Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

TOP 10 HORROR REMAKES - Τα 10 καλύτερα Ριμέϊκ ταινιών τρόμου του κ. Λάκη Μπομπίνα


Εξαιτίας της πιο κάτω παρουσίασης της ταινίας τρόμου "Παράνοια", η οποία είναι ριμέϊκ παλαιότερης, αναφέρουμε τα κατά την γνώμη μας, 10 καλύτερα ριμέϊκ ταινιών τρόμου όλων των εποχών.
Ριμέϊκ, για όποιο παιδάκι δεν ξέρει, είναι μια καινούργια εκδοχή παλαιότερης ταινίας.
Tώρα αν τυχαίνει και είναι καλύτερη από την πρωτότυπη θα παίρνει και ένα αστεράκι δίπλα!
Έχουμε και λέμε :

- THE BLOB ( 1988 ) Chuck Russell, original movie ( 1958 )*
- THE HILLS HAVE EYES / Αίμα στους λόφους ( 2006 ) Alexandre Aja, original ( 1977 )*
- THE RING / Σήμα κινδύνου ( 2002 ) Gore Verbinski, original movie ( Ringu ) japan ( 1998 )
- THE FLY / Η μύγα ( 1986 ) David Cronenberg, original ( 1958 )*
- THE THING / Η απειλή ( 1982 ) John Carpenter, original ( 1951 )
- INVASION OF THE BODY SNATCHERS ( 1978 ) Philip Kaufman, original ( 1956 )
- LAST HOUSE ON THE LEFT ( 2009 ) Dennis Iliadis, original ( 1972 )*
- BRAM STOCKER'S DRACULA / Δράκουλας ( 1992 ) Francis Ford Coppola, many earlier adaptations
- DAWN OF THE DEAD / Το ξύπνημα των νεκρών ( 2004 ) Zack Snyder, original ( 1979 )
- THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE / Ο Σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι ( 2003 ) Marcus Nispel, original ( 1974 )




before...

                                                                                                      after....


                                                                                                    XIXIXIXIXIXIXIXIXIXI..!!!!

Παράνοια ( THE CRAZIES ) ΗΠΑ ( 2010 )


DIRECTOR                                                                          Τρόμου
Breck Eisner

96' - COLOR

Η ταινία Παράνοια ( The crazies )  είναι ριμέϊκ της υποτιμημένης και αρκετά ενδιαφέρουσας ομώνυμης ταινίας του Τζορτζ Ρομέρο. Ο Ρομέρο φυσικά είναι ο δημιουργός των συγχρόνων αιμοδιψών ζόμπι και ξεκίνησε με την κλασσική ταινία ''Η νύχτα των ζωντανών νεκρών'' ( Night of the living dead ).

Σε μια μικρή και ειδυλλιακή κωμόπολη των ΗΠΑ οι κάτοικοι θα αρχίσουν να φαίνονται αφηρημένοι και στην συνέχεια ένας ένας θα παρουσιάσουν δολοφονικές τάσεις. Μια χούφτα άνθρωποι, που δεν έχουν μολυνθεί από αυτόν τον ιό που φαίνεται να έχει το νερό, με αρχηγό τον σερίφη, θα προσπαθήσουν να κάνουν μια απελπισμένη ''έξοδο'' από την αποκλεισμένη από τον στρατό πόλη. Κυριολεκτικά περικυκλωμένοι από τους πρώην φιλήσυχους και νυν τρελαμένους γείτονές τους, από την μία και τις εκκαθαριστικές επιδρομές των κρατικών μυστικών υπηρεσιών, από την άλλη, θα ζήσουν μερικά εφιαλτικά εικοσιτετράωρα.

Η ταινία ξεκινά αρκετά καλά δείχνοντας την σταδιακή αποκτήνωση του πληθυσμού και με μερικές εικόνες αποκάλυψης θα στήσει το σκηνικό για την υπόλοιπη τρεχάλα των πρωταγωνιστών. Ο Τίμοθι Όλιφαντ είναι καλός στον πρωταγωνιστικό ρόλο του σερίφη, μεταπηδώντας από την τηλεόραση ( DEADWOOD ) στην μεγάλη οθόνη. Οι παρανοϊκοί κάτοικοι δεν είναι μεν ζόμπι, αλλά είναι ακόμα πιο επικίνδυνοι γιατί διαθέτουν ανθρώπινη ικανότητα και ευφυΐα. Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε πολύ καλά όλους τους χαρακτήρες, αλλά ο σκηνοθέτης, με σχετική σιγουριά, μας κάνει να παρακολουθούμε τις περιπέτειες τους επεξηγώντας τα κίνητρα τους με τις απελπισμένες τους πράξεις. Αυτό βασικά που θέλει είναι να μας βάλει στην καρδιά του εφιάλτη χωρίς να χάνει περιττό χρόνο. Οι κυβερνητικές δυνάμεις είναι κυριολεκτικά απάνθρωπες καθώς δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία στους μη μολυσμένους και ενδιαφέρονται μόνο στο να διαγράψουν την πόλη από τον χάρτη. Από αυτή την άποψη η ταινία είναι ξεκάθαρα μηδενιστική. Οι πολίτες της χώρας λαμβάνονται σαν παράπλευρη απώλεια. Όλοι οι πράκτορες και οι στρατιώτες είναι με στολή και δεν γνωρίζουμε ούτε έναν, σαν κομμάτια μιας μηχανής εξολόθρευσης.

Με σταθερή ματιά λοιπόν ο σκηνοθέτης καταφέρνει να κάνει μια ταινία ενδιαφέρουσα αλλά που δεν διαφέρει και πολύ από όσες έχουμε δει με παρόμοιο θέμα. Καμία έκπληξη λοιπόν. Το μόνο δυνατό στοιχείο είναι ότι δεν αφήνει ούτε μια χαραμάδα ελπίδας ή χιούμορ σε όλη την ταινία και έτσι την κάνει πραγματικά έντονη και αγωνιώδη. Ελέγχει τις ποσότητες αίματος και δεν χρησιμοποιεί περιττά ξαφνιάσματα, δίνοντας μια αξιοπρεπή δημιουργία.  

Η Παράνοια είναι λοιπόν μια συμπαθής ταινία και ένα ριμέϊκ που σέβεται το πρωτότυπο. Δεν είναι παραπάνω από μιάμιση ώρα αγωνίας και διασκέδασης, για τα παιδάκια βέβαια που διασκεδάζουν με αυτού του είδους τις ταινίες. Νομίζω ότι μια προβολή της στην άνεση του σπιτιού μας, ένα απόγευμα μετά την δουλειά είναι η ιδανική περίπτωση θεάσεως της. Και επειδή ο κύριος Λάκης είναι χρόνια μπροστά θα σας συμβουλέψει και για την διατροφική δύναμη της ταινίας! 

Καλό είναι να έχετε φάει και όχι πολύ βαριά. Δεν προτείνεται με σουβλάκια ή πίτσες, θα σας κάτσουν στο στομάχι. Ένας Λάκης βέβαια δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα και περήφανα καταβροχθίζει ότι βρει μπροστά του. Αν θέλετε να του μοιάσετε ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Μια καλοβαλμένη περιπέτεια τρόμου χωρίς μεγάλες εκπλήξεις, η Παράνοια θα σου κρατήσει καλή συντροφιά και δεν θα προσβάλει την νοημοσύνη σου. Τώρα αν δεν την δεις δεν χάθηκε και τίποτα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :  ** για κινηματογράφο
                              **1/2 για σπίτι

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Δεν νομίζω.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Φαν του είδους και κυνηγοί ριμέϊκ.


Και το τρέϊλερ της παλιάς ταινίας που, αν θέλει κάποιος να την αναζητήσει, βγήκε με τον Ελληνικό τίτλο'' Καραντίνα : ο ουρανός έβρεξε θάνατο''( ! )  και είναι του 1973. Αξίζει να την δείτε πάντως. 

