YOU WILL MEET A TALL DARK STRANGER ( Θα συναντήσεις ένα ψηλό μελαχρινό άντρα ) ΗΠΑ, 2010

 

98'  COLOR                   Αισθηματική κομεντί.

Ο Γούντι Άλεν δεν χρειάζεται συστάσεις. Εδώ και 40 χρόνια σκηνοθετεί, γράφει και τις περισσότερες φορές πρωταγωνιστεί, σε μια σειρά ταινιών που δημιουργεί ο ίδιος. Συνεπής στο ετήσιο ραντεβού του με το κοινό, παραδίδει στην προκειμένη περίπτωση μία από τις πιο αδύναμες ταινίες του.

Ο Άλφι (Anthony Hopkins) και η Ελένα (Gemma Jones) χωρίζουν μετά από 40 χρόνια γάμου. Αυτή κάνει "ψυχανάλυση" με την καφετζού, που την παρηγορεί με το να την κάνει να ελπίζει σε κάτι, αυτός μπλέκει με μια βιζιτού (Lucy Punch), 30 χρόνια μικρότερή του και την παντρεύεται. Το παραπάνω ζευγάρι έχει και μία κόρη, την Σάλι (Naomi Watts). Eίναι παντρεμένη  με έναν πρώην πετυχημένο συγγραφέα και νυν ρεμάλι (Josh Brolin), που δοκιμάζει τα πάντα για να καταφέρει να γράψει πάλι κάτι της προκοπής. Εκείνος εποφθαλμιά μια γειτόνισα (Freida Pinto) και κείνη φαντασιώνεται το αφεντικό της (Antonio Banderas).

Θα μπορούσε να είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία, τα αστεία όμως είναι λίγα, οι εμπνευσμένες ατάκες ακόμα λιγότερες και το σενάριο γενικά είναι πρόχειρο, πράγμα ανήκουστο για τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Άλεν. Ο μόνος ολοκληρωμένος χαρακτήρας είναι αυτός της Watts, η οποία κλέβει την παράσταση από το υπόλοιπο- ως συνήθως - εντυπωσιακό καστ και με την διαφορετική της ερμηνεία. Δεν συμπεριφέρεται σαν τις συνηθισμένες νευρωτικές πρωταγωνίστριες του σκηνοθέτη, αλλά προσθέτει μια υπόγεια μελαγχολία και χαμηλότονη ένταση. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κάνουν ότι μπορούν στο να δώσουν σάρκα και οστά στους χαρακτήρες τους. Το πρόβλημα δεν είναι τα "κολλήματα" του σκηνοθέτη, αλλά το πως προσπερνά τα κίνητρα και τις βαθύτερες ανάγκες τους.

Ο Γούντι Άλεν είναι πια 75 ετών και είναι φυσικό να έχει πια κουραστεί. Αυτό βέβαια δεν τον εμποδίζει στο να μας δίνει και πραγματικά καλές ταινίες κάθε τόσο, αλλά διακρίνω έναν ψυχαναγκασμό στο να θέλει να γυρίζει μια ταινία κάθε χρόνο, ειδικά με ένα σενάριο που φαίνεται να έγραψε σε ένα απόγευμα. Η αλήθεια είναι ότι τον συγχωρούμε, αλλά καλά θα κάνει να μην υπολογίζει μόνο στο φανατικό του κοινό.

Η ταινία κλείνει με μια ανυπαρξία αντίδρασης από τον θεατή, που καθρεφτίζει την χλιαρή προσπάθεια και σε σκηνοθετικό επίπεδο. Όλα είναι περίπου. Δεν σου μένει απολύτως τίποτα. Έχει βέβαια μια αύρα Γουντιαλενική και γενικά ξεχωρίζει από τον συρφετό, αλλά πραγματικά δεν χωράει σε μεγάλες αναλύσεις και φυσικά δεν αξίζει να πάτε στο σινεμά να την δείτε. Καλύτερα στον καναπέ.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ             *1/2 ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, ** ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?????        ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΝΑ ΔΩ.

