία θυμίζει την αντίστοιχη Ρωμαϊκή, του Άρτου και των Θεαμάτων. 

Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε την επιλογή των υποψηφίων και την μεταφορά τους στην Πρωτεύουσα καθώς και την εκπαίδευσή τους. Τους υποδέχονται σαν ήρωες και είναι τα πρόσωπα της ημέρας σε κάθε σπίτι. Στη συνέχεια η ταινία επικεντρώνεται στον αγώνα και στην αγωνιώδη επιβίωση της πρωταγωνίστριας.

Υπάρχουν μερικά αξεπέραστα προβλήματα. Δεν είναι ότι η ταινία δεν βλέπεται ευχάριστα, απλά δεν είναι τίποτα το αξιόλογο. Κατ' αρχάς θέλοντας να κρατήσει το εφηβικό κοινό ρίχνει επικίνδυνα τον δείκτη της βίας που η ίδια θέλει να στηλιτεύσει. Επίσης ο κόσμος που παρουσιάζεται ισορροπεί ανάμεσα στην υπερβολή και το κιτς, με μια ηθελημένη σκηνοθετική προσέγγιση σε αυτό. Κατά την γνώμη μου, η ταινία γίνεται αστεία μερικές φορές. Μετά είναι το υλικό αυτό καθ' αυτό. Είναι φανερό ότι δεν μπορεί να συμπικνωθεί το ογκοδέστατο βιβλίο, με αποτέλεσμα να υπάρχουν τρύπες στο σενάριο, να πηδάμε σε πράγματα που δεν έχουν εξηγηθεί επαρκώς και να υποτιμούνται μερικοί βασικοί δεύτεροι χαρακτήρες. Αυτό κοστίζει στην ταινία που όπως φαίνεται η αρχική της διάρκεια θα ήταν πάνω από 3 ώρες και την περιόρισαν για να γίνει πιο εύπεπτη. Όταν όμως διασκευάζεις ένα βιβλίο προσέχεις να δουλέψεις το σενάριο για την διάρκεια μιας ταινίας, εξ ου και η λέξη διασκευή. Εδώ γυρνάνε και ότι βγει στο μοντάζ βρε αδερφέ.

Κάνω ειδική αναφορά για την κάμερα στο χέρι που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης. Προφανώς θέλει να δώσει ζωντάνια και ρεαλισμό στην εικόνα. Μερικές φορές "σκεπάζει" τις βίαιες σκηνές. Δεν το βρήκα πάντα επιτυχημένο και μερικές φορές ήταν εκνευριστικό.  

Η Lawrence λοιπόν, είναι η καλύτερη επιλογή για τον ρόλο και λάμπει σε αυτόν. Δυναμική και τρωτή την ίδια στιγμή, μεταφέρει με το ταλέντο της όλο μας το ενδιαφέρον και την ταύτιση. Σηκώνει στις πλάτες τις την ταινία και είναι αξιοθαύμαστη, το καλύτερο στοιχείο του φιλμ. Σε δεύτερους ρόλους συναντάμε πασίγνωστους καρατερίστες. Τον Stanley Tucci, που παίζει έναν τηλεπαρουσιαστή με ειρωνική διάθεση- πάντα ξεχωριστός- τον Donald Sutherland που είναι ο πρόεδρος Σνόου, ο απόλυτος άρχοντας του κόσμου, που παίζει συγκρατημένα και απειλητικά και τον πάντα απερίγραπτα απολαυστικό Woody Harrelson.

Υπάρχει μια σημαντική έλλειψη φαντασίας στην σκηνοθεσία, καθώς περνάμε από σκηνή σε σκηνή χωρίς να υπάρχει κάποια που να μας μένει στο μυαλό, για να μην μιλήσουμε για το κάπως ερασιτεχνικό φινάλε. Διεκπεραιωτική σκηνοθεσία από τον Gary Ross πρώην σεναριογράφο που έχει κάνει 3 ταινίες με αυτή, την μεγάλη του ευκαιρία.