                    ">



Σάββατο 1 Μαΐου 2010

BOBINA CLASSICS


Νοσφεράτου ( NOSFERATU - EINE SYMPHONIE DES GRAUENS ) Γερμανία ( 1922 )  

CAST
Max Schreck, alexander Granach, Gustav von Wengenheim, Greta Schroeder.


DIRECTOR
F.W. Murnau

94' - SILENT, BLACK&WHITE

Τρόμου


Δεν υπάρχει άλλη ταινία σαν το Νοσφεράτου, το απόλυτο αριστούργημα του Μουρνάου, γυρισμένο το 1922, πρώτη ταινία που καταπιανόταν με την ελεύθερη διασκευή του πασίγνωστου μυθιστορήματος ''Δράκουλας'' του Μπραμ Στόουκερ. Ολόκληρος ο πρωτότυπος τίτλος του στα Γερμανικά είναι ''Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου''. Πρόκειται για μια θρυλική ταινία που έχει επηρεάσει όσο λίγες τον κινηματογράφο και όμως παρ'ολίγο να μην είχαμε την δυνατότητα να δούμε σήμερα αυτή την μοναδική δημιουργία! 

Ο Μουρνάου διασκεύασε, όχι και τόσο ελεύθερα, το παραπάνω μυθιστόρημα, χωρίς όμως να ζητήσει τα δικαιώματα από την χήρα του συγγραφέα, με αποτέλεσμα να τον σύρει σε δίκη και να την κερδίσει. Τι κι αν άλλαξε τα ονόματα των πρωταγωνιστών για ξεκάρφωμα, η απόφαση έλεγε ρητά ότι έπρεπε να καταστραφούν όλες οι υπάρχουσες κόπιες, το οποίο και έγινε! Για καλή μας τύχη όμως και από την φροντίδα κάποιων που είχαν στα χέρια τους κάποια αντίτυπα και τα φύλαξαν, μπορούμε σήμερα με πλήρως αποκατεστημένη εικόνα, να απολαμβάνουμε αυτό το πραγματικά γοτθικό δημιούργημα. Σας συστήνω την έκδοση της ΚΙΝΟ, η οποία είναι επεξεργασμένη από το ίδρυμα των κληρονόμων του Μουρνάου και περιέχει όλες τις σκηνές που σώζονται, δίνοντας ένα συνολικό χρόνο 94 λεπτών. Τα έξτρας επίσης είναι εντυπωσιακά.


Η ιστορία είναι πάνω κάτω γνωστή: Ο Χάτερ στέλνεται από το μεσιτικό γραφείο που δουλεύει στα Καρπάθια και στον μυστηριώδη Κόμη Όρλοκ που μένει στον πύργο του. Παρ'όλες τις προειδοποιήσεις των χωρικών της περιοχής φτάνει και φιλοξενείται από τον Κόμη. Εκείνος  παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά και σε μια στιγμή που ο Χάτερ κόβεται με το μαχαίρι την ώρα του φαγητού, ο κόμης δεν μπορεί να αντισταθεί στην όψη του αίματος και παίρνει ανάμεσα στα χείλη του το δάκτυλο του σοκαρισμένου ήρωα μας. Σιγά σιγά καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ένα βαμπίρ με φρικιαστική όψη και ότι ο ίδιος  είναι φυλακισμένος του. Ο Όρλοκ ταξιδεύει στην Βρέμη, σε ένα καράβι, μέσα σε κιβώτια με χώμα και αρουραίους από την γη του. Ο Χάτερ καταφέρνει να το σκάσει και γυρνά να προστατέψει την αγαπημένη του 'Ελεν. Στο μεταξύ το καράβι που μεταφέρει το τρομερό φορτίο φτάνει στο λιμάνι με όλους τους ναυτικούς νεκρούς . Στην συνέχεια μια φοβερή επιδημία πανούκλας πλήττει την πόλη και πολλοί άνθρωποι βρίσκονται νεκροί.

Ο θρύλος λέει ότι ο απόκοσμος πρωταγωνιστής, Μαξ Σρεκ, ήταν στην πραγματικότητα ένας γνωστός ηθοποιός που έπαιξε κάτω από το βαρύ και αξεπέραστο μέϊκ απ. Το επώνυμό του άλλωστε στα Γερμανικά σημαίνει φόβος! Πάντως για την ιστορία, στα πρακτικά υπάρχει ένας ηθοποιος με αυτό το όνομα. Ο συγκεκριμένος έκανε αυτή την μοναδική κινηματογραφική εμφάνιση και χάθηκε από προσώπου γης! Η ερμηνεία του δεν περιγράφεται. Η παρουσία του και μόνο προκαλεί τη αποστροφή και τον τρόμο, καθώς παρουσιάζεται σαν ένα αιμοδιψή τέρας με μορφή τρωκτικού και σιλουέτα εφιαλτική. Σπάνια στην ιστορία του κινηματογράφου υπάρχει μια παρουσία τόσο εμβληματική!


Η σκηνοθεσία είναι μοναδική. Για να καταλάβουμε το μέγεθός της πρέπει να σκεφτούμε ότι μέχρι τότε δεν υπήρχαν απεικονίσεις των βαμπίρ στην οθόνη. Ο Μουρνάου - ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες των πρώτων δεκαετιών του σινεμά - εισάγει πολλά στερεότυπα που αργότερα θα χρησιμοποιήσουν όλοι οι μετέπειτα δημιουργοί, ακόμα και μέχρι σήμερα. Δεν παρουσιάζει όμως τον βρυκόλακα ως κομψευόμενο κύριο, ούτε σαν ένα μοναχικό πλάσμα ιδιαίτερο που ψάχνει την αγάπη, όπως έγινε αργότερα στις ταινίες, εκατοντάδες τώρα πια, που θα ακολουθήσουν. Είναι ένα τέρας που διψά για αίμα, ένα απάνθρωπο, ασταμάτητο θηρίο, ο τρόμος προσωποποιημένος. Και ο τρόμος είναι το κύριο μοτίβο της ταινίας, ο βαθύς φόβος του θανάτου. Είτε με την μορφή του βαμπίρ, είτε με την μορφή της αρρώστιας. Τα πλάνα είναι δυσοίωνα, βουτηγμένα στην ομίχλη και στις σκιές. Οι σκιές είναι παντού. 
Ο σκηνοθέτης κάνει και κάτι άλλο για πρώτη φορά, μεταφέρει τα γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους και έτσι αποδεσμεύεται από την σιγουριά των στούντιο. Όλοι οι σύγχρονοί του, ειδικά αυτοί του εξπρεσιονισμού, κάνανε τις ταινίες εξ'ολοκλήρου σε στούντιο. Τα καταφέρνει θαυμάσια, έχοντας επιλέξει τοποθεσίες ιδανικές για το παράξενο παραμύθι του. Επειδή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σκηνικά που θα κάνουν να μοιάζει πιο αλλόκοτος ο κόσμος του, κατεβάζει την κάμερα χαμηλά και δημιουργεί τις παράξενες γωνίες μόνος του.


Είναι τόσο καλό το αποτέλεσμα που του εξασφαλίζει αυτόματα ένα εισιτήριο για την Αμερική που θα γυρίσει μερικά ακόμα αριστουργήματα πριν τον βρει ο πρόωρος θάνατος, 9 χρόνια μετά, στην Καλιφόρνια σε ατύχημα με το αμάξι. Ήταν 42 ετών. 

Η ταινία βλέπεται ακόμα άνετα και είναι απίστευτα αποτελεσματική. Κάποια εφέ προφανώς έχουν παλιώσει, αλλά είναι η δύναμη της εικόνας και η υποβολή της ατμόσφαιρας τόσο έντονες, που δεν επηρεάζουν το εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Οι κινήσεις είναι πλαστικές και μελετημένες στην παραμικρή λεπτομέρεια. Εξαιρετική!