Να σας πω και τις προτιμήσεις μου με το τοπ 5 του Γούντι:

1994- BULLETS OVER BROADWAY ( Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ )

2005- MATCH POINT

1972- EVERYTHING YOU ALWAYS WANTED TO KNOW ABOUT SEX, BUT WERE AFRAID TO ASK (Τα πάντα γύρω από το σεξ)

1989- CRIMES AND MISDEMEANORS ( Απιστίες και αμαρτίες )

1991- SHADOWS AND FOG ( Σκιές και ομίχλη )

Και οι χειρότερες μου:

1996- EVERYONE SAYS I LOVE YOU ( Όλοι λένε σ'αγαπώ )

2010- YOU WILL MEET A TALL DARK STRANGER (Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άντρα )

1998- CELEBRITY ( Διασημότητες )

2006- SCOOP

1971- BANANAS ( Μπανάνες )

">

TWILGHT SAGA ( Μια γυναίκα δύο άντρες (;;;) κομπολόι δίχως χάντρες)

1. TWILIGHT (2008) Director   Catherine Hardwicke    120' 

2. NEW MOON (2009) Director   Chris Weitz   130'

3. ECLIPSE (2010) Director   David Slade    120'

                                                                                                      Ρομαντικό Θρίλερ

CAST

Kristen Stewart
Robert Pattinson
Taylor Lautner
Billy Burke
Bryce Dallas Howard
Dakota Fanning

                                        ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΣΤΕ 14 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΩ!

Τα βιβλία της Stephenie Meyer είναι μια εκδοτική επιτυχία άνευ προηγουμένου. Η τετραλογία της για τον έρωτα μιας κοινής θνητής και ενός βαμπίρ- τι πρωτότυπο!!!!-  έχει πουλήσει παγκοσμίως απίστευτο αριθμό αντιτύπων, ο οποίος με τον καιρό αυξάνεται. Σε αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη. Μετά από την θέαση των τριών πρώτων ταινιών- η τέταρτη θα βγει σε 2 μέρη, το 2011 και 2012- είπα να σας γράψω την γνώμη μου. 

Είναι βέβαια ξεκάθαρο το που απευθύνονται οι ταινίες, σε εφηβικό κοινό και μάλιστα κυρίως σε κορίτσια. Αυτό για την επιτυχία της σειράς είναι σημαντικό, αλλά για την σινεφιλική μας απόλαυση είναι κατάρα. Οι δημιουργοί και οι σκηνοθέτες της σειράς ακολουθούν κατά γράμμα την αισθητική και τους προβληματισμούς των βιβλίων, συγχρόνως όμως δεν προσθέτουν καμία νότα  πρωτοτυπίας. 

τη δάγκωσα τη λαμαρίνα

Ο έρωτας λοιπόν της Μπέλα για τον Έντουαρντ, είναι ένας καταραμένος έρωτας. Εκείνος είναι βρυκόλακας και εκείνη μια ανυποψίαστη παιδούλα. Ο Έντουαρντ όμως είναι ένας βρυκόλακας με αρχές! Δεν δαγκώνει ανθρώπους, δεν ξενυχτάει και το κυριότερο, δεν "πηδάει"!! Θέλει πρώτα να σε ζητήσει από τον πατέρα σου, να σου κάνει δώρο δαχτυλίδι, να σε παντρευτεί και μετά... ίσως. Στο τεράστιο πάνθεον των κινηματογραφικών βρικολάκων, αυτοί του "Λυκόφωτος" είναι με διαφορά οι πιο ξενέρωτοι. Είναι κατ'αρχάς ευνουχισμένοι κατά μία έννοια, γιατί όλη η ομάδα των "πολιτισμένων" συντρόφων του Έντουαρντ δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκνευριστικές, καταθλιπτικές και βαρετές υπάρξεις, που περιφέρονται σαν φαντάσματα και μιλάνε με μια επίπεδη φωνή. Ακόμα και αν δεχτούμε την "καλοσύνη" τους δεν μας λένε τίποτα σαν χαρακτήρες. 

Μέσα σ'όλα αυτά έρχεται και ένας παιδικός φίλος της Μπέλα, που τυγχάνει να είναι λυκάνθρωπος και φυσικά αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της. Η αγέλη των λύκων που είναι μια άλλη ομάδα της περιοχής και αποτελείται κυρίως από γηγενείς κατοίκους της Αμερικάνικης ηπείρου, έχει λίγο παραπάνω ενδιαφέρον- μην φαντάζεστε τίποτα τρομερό. Απλά είναι πιο γήινοι και πειστικοί. Εδώ λοιπόν έχουμε ένα κλασσικό ερωτικό τρίγωνο. Η Μπέλα θα πρέπει να διαλέξει πρώτα με ποιον θα θέλει να είναι και μετά αν θέλει να μείνει με τους ζωντανούς ή να μπει με την θέλησή της στις τάξεις των νεκροζώντανων.

Βρικόλακες ημέρας.