Άνιση λοιπόν, βλέπεται σχετικά ευχάριστα, δεν μας αφήνει τίποτα. Το Χόλιγουντ στην "πρεμούρα" του να μας εφοδιάσει με μια καινούργια σειρά ταινιών από βιβλία που θα αποδειχτεί "πακτωλός", τύπου Χάρι Πότερ ας πούμε, θα δοκιμάσει κάποια best sellers. Ελπίζω να μην μας σπάσει τα νεύρα.

Προσπεράστε ή συμμετάσχετε. Η απόφαση είναι δική σας. Δεν θα χάσετε τίποτα φοβερό. Όπως θα έλεγε και ο παλιόφιλος ο Highlander άλλωστε: "Στο τέλος θα μείνει μόνο ένας"....ή δύο...-----Mr. Lakis

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; 142 λεπτά; Είστε τρελοί;

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ (CARNAGE) 2011- Γαλλία, Ισπανία, Ισπανία, Γερμανία- Διάρκεια 79'

Director: 

Roman Polanski 

Cast:  Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz, John C. Reilly

Γυρισμένο μέσα σε ένα διαμέρισμα, μην κρύβοντας στιγμή την θεατρική του καταβολή, "Ο θεός της σφαγής" είναι μια "μικρή" ταινία για το πως οι καθωσπρεπισμοί και οι ευγενείς ιδέες τεσσάρων μεσοαστών, με όλες τους τις νευρώσεις, πάνε περίπατο, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουν για τα παιδάκια τους. Τα παιδάκια τους- και ουχί τα παϊδάκια τους- μαλώσανε στον δρόμο και το ένα βάρεσε με ένα κλαδί το άλλο. Το ζευγάρι των γονέων του θύτη, λοιπόν πήγε στο σπίτι του θύματος για να συζητήσει "πολιτισμένα" και να διευθετήσουν από κοινού το θέμα.

Η ταινία βλέπεται απνευστί. Διαρκεί 1 ώρα και ένα τέταρτο και έχει το κατάλληλο καστ. Είναι και οι 4 πολύ καλοί. Ο Πολάνσκι επικεντρώνεται στην γλώσσα του σώματος και στον λόγο. Θα μπορούσε να το βάλει και σε μια σκηνή θεάτρου, τόσο λιτό είναι. Αυτό που έχει σημασία είναι η απόλυτη κατάρρευση της επιφανειακής ευγένειας καθώς μιλάμε για κυριολεκτική λεκτική σφαγή. Είναι αρκετά απολαυστικό το να βλέπεις πως πάνε βόλτα οι θεωρίες και το πολιτικώς ορθό. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι παρόμοιες παραστάσεις έχουν παιχτεί σε χιλιάδες σπίτια. Το καταπληκτικό είναι ότι τα ζευγάρια θυμίζουν πολύ με την συμπεριφορά τους τα καθ'ημάς, Ελληνάρες αστούς που νομίζουν ότι έχουν ανακαλύψει το νόημα της ζωής και ότι είναι πολύ δημοκράτες και διαλλακτικοί.

Οι συμμαχίες στην ταινία θα αλλάξουν μερικές φορές, ανάλογα με το που πάει η κουβέντα. Τα στερεότυπα θα υπερισχύσουν της λογικής και τα καημένα τα παιδάκια- και ουχί παϊδάκια είπαμε- θα φαντάζουν σαν τα απόλυτα θύματα του μακελειού, αν και δεν τα βλέπουμε παρά μονάχα φευγαλέα στην αρχή της ταινίας.

Ότι αξίζει είναι οι ερμηνείες, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Κατά τα άλλα είναι σαν το θέατρο της Δευτέρας reloaded. Νοικιάστε το dvd βρε αδερφέ...Mesie Bobinas 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  Θα ήθελα να το δω στο θέατρο...