Το 1979 υπήρξε ένα ριμέϊκ του Βέρνερ Χέρτζογκ με τον Κλάους Κίνσκι σχετικά συμπαθές. Το 2000 γυρίστηκε η ταινία SHADOW OF THE VAMPIRE, όπου καταπιάνεται με τα γυρίσματα της ταινίας! Ο Τζον Μάλκοβιτς παίζει τον Μουρνάου και ο Γουϊλεμ Νταφόε τον Μαξ Σρεκ. Η διαφορά είναι ότι η ταινία δείχνει τον σκηνοθέτη να έχει βρει ένα πραγματικό βαμπίρ που του έδωσε τον ρόλο και το όνομα!!!!!! Πέρα από αυτό το ενδιαφέρον εύρημα, αυτή η λίγο σουρεαλιστική δημιουργία, δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα. Ο Τιμ Μπάρτον στο BATMAN RETURNS ονομάζει τον χαρακτήρα του Κρίστοφερ Γουόκεν, Μαξ Σρεκ!!! Για να μην πούμε για τον πρασινωπό Σρεκ της σειράς animation της Dreamworks....Μπορώ να συνεχίσω μέχρι αύριο με τις αναφορές από την κλασσική αυτή ταινία.  

Η μουσική σε στοιχειώνει, η εικόνα σε υπνωτίζει, η σκηνοθεσία σε συνεπαίρνει. Αφήσου στο γλυκό ''δάγκωμα'' του Νοσφεράτου.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ***** για την κινηματογραφική του αξία
          
                              **** για οικιακή προβολή

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : 'Ανετα!!!!!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ ; : Όποιοι προτιμούν αυθεντικές αξίες.


Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Ο απίθανος κύριος Φοξ ( FANTASTIC MR. FOX ) Βρετανία, ΗΠΑ ( 2009 )






CAST
Με τις φωνές των: George Clooney, Meryl Streep, Jason Schwartzman, Bill Murray, Wallace Wolodarsky, Eric Anderson, Michael Gambon, Willem Dafoe, Owen Wilson, Jarvis Cocker, Helen McCrory, Wes Anderson, Steven Rales, Adrien Brody.

DIRECTOR
Wes Anderson ( also Screenwriter, Producer )

83' - COLOR
Animation ( κούκλες )

Ο Γουές Άντερσον είναι μια ειδική περίπτωση. Οι ταινίες του απολαμβάνουν την σχεδόν καθολική αποδοχή των κριτικών και ενός σκληρού πυρήνα φανατικού κοινού. Για την ενημέρωση σας μερικές από τις προηγούμενες ταινίες του ήταν οι εξής: Οικογένεια Τένενμπάουμ, Rushmore, Ταξίδι στο Darjeeling, Υδάτινες ιστορίες. Γενικά παραδέχομαι ο'τι έχει ένα στυλ προσωπικό, μια ματιά ιδιαίτερη, δοκιμάζει πράγματα που άλλοι σκηνοθέτες δεν θα τολμούσαν να κάνουν και κινείται έξω από την mainstream λογική. Τον βρίσκω όμως λίγο δήθεν και τις ταινίες του από συμπαθητικές έως αδιάφορες.

Εδώ δουλεύει με κούκλες, με την τεχνική του stop motion ( βλέπε Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης και Κοραλάϊν ) διασκευάζοντας στα μέτρα του ένα παραμύθι πολύ γνωστό στην Αμερική, του Ρόαλντ Νταλ, και κάνει την καλύτερη δουλεία του κατά την άποψη μου, χωρίς να σε ξετρελαίνει εννοείται. Η κίνηση της κούκλας είναι σωστή, η ιστορία έχει ανατροπές και αστειάκια και διαρκεί όσο χρειάζεται. Βάζει μέσα τα αγαπημένα του θεματάκια περί οικογενειακής δυσλειτουργίας με χιούμορ, χρησιμοποιεί καλό σάουντρακ με παλιά τραγούδια, όπως συνηθίζει και υποστηρίζεται από ένα εντυπωσιακό καστ. Εντυπωσιακό ως προς τα ονόματα, γιατί δεν κάνουν όλοι την καλύτερη δουλειά. 
Ειδικά ο πρωταγωνιστής Τζορτζ Κλούνεϊ παίζει με την συνηθισμένη μανιέρα του , αν και προσπαθεί, δεν λέω... Όμως όταν μιλάει ο κύριος Φοξ είναι σαν να βλέπουμε μπροστά μας την αφεντομουτσουνάρα του υπεργκόμενου με το τετράγωνο σαγόνι. Αντίθετα για να καταλάβεις ότι την κυρία Φοξ την παίζει η Μέριλ Στριπ πρέπει να δεις τους τίτλους τέλους, γιατί η γυναίκα είναι θεά. 

Η υπόθεση είναι απλή και χαριτωμένη: Ο κύριος Φοξ αποφασίζει, μετά από προτροπή της εγκύου γυναίκας του, να πάψει να είναι κλεφτοκοτάς και να γίνει σοβαρή αλεπού για χάρη της ίδιας και του παιδιού της. Καταφέρνει για 12 ολόκληρα - αλεπουδίσια - χρόνια να είναι υποδειγματικός. Κάποια στιγμή όμως, όταν τον επισκέπτεται ο ανιψιός του Κριστόφερσον, θα θυμηθεί τα ''νιάτα'' του και θα τα βάλει με τρεις διαβολικούς χωριάτες που θα του κηρύξουν ανελέητο πόλεμο. Θα δώσει λοιπόν μια άνιση μάχη επιβίωσης με σύμμαχους τα υπόλοιπα ζωάκια που είναι γείτονές του.

Δεν είναι όσο παιδικό ακούγεται αλλά παρ'όλα αυτά είναι μια χαρά και για μικρά παιδιά. Το χιούμορ είναι υπόγειο και η βία είναι στα πλαίσια του παραμυθιού. Ο κόσμος που κινούνται οι ήρωες είναι γοητευτικά φτιαγμένος. Όλα καλά, αλλά.....έχεις πάλι την εντύπωση ότι πέρασε και δεν ακούμπησε.

Παρόλα αυτά περνάς καλά. Αν το δεις μόνος, σε φάσεις, μπορεί και να βαρεθείς. Τώρα αν σου ξεφύγει και δεν το δεις δεν έγινε και τίποτα.

Ο απίθανος κύριος Λάκης...ε, συγγνώμη, κύριος Φοξ ήθελα να πω, σκάβει ένα λαγούμι για την καρδιά μας αλλά βγαίνει πάλι σε κοτέτσι!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : **1/2 για κινηματογράφο

                             *** για οικιακή προβολή

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Μόνο αν δούλευα σε παιδικό σταθμό.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Τα πάντα όλα!





Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

SHERLOCK HOLMES ( ΗΠΑ ) ( 2009)

CAST
Robert downey Jr., Jude Law, Rachel McAdams, Mark Strong, Eddie Marsan.

DIRECTOR
Guy Ritchie

130' - COLOR

Περιπέτεια μυστηρίου






Ευτυχώς που αυτό το παλικάρι, ο Γκάϊ Ρίτσι, καθάρισε με της σκοτούρες τις πρώην γυναίκας του και νυν τεκνορουφήκτρας, Μαντόνα Λουίζ Τσικόνε. Μπορεί επιτέλους να μας δώσει μια περιπέτεια της προκοπής. Άλλωστε γι'αυτό είναι ικανός, μιας και όλες του οι ταινίες είναι σαν μεγάλα θορυβώδη βιντεοκλίπ με ασταμάτητες εξυπνάδες και αλητείες από τους ήρωες - συνήθως αντροπαρέες. Εδώ λοιπόν κάνει την καλύτερη του ταινία κατά τον υπογράφοντα - ο οποίος δεν είναι άλλος από τον εξαιρετικό και μετριόφρων κύριο Λάκη Μπομπίνα!