 Στην πραγματικότητα έχουμε λοιπόν μια συνηθισμένη για τον χώρο ιστορία, γεμάτη μπανάλ διαλόγους και συντηρητικές έως αντιδραστικές απόψεις. Τι μένει λοιπόν για μας τα φτωχά; Το θέαμα. Αλλά δυστυχώς και αυτό είναι φτωχό.

Αλλά ας πάρουμε ξεχωριστά τις ταινίες, μιας και είναι λίγο διαφορετικές μεταξύ τους.

Η πρώτη (Twilght), είναι μια ρομαντική ιστορία αγάπης για ένα τέρας. Ο Robert Pattinson υποδύεται ένα τρυφερό και στοργικό βαμπίρ παίρνοντας σαν μπούσουλα την ερμηνεία του David Boreanaz από την τηλεοπτική σειρά "Βuffy, the vampire slayer". Η διαφορά είναι ότι δεν έχει και πολύ περιθώριο σαν χαρακτήρας. Απλά είναι ένας μαλακοπίτουρας, καψούρης βρυκόλακας. Η   Kristen Stewart που παίζει την Μπέλα αντιθέτως, λάμπει σε έναν ρόλο που μοιάζει να είναι ειδικά φτιαγμένος γι'αυτή. Είναι η μόνη αχτίδα ελπίδας σε όλη την σειρά των ταινιών. Θα έλεγα ότι σαν ρομαντική, δραματική ταινία φαντασίας, η πρώτη ταινία είναι απλά ανεκτή.

Στη δεύτερη ταινία (new moon), τα πράγματα γίνονται πιο αργά, πιο βαρετά και πιο ανόητα. Το βασικό στοιχείο είναι η προσπάθεια του Taylor Lautner, που παίζει τον παιδικό φίλο της Μπέλα, τον Τζέικομπ, να την κάνει να τον προσέξει ερωτικά. Κατά τα άλλα, μπούρου μπούρου κι από "κοκό" τίποτα. Είναι απίστευτο πως στις 2 ώρες και 10 λεπτά που διαρκεί η δεύτερη ταινία δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Με διαφορά η χειρότερη της σειράς.

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου.

Η τρίτη από την άλλη μπορεί να θεωρηθεί η καλύτερη, χωρίς σε καμιά περίπτωση να είναι καλή σαν ταινία. Απλά είναι πιο ουσιαστική ως προς το περιεχόμενό της, με περισσότερη δράση και καλύτερο ρυθμό. Αρχίζουν να συμβαίνουν κάποιες συγκρούσεις, τόσο μεταξύ των υποψήφιων γαμπρών, όσο και ανάμεσα στις αγέλες. Το απίστευτο όμως κόλλημα, με το αν η Μπέλα θα το κάνει με τον Έντουαρντ πριν ή μετά που θα παντρευτούν ή αν θα την κάνει βαμπίρ ο αγαπητικός ή αν θα διαλέξει το παλικάρι το ένα ή το άλλο, γέρνουν την πλάστιγγα προς την σαπουνόπερα παρά προς οποιοδήποτε άλλο δρόμο.

Αυτά όλα τα έχουμε δει ξανά και ξανά πολύ καλύτερα. Ο κινηματογράφος έχει καταφέρει να υπολείπεται πλέον της τηλεόρασης τόσο σε θεματολογία όσο και σε απεικόνιση. Και ενώ μια τηλεοπτική σειρά σαν το "ΤRUE BLOOD" μας αποζημιώνει με το επίπεδο παραγωγής και την τολμηρότητα της, ενώ καταπιάνεται πάνω κάτω με το ίδιο θέμα, η saga του twilight βουλιάζει στην μετριότητα. Υπάρχουν σκηνές, όπως αυτή που ο πατέρας της Μπέλα ανακουφισμένος που μαθαίνει ότι η κόρη του είναι ακόμα παρθένα, καμαρώνει ή αυτή που η καημένη η κοπέλα θερμοπαρακαλά τον εραστή της να της κλέψει το "άνθος" της ανάμεσα στα λουλούδια του αγρού και εκείνος της λέει ότι δεν μπορεί γιατί είναι ανύπαντροι! Και ο τύπος είναι βρυκόλακας υποτίθεται. Για να μην πούμε ότι ποτέ δεν χύνεται μια στάλα αίμα. Είπαμε, ιστορία αγάπης, αλλά αυτό είναι λοβοτομή.