Χωρίς να είναι και κανένα αριστούργημα βέβαια αλλά μια καλοκουρδισμένη περιπέτεια μυστηρίου, αναβιώνει έναν θρυλικό χαρακτήρα για τις καινούργιες γενιές, που γεννήθηκε πριν 122 ( ! ) χρόνια από την πένα του Κόναν Ντόϊλ, ιατρού παρακαλώ, και μετά βεβαίως και συγγραφέα. Γνήσιος Σκωτσέζος, γεννημένος στο μαγευτικό Εδιμβούργο το 1859, σπούδασε ιατρική και παράλληλα έγραφε για χόμπι μικρές ιστορίες μυστηρίου. Κάπως έτσι ξεπήδησε από την πένα του ο Χόλμς, ο δαιμόνιος αυτός ντετέκτιβ, που τον έκανε διάσημο. Συνολικά έγραψε 56 διηγήματα και 4 μυθιστορήματα, με τον ίδιο ήρωα. Τον εικοστό αιώνα ήρθαν οι μεταφορές στον κινηματογράφο , το ραδιόφωνο και μετέπειτα την τηλεόραση, οι οποίες είναι πάρα πολλές για να απαριθμηθούν. 

Στις περισσότερες ο Χολμς παρουσιαζόταν μεσήλικας, με το τσιμπούκι του φυσικά και με πιο έντονο το φλέγμα του παρά την δίψα του για δράση. Δίπλα του πάντα πιστός ο Γουάτσον, ο οποίος ήταν γιατρός στο επάγγελμα, κάτι που δείχνει με ποιόν ήρωα ταυτιζόταν ο συγγραφέας. Μεταξύ τους υπήρχε μια παράξενη σχέση μεγάλης οικειότητας, πίστης και αυταπάρνησης. Επίσης ο αγαπητός μας ντετέκτιβ είχε και μια αδυναμία στα παραισθησιογόνα, κάτι που περνάει στα ψιλά στην ταινία. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας του Ρίτσι είναι ότι κατορθώνει να επιτύχει αυτή την χημεία με τους πρωταγωνιστές του, τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στον ρόλο του Χόλμς και του Τζουντ Λο στον ρόλο του Γουάτσον.


Από την πρώτη σκηνή μαζί τους καταλαβαίνεις τον ιδιαίτερο δεσμό που έχουν αυτοί οι άντρες και την πίστη που τρέφουν ο ένας για τον άλλο. Επίσης είναι και ξεκαρδιστικοί οι διάλογοι τους. Αξίζει κάποιος να ξαναδεί την ταινία έτσι κι αλλιώς, ειδικά όμως για τις ατάκες που ξεστομίζουν.


Ο βασικός μου φόβος ήταν ότι ο σκηνοθέτης θα είχε κάνει τον Χόλμς να μοιάζει με σούπερ ήρωα, καταφέρνει όμως να κρατήσει τις ισορροπίες, να ανανεώσει τον ήρωα και να δώσει τις σωστές  δόσεις χιούμορ.

Ο κακός είναι ο Λόρδος Μπλάκγουντ, ο οποίος αποδίδεται με σκοτεινή ματιά δανδή και εφιαλτική σιγουριά από τον καρατερίστα Άγγλο ηθοποιό Μαρκ Στρονγκ. Υπάρχει και η καπάτσα και γοητευτική αρραβωνιαστικιά του Χολμς, που την παίζει η γλυκιά Κέλι Ράϊλι. Τον γνωστό χαρακτήρα από τα μυθιστορήματα επιθεωρητή Λεστράντ παίζει, με μια χαρακτηριστική βλακεία στο μάτι, ο Έντι Μάρσαν.


Ο Χόλμς λοιπόν και ο Γουάτσον καταφέρνουν να σταματήσουν μια τελετή μαύρης μαγείας και να συλλάβουν τον σατανικό Λόρδο Μπλάκγουντ. Ο Λόρδος υπόσχεται στον Χόλμς, λίγο πριν κρεμαστεί, ότι θα επιστρέψει από τον τάφο του με δύναμη μεγαλύτερη και θα κάνει πρώτα την Αγγλία και μετά όλο τον κόσμο να τον προσκυνήσει. Το οποίο και γίνεται και τώρα ο ντετέκτιβ είναι υποχρεωμένος να κυνηγήσει τον, υποτίθεται, νεκραναστημένο κακοποιό πριν εκείνος προλάβει, χρησιμοποιώντας τα μέλη της αίρεσης του, να καταλάβει το κοινοβούλιο.


Η ταινία είναι ένα κανονικό μπλόκμπάστερ, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να εκβαθύνει, είναι όμως φτιαγμένη με μεράκι και  αρκετά έξυπνη. Ο σκηνοθέτης ξέρει τα όρια του και χρησιμοποιεί το γοτθικό, γκρίζο και βρώμικο Λονδίνο που του δίνει ο οπερατέρ  και η καλλιτεχνική του διεύθυνσή, τα κουστούμια και το μακιγιάζ, που είναι κατάλληλα για την περίσταση και απλά ενορχηστρώνει την ευφυώς γραμμένη ιστορία του, η οποία βέβαια είναι πρωτότυπη και δεν βασίζεται σε υπάρχον κείμενο. Βρίσκει δηλαδή την σωστή ισορροπία και καταφέρνει να κάνει μια επανεκκίνηση στον χαρακτήρα και τελικά να ανοίξει ένα καινούργιο franchise.








Φτιαγμένη από καλά υλικά με σκοπό να σε κάνει να διασκεδάσεις για δύο ώρες η ταινία κάνει ακριβώς - και μόνο - αυτό, καταφέρνοντας να μην μπει στην μύτη των σκληροπυρηνικών φαν του δαιμόνιου ντετέκτιβ. Είδατε τελικά που ο χωρισμός μερικές φορές κάνει καλό;


Άρτι αφιχθείσα στα ράφια των βίντεο κλαμπ, διψά για μεγάλη οθόνη τηλεόρασης, ώστε να αναπνεύσουν τα κουστούμια, οι βικτοριανοί δρόμοι και τα σκηνικά. Δείτε τη για να περάσετε καλά και αναφωνήστε: Mα είναι στοιχειώδες αγαπητέ Γουάτσον!!!!!!!!!












Ο Χολμς όπως δεν τον έχετε ξαναδεί από τον Γκάϊ Ρίτσι, πρώην άντρα της είμαι-ένα-και-κανένα-δεν-έχω-φωνή-και-είμαι-η-μεγαλύτερη-σταρ-του-πλανήτη! Φιλάκια.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : *** για το σινεμά και τον καναπέ.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Όταν βγει το δεύτερο για να κάνω σύνδεση με τα προηγούμενα.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : 'Όσοι θέλουν να το ρίξουν λίγο έξω.


Και ένα βιντεάκι που κυκλοφορεί και έχει πολύ πλάκα!!!!!



,

BOBINA CLASSICS


Το εργαστήρι του δρ. Καλιγκάρι ( DAS KABINETT DES DOKTOR CALIGARI ) Γερμανία ( 1919 )

CAST
Werner Krauss, Conrad Veidt, Lil Dagover, Friedrich Feher.

DIRECTOR
Robert Wiene

52' - SILENT, BLACK&WHITE

Τρόμου








Ποια ταινία είναι η πρώτη ταινία τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου, η πρώτη του λεγόμενου Γερμανικού εξπρεσιονισμού, η πρώτη που ακόμα ξαφνιάζει, ευχάριστα ή δυσάρεστα, με το ανατρεπτικό της τέλος, που άνοιξε το δρόμο σε ταινίες όπως το Μετρόπολις και το Νοσφεράτου; Μα φυσικά το εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι! Και δεν είναι μόνο αυτό. Σε αυτή την απόλυτα υπνωτιστική και ατμοσφαιρική δημιουργία, που διαρκεί μόλις 50 λεπτά, ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Βάϊν καταφέρνει να βάλει τα θεμέλια ενός ολόκληρου είδους. Πρόκειται για μια ταινία ορόσημο που επηρέασε με τα  εξώκοσμα σκηνικά και τις παράξενες γωνίες λήψης της ολόκληρο το μέχρι σήμερα φάσμα του φανταστικού σινεμά, ακόμα και σκηνοθέτες όπως τον Τιμ Μπάρτον. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωταγωνιστής μοιάζει με τον Ψαλιδοχέρη!













Σε μια μικρή Γερμανική επαρχιακή πόλη φτάνει ένα περιοδεύoν τσίρκο. Μία από τις ατραξιόν του τσίρκου είναι και ο μέγας υπνωτιστής Καλιγκάρι. Όταν όμως αρχίζουν παράξενα γεγονότα και δολοφονίες να συμβαίνουν στην μικρή αυτή πόλη, ο ήρωας μας, ο Φράνσις, θα υποπτευθεί τον μυστηριώδη υπνωτιστή και θα το αναφέρει στην αστυνομία όπου και θα τον αγνοήσουν. Συνεχίζοντας μόνος του την έρευνα εξαιτίας της δολοφονίας ενός φίλου του, θα ανακαλύψει ότι ο Καλιγκάρι δεν δρα ο ίδιος αλλά έχει έναν νεαρό που τον χρησιμοποιεί σαν υποχείριο του και κάτω από την επήρεια  της ύπνωσης διαπράττει τους φόνους. Αυτό είναι όμως μόνο η αρχή, καθώς τα πράγματα θα πάρουν μια νέα συναρπαστική τροπή.
Οι κριτικοί της εποχής αλλά και το αρτ κοινό είδαν την ελευθερία στην έκφραση, στα παράξενα ζωγραφισμένα ντεκόρ και στην συναρπαστική προοπτική των κτιρίων και των αντικειμένων. Το κοινό μαγεύτηκε από την ιστορία που οι δύο συγγραφείς της αποφάσισαν να την πάνε προς την πλευρά του τρόμου και του παράδοξου, έτσι ώστε να μπορέσουν να δώσουν στα σχήματα και τα πρόσωπα κάτι μαγικό. Όλες οι πασίγνωστες ταινίες τρόμου της δεκαετίας του '30 ( Φρανκενστάϊν, Δράκουλας, Αόρατος άνθρωπος, κ.α.) καθώς και τα φιλμ νουάρ της δεκαετίας του '40, χρησιμοποίησαν τον φωτισμό και το παιχνίδι των σκιών. Υπήρξαν άλλωστε πολλοί σκηνοθέτες που πήγαν στο Χόλιγουντ από την Γερμανία και ήταν σαφώς επηρεασμένοι. Υπάρχει και μια κοινωνική προέκταση της ταινίας από τον Ζίγκφριντ Κρακάουερ στο βιβλίο του ''Από τον Καλιγκάρι στον Χίτλερ'', όπου ισχυρίζεται ότι το φιλμ μπορεί να θεωρηθεί σαν μια πολιτική αλληγορία της κοινωνικής συμπεριφοράς των ανθρώπων της Γερμανίας πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θεωρεί ότι ο Καλιγκάρι αντιπροσωπεύει μια τυραννική φιγούρα που φέρνει το κοινωνικό χάος και τον τρόμο.
Η ερμηνεία όλου του καστ είναι πολύ καλή, χωρίς να ξεφεύγει βέβαια από το καθιερωμένο τρόπο παιξίματος και θεατρικότητας του βωβού κινηματογράφου, δίνοντας όμως μια πλαστικότητα και μια ονειρική ποιότητα στις εκφράσεις που δεν ενοχλεί. Η σκηνοθεσία είναι στυλιζαρισμένη με την κάμερα στο κέντρο, ακίνητη  να παρακολουθεί τα δρώμενα καθώς οι ηθοποιοί κινούν την δράση. Τα ντεκόρ, το μακιγιάζ, η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι κάτι το πρωτόγνωρο για εκείνη την εποχή και ακόμα και τώρα προκαλούν αίσθηση με την καινοτομία τους. Σε μερικές περιπτώσεις ακουμπάνε και τον σουρεαλισμό. Όπως για παράδειγμα τα πολύ ψηλά σκαμνιά που ανεβαίνουν κάποιοι επίσημοι για να μιλήσουν! Υπάρχει μόνο ένα μικρό ψεγάδι και έχει να κάνει με μια απλοϊκότητα που μερικές φορές χαρακτηρίζει τις κινήσεις και τα κίνητρα των ηρώων, αλλά είναι αμελητέα.

Σε μια οικιακή προβολή με αποκατεστημένη ψηφιακά εικόνα, το Εργαστήρι του δρ. Καλιγκάρι γίνεται μια συναρπαστική μικρή εκπληξη. Διαρκεί όσο ένα επεισόδιο μιας σειράς και μας αποζημιώνει στο έπακρο. Μην το φοβάστε καθόλου, μπείτε μέσα στον γκόθικ κόσμο του.
Αυτά είχα να πω και τώρα τα προβλεπόμενα :

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : *****για την ιστορική και καλλιτεχνική της αξία.

 **** για την θέαση της 

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Είναι πάντα ενδιαφέρουσα και επίκαιρη.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Ταγμένοι σινεφίλ, άνθρωποι κάθε ηλικίας που ενδιαφέρονται για κάτι διαφορετικό, άτομα με καλλιτεχνικές αναζητήσεις. ( Καλά, έσκισα λέμε!!!!!! )















Τρίτη 27 Απριλίου 2010

GUILTY PLEASURES

Kαλιγούλας ( CALIGULA ) Ιταλία, ΗΠΑ ( 1979 )

CAST
Malcolm McDowell, Teresa Ann Savoy, Helen Miren, Peter O'Toole, John Gielgud. 

DIRECTORS
Tinto Brass ( also Cinematographer ), Bob Guccione ( also Producer / additional Cinematographer ), Giancarlo Lui ( also additional Cinematographer ).

156' ( fully uncut ), 120', 101' ( R-rated ) - COLOR

Ιστορική



Τίποτα δεν σε προετοιμάζει για την ταινία φαινόμενο που λέγεται Καλιγούλας. Ο κύριος Λάκης, ανοίγοντας μια καινούργια κατηγορία με ταινίες που στερούνται status αλλά για κάποιο λόγο τις γουστάρει ή τις μισεί που τις γουστάρει, ξεκινά σήμερα από μια ιδιαίτερα κακόφημη περίπτωση.
Είναι μια ταινία που τα παρασκήνια της είναι πιο ενδιαφέροντα από την ίδια. 
O εκδότης του Penthouse, Bob Guccione, αποφασίζει να γυρίσει ένα πανάκριβο ιστορικό έπος μέσα στην αισθητική και φιλοσοφία των αιματοβαμμένων και τολμηρών ταινιών που είχαν δημιουργήσει την δεκαετία του '70 Ιταλοί και Ισπανοί κυρίως δημιουργοί. Η υποκατηγορία αυτή των ταινιών μπορεί να χαρακτηριστεί πλήρως με τους όρους - στα Αγγλικά καλύτερα - hardcore gore / porn extravaganza! Διαθέτει λοιπόν 17 εκατομμύρια δολλάρια περίπου, τα οποία είναι για την εποχή υπέρογκο ποσό. Καταφέρνει και παίρνει στην ταινία καταπληκτικούς Βρετανούς ηθοποιούς, τον γνωστό έως τότε από το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Κούμπρικ, Μάλκομ ΜακΝτάουελ, για να παίξει τον ομώνυμο τρελαμένο Καίσαρα. Η Έλεν Μίρεν, πασίγνωστη και προσφάτως βραβευμένη με Όσκαρ για την ερμηνεία της στην Βασίλισσα, παίζει την Σεσονία και ο Πίτερ Ο΄Τούλ τον Τιβέριο. Για να δέσει το γλυκό, ο μεγάλος, θεατρικός κυρίως, ηθοποιός Τζον Γκίλγουντ προσφέρει το ταλέντο του, παίζοντας τον Νέρβα. 