Το μόνο που σώζει κάπως την κατάσταση είναι τα υπέροχα και επιβλητικά τοπία της Νέας Αγγλίας και τα διάφορα τραγουδάκια του σάουντρακ, καθώς και η αρκετά καλή φωτογραφία και το γενικότερο επίπεδο παραγωγής. Δυστυχώς δεν είναι όμως αρκετά. Πραγματικά πρέπει να είστε 15 ετών για να καταφέρεται να τις δείτε. Εγώ κόντεψα να αποκτήσω περίοδο!!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ         TWILIGHT  **/ NEW MOON */ECLIPSE **

ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??       Είπαμε... κάναμε τη θυσία μια φορά.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ   Όσοι δεν έχουν ακόμα αστυνομική ταυτότητα.

  
">

">

">

GUILTY PLEASURES

ΓΥΜΝΗ ΑΠΕΙΛΗ (LIFEFORCE) Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ (1985)

DIRECTOR

Tobe Hooper

112' color      Eπ. Φαντασίας/ Τρόμου

CAST

Steve Railsback, Peter Firth, Frank Finlay, Mathilda May, Patrick Stewart, Michael Gothard.

                           ΠΕΤΑΕΙ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ, ΡΟΥΦΑΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ!!

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια εταιρεία  παραγωγής που λεγόταν Cannon Group. Ήταν κυρίως γνωστή για τις ταινίες δεύτερης διαλογής που κατασκεύαζε. Είχε καταφέρει έως και το "Σούπερμαν 4" (*) να το κάνει να δείχνει χάρτινο. Αποφάσισε λοιπόν να ανέβει κατηγορία και επέλεξε να διασκευάσει ένα μυθιστόρημα με τίτλο "The Space Vampires" (  Colin Wilson ), για να τα καταφέρει!!!!! Μια και δυο λοιπόν πηγαίνει και κλείνει τον "πολύ"  Tobe Hooper ( Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι ***1/2- το παλιό βρε-, Πόλτεργκάιστ *** κ.λ.π. ) στην καρέκλα του σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο του "'Αλιεν" (****1/2), Dan O'Bannon, μια σειρά από καρατερίστες Βρετανούς ηθοποιούς- ανάμεσα τους ο μετέπειτα κάπτεν Πικάρτ του Σταρ Τρεκ και καθηγητής Ξαβιέ των X-men, Patrick Stewart, και την "θεϊκή" μοντέλα και ηθοποιό Mathilda May. Χώσανε και 25 εκατομμυριάκια σε δολάρια. Α, μην ξεχάσω. Τα εφέ τα ανέλαβε ο  John Dykstra που είχε βραβευτεί με Όσκαρ για το Star Wars!!!! Μιλάμε δηλαδή για μια συνδυασμένη κίνηση για απόλυτη επιτυχία. Ε, λοιπόν μικρά μου παιδιά το φιλμ δεν έβγαλε ούτε τα μισά του λεφτά. Αλλά θα φτάσουμε και σ'αυτό. 

Η ταινία ξεκινάει με την εξερευνητική αποστολή ενός διαστημοπλοίου, στην ουρά του κομήτη Χάλεϊ, καθώς φαίνεται ότι εκεί υπάρχει ένα άγνωστο και τεράστιο αντικείμενο. Μετά από λίγο η επαφή με την βάση στη Γη χάνεται και μια δεύτερη αποστολή φτάνει, για να ανακαλύψει μόνο 3 γυμνά εξωγήινα πλάσματα, μία γυναίκα και δύο άντρες, που βρίσκονται μέσα σε γυάλινα φέρετρα και δείχνουν άψυχοι. Τα μεταφέρουν στην Ευρωπαϊκή βάση του Λονδίνου όπου και διεξάγουν έρευνες. Στο μεταξύ ανακαλύπτεται μια άκατος από το αρχικό διαστημόπλοιο, με έναν επιζώντα, ο οποίος βρίσκεται σε υστερική κατάσταση και προσπαθεί να προειδοποιήσει για τον τρομερό κίνδυνο που διατρέχει ο πλανήτης. Έχει αναπτύξει μια τηλεπαθητική σύνδεση με τον θηλυκό επισκέπτη, που όπως αποδεικνύεται δεν είναι καθόλου άψυχος, όπως άλλωστε και οι δύο αρσενικοί. Αντιθέτως ξυπνούν και αρχίζουν να ρουφάνε την ενέργεια ( lifeforce του τίτλου ) των ανθρώπων, μετατρέποντας τους σε ζόμπι. Μέσα σε μερικές ώρες το Λονδίνο θα μετατραπεί σε κόλαση.