Ο Γκορ Βιντάλ, σημαντικός Αμερικανός συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής, υπογράφει το σενάριο και η σκηνοθεσία ανατίθεται στον βασιλιά του σοφτ πορνό, Τίντο Μπρας. Με πολλούς κομπάρσους και μπόλικους κουβάδες αίμα, ο παραγωγός καταφέρνει να ολοκληρώσει την ταινία. Στην συνέχεια γυρίζει μερικές πιο hardcore σκηνές και τις προσθέτει μόνος του. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Μια ταινία πόρνο που δεν είναι πορνό, με ηθοποιούς πρώτης κλάσης που καταποντίζονται - εκτός από τον ΜακΝτάουελ, που σώνεται δίνοντας μια ντελιριακή και παρανοϊκή ερμηνεία - τερατώδης στην διάρκεια και σε στιγμές τόσο διεστραμμένη και απωθητική για τον πολύ κόσμο που αυτόματα γίνεται φαινόμενο. 
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει άλλη ταινία σαν τον Καλιγούλα και πιθανότατα δεν θα υπάρξει. Αυτό από μόνο του είναι λόγος για να την δεις. Ένας άλλος λόγος είναι ότι ιστορικά είναι αρκετά ακριβής. Ο Βιντάλ έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, άσχετα αν μετά την πρεμιέρα απέσυρε το όνομά του από την ταινία, όπως και ο σκηνοθέτης άλλωστε. 
Ο Καλιγούλας είναι ένα ανθρώπινο απόβρασμα και κανείς δεν μπορεί να ταυτιστεί, ούτε στο ελάχιστο, μαζί του. Και όμως αυτός ο άνθρωπος ήταν αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για 4 χρόνια, ώσπου τον σκότωσε ένας από τους στρατηγούς του. Πρόλαβε όμως ο μπαγάσας  να σκοτώσει τους περισσότερους συγγενείς του - δεν μιλάμε για το πόσον κοσμάκη έφαγε γενικά - να παντρευτεί την αδερφή του, να χρήσει υπουργό το άλογό του που το έπαιρνε στο κρεβάτι καμιά φορά, να ακρωτηριάσει ο ίδιος πολλούς, να βιάσει νύφες και να εκπορνεύσει τις γυναίκες των Συγκλητικών βάζοντας τους σε ομαδικά όργια. Αν ξέχασα κάτι συγχωρείστε με!

Η ταινία πρωτοπαίχτηκε στις Κάννες σε μια θρυλική κόπια των 210 λεπτών. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της. Αργότερα κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους της Αμερικής στην σημερινή καλύτερη uncut εκδοχή της και βγήκαν ακόμα μια ευρωπαϊκή στα 120 λεπτά και μια κατάλληλη για άνω των 13 στα 101'. Οι δύο τελευταίες δεν συστήνονται. Αν επιθυμείς να δεις αυτήν την πραγματικά παρακμιακή και διεστραμμένη ταινία φαινόμενο, προτίμησε την δυομισάωρη εκδοχή.
Το κοινό και οι κριτικοί εννοείται την μίσησαν, οι ηθοποιοί την ''ξέχασαν'' και μόνο ο ΜακΝτάουελ τόλμησε - και αυτό είναι προς τιμή του - να κάνει ηχητικό σχολιασμό στη σπέσιαλ έκδοσή της σε dvd  που περιλαμβάνει και τις τρεις εκδοχές. Στον σχολιασμό καταλαβαίνεις το γενικό μπάχαλο των γυρισμάτων.

Μια ιδιαίτερα κακή ταινία λοιπόν είναι ο Καλιγούλας. Δεν είναι όμως μια βαρετή ταινία. Όσο και οξύμωρο να ακούγεται αυτό είναι η απόλυτη αλήθεια. Είναι τόσο γκροτέσκα σε φάσεις, τόσο πέρα από το κιτς, τόσο μια κατηγορία μόνη της, που είναι μοναδική.
Μην σας φαίνεται λοιπόν παράξενο, ότι έχω μια ειδική θέση στην καρδιά μου γι'αυτή. 
Τώρα προσοχή, οφείλω να σας προειδοποιήσω ότι περιέχει ιδιαιτέρως γραφικές σκηνές σεξ και βίας, για όσους δεν το έπιασαν. Πρέπει παιδάκια μου να είστε πάνω από 18 και όχι πολύ ευαίσθητοι γενικά. Επίσης αν έχετε παιδάκια, παιδάκια μου, βάλτε τα για ύπνο ή στείλτε τα κατασκήνωση.
Θα επανερχόμαστε κάθε τόσο με ταινίες που αγαπάμε να μισούμε. Να είστε προετοιμασμένοι. Ο κύριος Μπομπίνας σας θέλει σε εγρήγορση.

Απίστευτος, μοναδικός, ιδιαίτερα ενοχλητικός και με απαράμιλλη έλλειψη μέτρου και γούστου, ο Καλιγούλας είναι ένα χρυσό φιάσκο. Μια πορνοταινία εκατομμυρίων και μια ιστορική βιογραφία που ίσως κανείς δεν έπρεπε ποτέ να γυρίσει.



ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : ** μόνο για την μεγάλη εκδοχή της που έχει όλο το ΄΄ζουμί''.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; :  E.....είπαμε!!!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :  Λάτρεις του trash και της δεκαετίας του '70.


xxxxxxxxxxxxxxx-rated bobina !!!!






Δευτέρα 26 Απριλίου 2010

BOBINA CLASSICS

Μισαλλοδοξία ( INTOLERANCE ) ΗΠΑ ( 1916 )

CAST
Lllian Gish, Mae Marsh, Robert Harron, Miriam Cooper, Walter Long, Tully Marshal.

DIRECTOR
D.W. Griffith

165' - SILENT, BLACK&WHITE

Ιστορικό έπος, μελόδραμα.





Και τώρα θα πάμε πίσω στο χρόνο, 94 ( !!!!!) ολόκληρα χρόνια. Ο κύριος Λάκης πιστεύει ότι σε κάθε μορφή τέχνης πρέπει να ανατρέχουμε στα σημαντικότερα έργα που επηρέασαν και ενέπνευσαν τους μετέπειτα δημιουργούς. Αρχίζοντας λοιπόν σήμερα αυτή την κατηγορία με τις κλασσικές ταινίες θα πάμε χρονολογικά προς τις μέρες μας. Aν παραστεί όμως ανάγκη θα κάνουμε και κανένα πισωγύρισμα. 

Η μισαλλοδοξία είναι η πρώτη πραγματικά μεγάλη ταινία του παγκόσμιου κινηματογράφου κατά την ταπεινή μας άποψη και θα εξηγήσουμε με απλά λόγια το γιατί. 