Η αλήθεια είναι ότι βλέπεις την ταινία άφωνος για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν πιστεύεις αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου. Από όπου και να την πιάσεις την ιστορία είναι εξωφρενική. Οι σκηνές που εξελίσσονται τραγελαφικές, με αποκορύφωμα τον Patrick Stewart ο οποίος κυριευμένος από τον θηλυκό εξωγήινο, προσπαθεί να ξελογιάσει τον πρωταγωνιστή. Η Mathilda May δε, κυκλοφορεί σε όλη την ταινία απολύτως γυμνή, συνιστώντας φυσικά μια απειλή- εξ΄ ου και ο Ελληνικός τίτλος. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η ταινία πραγματικά είναι καλοφτιαγμένη, δημιουργώντας μια απόκοσμη και απειλητική ατμόσφαιρα και έχει πολλή αγωνία. Είναι από τις καλύτερες αποτυχίες όλων των εποχών. Εννοείται ότι η ιστορία δεν αντέχει σε πολλές αναλύσεις.


Στην πραγματικότητα έχουμε 3 ταινίες στην συσκευασία μίας. Η αρχή θυμίζει έντονα το Άλιεν με μια δόση space opera, μετά γίνεται μια παραλλαγή του Bloodsuckers from outer space και στο τέλος είναι ένα καθαρόαιμο έργο με ζομπάκια. Ποτέ όμως δεν σταματά να έχει ενδιαφέρον. Στην αρχή είχε διάρκεια 128 λεπτά, αλλά αυτή η βερσιόν δεν παίχτηκε στους κινηματογράφους, καθώς ο σκηνοθέτης αφαίρεσε πολλές σκηνές στο εξωγήινο σκάφος στην αρχή, που καθυστερούσαν τις εξελίξεις. Η κανονική διάρκεια είναι 112'. Στην Αμερική βγήκε στα 100', καθώς αφαίρεσαν πολύ γυμνό και κάνα δυο πιο σκληρές σκηνές. Στο dvd υπάρχει όμως η ολοκληρωμένη κόπια. Στην Ελλάδα δεν θα το βρείτε- τουλάχιστον μέχρι που γράφονταν αυτές οι γραμμές- παρά μόνο εισαγωγής. Σαν καθαρόαιμη eightίλα κυκλοφορούσε πολλά χρόνια σε vhs.

Δεν το έθαψαν μόνο οι κριτικοί, αλλά και το κοινό απείχε, μαζεύοντας μόνο 11 εκατομμύρια από τα 25 που είπαμε ότι στοίχισε. Το φοβερό είναι πως τόσοι πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι πείστηκαν να γυρίσουν αυτό το σενάριο. Nα μην ξεχάσουμε φυσικά τον Henry Mancini στην μουσική. Νομίζω ότι είναι δύσκολο να απαριθμήσουμε το τι έχει γράψει. Από τον Ροζ Πάνθηρα μέχρι τον Ταξιτζή ο Mancini γέμισε τις εικόνες με ανεκτίμητη μουσική. Εδώ υπογράφει ένα άνισο σάουντρακ με καταπληκτικό όμως κυρίως θέμα. Τα λεφτά φαίνεται Άρη, ήταν πολλά. Δεν ήταν όμως αρκετά.

Η Γυμνή Απειλή κατέχει μια γλυκιά γωνιά στην καρδιά του κύριου Λάκη. Μπερδεμένος και εντυπωσιασμένος την είχα δει σε πρώτη προβολή το 1986. Έκτοτε, είτε στην τηλεόραση, είτε στο βίντεο την έβλεπα, δεν μπορούσα να αντισταθώ στην γλυκιά της γοητεία. Αν έχετε διάθεση για απόλυτο χαβαλέ πρώτης κατηγορίας, δείτε με φίλους την ταινία. Θα με θυμηθείτε. Είναι μια τούρτα φτιαγμένη με τα καλύτερα υλικά, μόνο που αντί για ζάχαρη βάλανε παραισθησιογόνα. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ    ***


ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??      Κάθε τόσο για να θυμηθώ τα νιάτα μου.


ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ        Cult followers.




">

AVATAR ( 2009 ) ΗΠΑ

CAST

Sam Worthinghton, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Stephen Lang, Michelle Rodriguez, Giovanni Ribisi, CCH Pounder, Wes Studi.