Καταρχάς να πούμε δυο λόγια για τον σκηνοθέτη. Ο Γκρίφιθ ήταν ο πρώτος που γύρισε ολοκληρωμένες ταινίες τόσο σε διάρκεια όσο και σε μέγεθος και δημιούργησε καινούργιες τεχνικές στο κάπως μονοκόμματο έως τότε μοντάζ. Θεωρείται ο ''πατέρας'' του Αμερικάνικου και έχει επηρεάσει δραστικά πολύ τον μετέπειτα  Σοβιετικό, Ιαπωνικό και Ευρωπαϊκό κινηματογράφου, ειδικά με αυτή την ταινία. Μέχρι τότε οι ταινίες ήταν κυρίως σαν μικρά σκετς - μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε μόλις στο 1916. Ο Γκρίφιθ είχε γυρίσει την προηγούμενη χρονιά την πρώτη σημαντική του ταινία, την Γέννηση ενός έθνους ( Birth of a nation ), εξίσου σημαντική τεχνικά αλλά κατάπτυστη ιδεολογικά. Αν τύχει να δείτε κάπου σκηνές ή αν αντέξετε ολόκληρη την ταινία θα δείτε απλά ότι κατά τον σκηνοθέτη η κου κλουξ κλαν ήταν απελευθερωτικός στρατός και όλοι οι Αφροαμερικανοί ( sic ) ήταν κτήνη. Απλά εμετική. Ξεσήκωσε αντιδράσεις από τις μαύρες κοινότητες αλλά ήταν και μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, κάτι που μας δείχνει και το τι πίστευε η πλειοψηφία των Αμερικανών εκείνη την εποχή. 

Στην σκιά της κατακραυγής λοιπόν ο Γκρίφιθ θέλησε να φτιάξει μια ταινία παγκόσμια. Καθώς η Ευρώπη σπαρασσόταν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πήρε την μικρή ταινιούλα που έφτιαχνε έως εκείνη την στιγμή, που λεγόταν The mother and the law, και πρόσθεσε ούτε λίγο ούτε πολύ άλλες 3 ιστορίες, την σφαγή της μέρας του Αγίου Βαρθολομαίου στην Γαλλία του 16ου αιώνα, την σταύρωση του Ιησού και την καταστροφή της Βαβυλώνας από τους Πέρσες, θέλοντας να κάνει ένα σχόλιο πάνω στην κοινωνική αδικία και την μισαλλοδοξία. 

Το καταπληκτικότερο όλων, μετά την σκηνοθετική δεξιοτεχνία και ενορχήστρωση όλων αυτών των κομπάρσων, είναι ότι οι ιστορίες αυτές ''τρέχουν'' παράλληλα στην ταινία και χρησιμοποιώντας κοφτό μοντάζ ο Γκρίφιθ καταφέρνει να κρατά την ταινία αγωνιώδη μέχρι τέλους. Σκεφτείτε το λίγο, τέσσερις άσχετες φαινομενικά μεταξύ τους ιστορίες, ξεκινάνε η καθεμία με αργό ρυθμό και κόβονται απότομα και διασταυρώνονται χωρίς εμφανή λόγο, σιγά σιγά καθώς η ταινία προχωρά, η δράση γίνεται πιο έντονη και το μοντάζ πιο κοφτό φτάνοντας σε ένα απαράμιλλο κρεσέντο αγωνίας και συναισθηματικής φόρτισης. Ακόμα και σήμερα δεν βλέπεις συχνά, έως καθόλου, τέτοια πράγματα. Ανάμεσα στις ιστορίες δε ο σκηνοθέτης είχε την έμπνευση να βάλει σαν συνδετικό κρίκο μια γυναίκα που κουνάει μια κούνια.Κάθε φορά που αλλάζουμε ιστορία βλέπουμε την Λίλιαν Γκίς, μούσα του Γκρίφιθ, να κουνά το λίκνο του ανθρώπου.


Μεγάλη σε διάρκεια και πρωτοποριακή για την εποχή της, η ταινία δεν έκανε μεγάλη επιτυχία και αργότερα, με την εμπλοκή της Αμερικής στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, αποσύρθηκε διακριτικά από τις οθόνες της χώρας της. Ο Άϊζενστάϊν, ο μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης, αλλά και ο Γερμανός Φριτς Λάνγκ και πολλοί ακόμα μετέπειτα που θα συναντήσουμε στο μέλλον, θα επηρεαστούν και θα θαυμάσουν το ταλέντο του Γκρίφιθ καθώς η ταινία θα κάνει σημαντική καριέρα στον υπόλοιπο κόσμο. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν είναι μια ταινία ορόσημο για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, ένας θεμέλιος λίθος, μια ταινία αναφοράς. Ίχνη από το κοφτό μοντάζ βρίσκουμε και σε δουλειές των Όρσον Ουέλς, Ζαν-Λικ Γκοντάρ αλλά και του Φ.Φ Κόπολα. 

Το ερώτημα για σας λοιπόν είναι αν έχετε τα κότσια να δείτε μια μεγάλη, ασπρόμαυρη και βουβή ταινία του 1916. Θα σας μιλήσω για την δικιά μου εμπειρία. Η αλήθεια είναι ότι ξεκινά κάπως αργά και ναι, είναι σε φάσεις μελοδραματική και κάποιες ερμηνείες δημιουργούν μειδίαμα για να μην πω γέλιο κανονικό. Επίσης αλήθεια είναι ότι με αποζημίωσε στο τέλος γιατί είναι πράγματι απίστευτα καλογυρισμένη. Πρέπει πάντα στο μυαλό μας να έχουμε το χρονολογικό και  κοινωνικό πλαίσιο που γυρίστηκε μια ταινία, όπως συμβαίνει και με όλες τις μορφές τέχνης. Μπορείς εύκολα να την παρακάμψεις και να δεις ένα κάρο σκουπίδια, αλλά αν έχεις πραγματική αγάπη για τον κινηματογράφο και το λέει η καρδιά σου πρέπει να δεις μια συγκεκριμένη φιλμογραφία και η Μισαλλοδοξία είναι μια ταινία σταθμός, πραγματικά καλή. Trust mr. Lakis.
Έχω δε να κάνω και μια πρόταση για κάτι που με βοήθησε και μεγάλωσε την απόλαυση της θεάσεως της. Επειδή δεν έχει μια συγκεκριμένη μουσική επένδυση, γιατί ακόμα τότε δεν γραφόντουσαν μουσικές επενδύσεις αποκλειστικά για ταινίες, μπορείτε να βάλετε ένα αγαπημένο σας ορχηστρικό cd και να την δείτε. Θα εκπλαγείτε από το πόσο ωραία θα περάσετε. Αράξτε λοιπόν στον καναπέ, ''αδειάστε'' το μυαλό σας και ''γεμίστε'' τα μάτια σας.

Υ.Γ. Η ταινία έχει διάρκεια που κυμαίνεται από 165 έως 200 λεπτά. Εγώ μιλάω για την πιο μικρή και πιο γνωστή εκδοχή που είναι μια χαρά. Όποιο από σας παιδάκια δει την μεγαλύτερη θα κερδίσει ένα κουλουράκι!!!!

Μεγάλη, υπερφιλόδοξη και επική η Μισαλλοδοξία άλλαξε τον τρόπο που γίνονταν οι ταινίες και είναι ένα κομμάτι της παγκόσμιας κουλτούρας. Μπορεί αν δεν υπήρχε αυτή να μην υπήρχε και ο Άρχοντας των δακτυλιδιών! Σκεφτείτε το.


ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :  ***** για την ιστορική της αξία
           
                               **** για οικιακή προβολή

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ; : Αν έβρισκα ποτέ την μεγάλη σε διάρκεια κόπια.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :  Μόνος σε φάση αράγματος ή με σοβαρή και συνεφίλ παρέα και όχι αρκουδιάρηδες!


Και πάρτε και ένα δωράκι, ένα καρασπάνιο τρέϊλερ της κατάπτυστης Γέννησης ενός Έθνους, που ακολουθεί.


Μόνο στον Μπομπίνα!!!!!!!!!!













Πέμπτη 22 Απριλίου 2010

DVD BOBINA

ZOMBIELAND ( ΗΠΑ ) 2009

CAST
Woody Harrelson, Jesse Eisenberg, Emma Stone, Abigail Breslin, Bill Murray.