DIRECTOR

James Cameron ( also Screenwriter, Producer, Editor )

160' - COLOR

Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας




**Νέα Extended collector's edition κυκλοφόρησε στα τέλη Νοεμβρίου 2010. Περιλαμβάνει 16 επιπλέον λεπτά φιλμ. Μεταξύ των άλλων έχουμε εναλλακτική έναρξη στη Γη, πιο επεξηγηματική, μια εντυπωσιακή σκηνή κυνηγιού, αναφορά στο σχολείο που είχε ανοίξει η Γκρέις (ο χαρακτήρας της Weaver) και γενικά ένα απλωματάκι σε άλλες σκηνές. Δεν διαφέρει σαν τελικό αποτέλεσμα, απλά κάνει το γενικότερα πιο αδύναμο πρώτο μέρος να πλατιάζει λίγο. Κυκλοφορεί σε 3 δίσκους, dvd και bluray, με πολλά έξτρα και 3 εκδοχές της ταινίας. Βασικά μόνο το extended έχει νόημα. Πάρτε το δώρο για κάνα φίλο να το δείτε και σεις.


Extended cut...........178'         ***

Με την ευκαιρία της έκδοσης της σε dvd και blue ray, ο κύριος Λάκης σας παρουσιάζει την ταινία που συζητήθηκε όσο καμία άλλη την χρονιά που πέρασε, με μια μόνο προτροπή : αν δεν την έχετε δει και θέλετε να την δείτε μην την νοικιάσετε, δείτε τη στον κινηματογράφο. Στην οθόνη της τηλεόρασης και χωρίς το φοβερό της 3d θα χάσει την μισή της μαγεία. Ελπίζουμε να κυκλοφορήσει σε τρισδιάστατη έκδοση στο dvd και να μπορέσουμε να την δούμε ξανά και σε προβολέα, σπίτι.

Επί της ουσίας τώρα. Η ταινία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας στο σενάριο αλλά είναι μια έντιμη, καθαρόαιμη περιπέτεια καταπληκτικά δουλεμένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια με οπτικά εφέ πρωτοποριακά και με κρυστάλλινη εικόνα και ήχο.

Ο Κάμερον δούλεψε την ταινία πρώτα στο μυαλό του για χρόνια και αφού θεώρησε ότι είχε την τεχνολογική δυνατότητα να την πραγματοποιήσει έκανε το ''θαύμα'' του.

Στην ταινία ο πρωταγωνιστής, ένας παραπληγικός πρώην πεζοναύτης, παίρνει μέρος σε μια αποστολή στον πλανήτη Πανδώρα, που σκοπό έχει, αφού με την βοήθεια της τεχνολογίας θα μπει κυριολεκτικά στο πετσί ενός από τους ιθαγενείς Να'βί, να κατασκοπεύσει και να καταφέρει να τους πείσει να μετακινηθούν από το έδαφος τους, καθώς περιέχει πολύτιμα κοιτάσματα που χρειάζεται μια μεγάλη εταιρία εξορύξεων. Σταδιακά όμως θα καταλάβει την κοσμοθεωρία των ιθαγενών, θα ανακαλύψει έναν τρόπο ζωής που δεν φανταζόταν και θα ταυτιστεί με την οικολογική αρμονία και τη φιλοσοφική στάση των κατοίκων του πλανήτη. Θα γίνει ένας από αυτούς και θα πολεμήσει τους ''κακούς'' Γήινους σε μια μάχη επικών διαστάσεων.

Παίρνοντας στοιχεία από ταινίες γουέστερν, αλλά και καθαρόαιμης φαντασίας και μπολιάζοντας το σύνολο με αρκετό οικολογικό προβληματισμό - λίγο απλοϊκό αλλά πάντα καλοδεχούμενο - ο Κάμερον απλώνει την δική του μπομπίνα στο καθόλου ευκαταφρόνητο χρονικό πλαίσιο των δυόμιση ωρών, χωρίς να γίνεται στιγμή βαρετή, αντιθέτως. Το μεγάλο στοίχημα που κερδίζει είναι ότι καταφέρνει να κάνει πειστική μια ιστορία που στα χέρια άλλων μπορεί να έμοιαζε έως και αστεία και αυτό εξαιτίας των μεγάλων τεχνικών και τεχνολογικών μέσων που χρησιμοποιεί αλλά και της αγάπης του για την παραμικρή λεπτομέρεια. Ο κόσμος που μας παρουσιάζεται είναι απόλυτα πιστευτός και ρεαλιστικός. Τα ζώα, οι ιθαγενείς, τα ιπτάμενα όρη, τα φυτά, ο δηλητηριώδης για τους ανθρώπους αέρας, είναι όλα απτά και σε βοηθάνε να βυθιστείς σε αυτό το ονειρικό σύμπαν. Επίσης εξηγούν, όσο καλύτερα γίνεται, την απόφαση του πρωταγωνιστή, Τζέϊκ Σκάλι ( Sam Worthinghton ), να εισχωρήσει μέσα του. Από την μία είναι η σκληρή πραγματικότητα που τον περιμένει στην Γη, όντας παραπληγικός σε ένα γκρίζο πλανήτη και από την άλλη είναι η πολύχρωμη γεμάτη αισθήσεις και έρωτα ύπαρξη, λόγω της Νεϊτίρι - μιας Να΄βί που από την πρώτη στιγμή είναι δίπλα του -,σε ένα Άβαταρ ( σώμα πλήρως λειτουργικό, δυόμιση μέτρα ψηλό, φτιαγμένο από ανθρώπινο και Nα'βί dna με εμφυτευμένη την συνείδηση του ).

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην Ζόϊ Σαλντάνα, που στήριξε με την ερμηνεία της την ολοκληρωτικά ψηφιακή Ντεϊτίρι της και στον Στίβεν Λάνγκ, που έδωσε ρέστα στον ρόλο του συνταγματάρχη Κουάριτς. Σπάνια βλέπουμε έναν τόσο bad-ass motherfucker στην οθόνη.

Από τεχνικής άποψης λοιπόν η ταινία είναι κάτι που δεν έχετε ξαναδεί, από υπόθεση και εξέλιξη είναι αρκετά καλή, αλλά ο πρώτος τομέας είναι αυτός που την κάνει να ξεχωρίζει. Άκρως ψυχαγωγική, καταφέρνει παράλληλα να μιλήσει για κάνα δυο ζητηματάκια, μην χάνοντας ποτέ τον δρόμο της κάνοντας διδακτισμό ή σε βάρος της δράσης. Μην ξεχνάμε ότι απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες.

Μην το παίζετε λοιπόν δύσκολοι και αφεθείτε στη μαγεία του Άβαταρ. Μπορεί να μην σας μείνουν και πολλά μετά από αυτή την ''βόλτα'' στο πάρκο του Κάμερον, αλλά τι θαυμάσια ''βόλτα'' θα είναι αυτή!!!!!!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : **** στον κινηματογράφο, σε 3d.

*** για οικιακή προβολή

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ; : Το έχω ξαναδεί!!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Για όλο τον κόσμο, οι σφιχτόκωλοι εξαιρούνται.

">


">

Και ειδικά για τους αναγνώστες του κύριου Λάκη μια σπάνια φωτό, από την εποχή που ο Κάμερον δεν είχε αποφασίσει ποια ταινία θα γυρίσει ακριβώς!!

BOBINA CLASSICS

H'A'XAN/ HEKSEN ( 1922 ) Σουηδία,Δανία.

CAST

Benjamin Christensen, Clara Pontoppidan, Astrid Holm.

DIRECTOR/ SCREENWRITER

Benjamin Christensen

105', black&white, silent

Ψευδοντοκιμαντέρ τρόμου

Υπάρχουν ταινίες όλων των ειδών και υπάρχει και το "Haxan". Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και αναζητήστε αυτή την δημιουργία του Δανού Μπένζταμιν Κρίστενσεν. Αυτή τη φορά το "Bobina classics" σας πηγαίνει μια βόλτα στην πραγματική σκοτεινή πλευρά.

Ο Κρίστενσεν γεννήθηκε το 1879 στο Βίμποργκ της Δανίας και εγκατέλειψε τις ιατρικές σπουδές του το 1902 για να γίνει τραγουδιστής της όπερας! Μετά από μια ερμηνεία του όμως στο "Δον Ζουάν" του Μότσαρτ, όπου και έπαθε μια σοβαρή επιπλοκή στις φωνητικές του χορδές, ξεκίνησε καριέρα στον κινηματογράφο, πρώτα σαν ηθοποιός και μετά σαν σκηνοθέτης.

Όταν έπεσε στα χέρια του ένα αντίτυπο του μεσαιωνικού κειμένου  Malleus Maleficarum ,  γραμμένο από έναν Καθολικό ιεροεξεταστή το 1487, για το πως κυνηγάς και τιμωρείς την "μαγεία" και τις "μάγισσες", ο Κρίστενσεν "μαγεύτηκε". Αφού το μελέτησε για 2 χρόνια και παίρνοντας χρήματα τόσο από την πατρίδα του, όσο και από την Σουηδία, για να είναι περισσότερο ανεξάρτητος, δημιούργησε ένα δικό του στούντιο και γύρισε την ταινία από τον Φλεβάρη έως τον Οκτώβρη του 1921. 