DIRECTOR
Ruben Fleischer

81' - COLOR

Κωμωδία Τρόμου





Και τώρα πείτε μου αγαπητά μου τέκνα, γιατί οι εταιρείες διανομής φέρνουν ένα κάρο σκουπίδια, σε μορφή δήθεν αισθηματικών κομεντί και αδιάφορων σίκουελ και κωμωδιών που κάνουν τις πάλαι ποτέ ελληνικές βιντεοταινίες να μοιάζουν αριστουργήματα και αδιαφορούν για πραγματικά ενδιαφέρουσες περιπτώσεις τύπου Zombieland ; Κάθε χρόνο ανακαλύπτω τουλάχιστον δέκα από αυτά τα διαμαντάκια στην τύχη, φαντάσου να έψαχνα. Βασικά κοιμούνται όρθιοι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η ξεκαρδιστική αυτή ταινία του Ρούμπεν Φλάϊσερ.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος κύριος καταφέρνει σε 1 ωρίτσα και 20 λεπτάκια να μας παρουσιάσει έναν κατεστραμμένο κόσμο, τέσσερις βασικούς χαρακτήρες, τις περιπέτειες τους, απίστευτους διαλόγους - στήστε αυτί και μην παίρνεται τους υπότιτλους τοις μετρητοίς - και μια εμφάνιση έκπληξη του Μπιλ Μάρεϊ!


Ο Γούντι Χάρελσον είναι απολαυστικός και ο Τζέσε  Άϊζενμεμπεργκ δείχνει το ταλέντο του για άλλη μια φορά στην κωμωδία.

Μην το φοβάστε καθόλου, καλέστε φίλους και νοικιάστε δαγκωτό Zombieland.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : ***

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ; : Μα θα το ξαναδώ.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Παρέα, παρέα, παρέα - δεν είναι πολύ gore, για όλη την οικογένεια - χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.

ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΛΑΚΗ

- Η νύχτα των βρυκολάκων ( THE FEARLESS VAMPIRE KILLERS ) ( 1967 ) Roman polanski.
- Φρανκενστάϊν Τζούνιορ ( YOUNG FRANKENSTEIN ) ( 1974 ) Mel Brooks.
- Ένας Αμερικανός λυκάνθρωπος στο Λονδίνο ( AN AMERICAN WEREWOLF IN LONDON ) ( 1981 ) John Landis.
- Γκρέμλινς ( GREMLINS ) ( 1984 ) Joe Dante.
- Νύχτα Τρόμου ( FRIGHT NIGHT ) ( 1985 ) Tom Holland.
- BAD TASTE ( 1987 ) Peter Jackson.
- Η νύφη του Τσάκι ( BRIDE OF CHUCKY ) ( 1998 ) Ronny Yu.
- EIGHT LEGGED FREAKS ( 2002 ) Ellory Elkayem.
- Το ''ξύσιμο'' των νεκρών ( SHAUN OF THE DEAD ) ( 2004 ) Edgar Wright.
- Μαύρο πρόβατο ( BLACK SHEEP ) ( 2007 ) Jonathan King.



Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

Daybreakers 2019: Νέα Φυλή ( DAYBREAKERS ) Αυστραλία, ΗΠΑ ( 2009 )

CAST
Ethan Hawke, Willem Dafoe, Sam Neill, Claudia Karvan, Michael Dorman.

DIRECTORS
Michael and Peter Spierig

96' - COLOR

Τρόμου και φαντασίας





Σε μια εποχή που η επιστροφή της λατρείας του βαμπιρισμού στην μεγάλη αλλά και την μικρή οθόνη είναι γεγονός, η ταινία Daybreakers προσπαθεί να μπολιάσει το είδος με νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία αλλά μένει στην προσπάθεια. 

Στο εγγύς μέλλον λοιπόν οι βρυκόλακες έχουν εξαλείψει το ανθρώπινο είδος, εκτός από μερικούς φυγάδες που ζουν σαν κυνηγημένα ζώα. Αυτό όμως έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο πρόβλημα, την απουσία της ζωτικής ουσίας για τα βαμπίρ, το αίμα. Μια μεγάλη εταιρία κυνηγά και ''αρμέγει'' συστηματικά τους εναπομείναντες ανθρώπους και προσπαθεί συγχρόνως να κατασκευάσει ένα υποκατάστατο αίματος καθώς τα αποθέματα τελειώνουν και υπάρχει παγκόσμια κρίση και αναταραχή. Ένας επιστήμονας βαμπίρ της εταιρίας ο 'Εντουαρντ Ντάλτον ( Ethan Hawke ), έχοντας ηθικά διλήμματα προσπαθεί να έρθει σε επαφή με κάποια ομάδα επιζώντων ώστε να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα χωρίς να εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος. Αυτό θα τον φέρει σε σύγκρουση με την εταιρία του και την ευρύτερη βαμπιρική κοινωνία και θα βρεθεί και αυτός κυνηγημένος, άλλα με μια μεγάλη ανακάλυψη. 
Το παραδέχομαι δείχνει ενδιαφέρον και είναι αρκετά, έως τα μισά της ταινίας. Οι σκηνοθέτες χτίζουν έναν ψυχρό και σκοτεινό, κλινικό κόσμο oπού η άρχουσα τάξη είναι οι βρυκόλακες, μια ανάποδη πραγματικότητα. Έχουν δουλέψει πολύ στην παρουσίαση των κτιρίων και στην καθημερινή ζωής των πλασμάτων που δεν διαφέρουν από μας παρά μόνο στα παράξενα μάτια τους και στις διατροφικές τους συνήθειες. 


Το πρωταγωνιστικό τρίδυμο είναι αρκετά καλό. Όλοι τους έχουν υπηρετήσει το είδος παλαιότερα - ειδικά ο Σαμ Νίλ - και έχουν πλούσια και ενδιαφέρουσα φιλμογραφία. Αυτοί κρατάνε τα προσχήματα και κουβαλάνε στις πλάτες τους την ταινία, η οποία σιγά σιγά ξεφουσκώνει και καταλήγει σε ένα φτηνό και χωρίς έμπνευση κυνηγητό με τις απαραίτητες δόσεις αίματος και κομμένων μελών. 


Έτσι λοιπόν η ταινία δεν καταλήγει πουθενά. Υπάρχουν όμως και κάποιες καλές στιγμές και ιδέες οι οποίες όμως θα κάνουν εντύπωση στους καθαρά φανατικούς του είδους. Θα πρότεινα λοιπόν, αν κάποιος θέλει να την δει, να περιμένει την έξοδό της στα βίντεο κλαμπ, καθώς όσο προχωρά θυμίζει τηλεοπτική παραγωγή. 

Συμπαθής αλλά λίγη η Νέα Φυλή, αναλώνεται σε επιτυχημένα μέικ απ και μικρές στιγμές ξαφνιάσματος και τρόμου αφήνοντας τον κύριο Λάκη ανικανοποίητο. Ο οποίος είναι μέγας φαν των ταινιών τρόμου αλλά και επιστημονικής φαντασίας και έχει δει ίσα με 1,000,000 ταινίες του είδους - κόψε κάτι μεγάλε. Πάρα πολλές πάντως. Σπιτάκι σας λοιπόν με το γκομενάκι σας το βρίσκω μια χαρούλα. Και με το παρεάκι σας καλά είναι. Τώρα αν θελήσετε να προσπεράσετε δεν έγινε και τίποτα.


ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :     *1/2 για κινηματογράφο

                                  ** για προβολή σπίτι


ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Δεν νομίζω.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ: Αρρωστάκια του είδους και φυλακισμένοι.



BLLLOOOOOOOOODDDDDDDD !!!!!!!!!!!!


















ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΕΙΡΕΣ ΕΒΕΡ ΕΝΤ ΕΒΕΡ ΕΝΤ ΕΒΕΡ!!! (51-100)

Εδώ συνεχίζουμε το ταξίδι μας στις τηλεοπτικές αναμνήσεις. Είναι οι υπόλοιπες 50 από τις 100 αγαπημένες σειρές του κου Λάκη. Επαναλαμβάν...