Στην αρχή ήθελε να δημιουργήσει ένα εξολοκλήρου φιλμ μυθοπλασίας. Σκοπός του ήταν να προσεγγίσει το υλικό του με τα τότε σύγχρονα δεδομένα, αποδεικνύοντας πως η υστερία για την μαγεία δεν ήταν τίποτα άλλο από την κακομεταχείριση ατόμων, συνήθως με ψυχολογικά προβλήματα και εντελώς αθώων. Στην προσπάθεια του αυτή δοκίμασε όλων των ειδών τους πειραματικούς φωτισμούς, γύρισε μόνο νύχτα ή στα βαθιά σκοτάδια του στούντιο και χρησιμοποίησε κάθε είδους οπτικό εφέ, αναπαριστώντας την εποχή των μαγισσών. Υπάρχουν θρυλικές ιστορίες για τα γυρίσματα, καθώς ο σκηνοθέτης σαν περφεξιονίστας ταλαιπώρησε τους συναδέλφους του και υπερέβη κατά πολύ το χρηματικό ποσό που είχε βάλει σαν στόχο. Πρόκειται άλλωστε για την πιο ακριβή βουβή ταινία που γυρίστηκε ποτέ επί Σκανδιναβικού εδάφους!!

Το αποτέλεσμα είναι μια παράξενη και συγκλονιστική δημιουργία. Μπορούμε να πούμε ότι χωρίζεται χοντρικά σε 4 μέρη. Στο πρώτο παρακολουθούμε μια προβολή εικόνων, φωτογραφιών και πινάκων που μας εισάγουν στην εποχή που αναφέρεται η ταινία. Στο δεύτερο μέρος αναπαριστά μερικές δεισιδαιμονίες και συνήθειες με ντοκιμαντερίστικο στυλ. Το τρίτο μέρος είναι ολόκληρο η ιστορία μιας άτυχης γυναίκας που κατηγορήθηκε, βασανίστηκε και θανατώθηκε μαζί με άλλες υποτιθέμενες μάγισσες. Στο τελευταίο μέρος ο σκηνοθέτης μας εξηγεί πως αυτά που θεωρούνταν υπερφυσικά μπορούν σήμερα να εξηγηθούν.

Η ταινία δηλαδή είναι ένα κολάζ, μια παράξενη και σαγηνευτική δημιουργία που δεν έχει όμοια της, καθώς το οπτικό αποτέλεσμα είναι ακαταμάχητο. Υπάρχουν σκηνές που ακόμα και σήμερα σου φέρνουν ρίγη. Είναι δε τόσο πειστική η αναπαράσταση των διαφόρων τελετουργιών και των διωγμών και βασανιστηρίων που στην εποχή της η ταινία απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ. Την δεκαετία του '40 επανεκδόθηκε με ήχο και το 1968 βγήκε μια πιο σύντομη εκδοχή της, με αφήγηση του William S. Burroughs και με τζαζ μουσική επένδυση, υποθέτω για να την εκτιμήσει η γενιά των χίπηδων. Ο τίτλος αυτής της έκδοσης είναι Witchcraft Through the Ages και από κει έχει βγει και ο Ελληνικός ( Η μαγεία μέσα από τους αιώνες ). Αυτή η εκδοχή σχεδόν δεν βλέπεται, γιατί είναι αστείο το ηχητικό κομμάτι με την τελείως άσχετη τζαζ επένδυση, χάνει δε την δύναμη της με την ομιλία του Burroughs, για να μην αναφέρω ότι είναι και κατά 27 λεπτά μικρότερη σε διάρκεια!!

Αυτό που καταλαβαίνει κανείς είναι πως στην εποχή της ήταν ένα κινηματογραφικό ταμπού και μετά στις δεκαετίες που ακολούθησαν έγινε ένα παράδοξο και εκκεντρικό φιλμ. Από τα τέλη του '60 και μετά εκτιμήθηκε η  art αισθητική της και παίζεται συνέχεια σε διάφορα φεστιβάλ. Μέχρι που ήρθε η πλήρης αποκατάστασή της σε ψηφιακό δίσκο, για να εκτιμηθεί σε όλο της το μεγαλείο. Στην έκδοση αυτή περιέχεται η προαναφερθείσα Αμερικάνικη εκδοχή. 

Ο Κρίστενσεν, που παίζει και στην ταινία δύο ρόλους, ένας εκ των οποίων είναι αυτός του διαβόλου (!!!), θα περάσει πρώτα στην Γερμανία και μετά στο Χόλιγουντ, με μέτρια αποτελέσματα, θα κάνει σποραδικά μια δυο επιτυχίες, αλλά θα ζήσει γενικά κάτω από την σκιά του μεγάλου και διάσημου συμπατριώτη του, Carl Dreyer. Θα πεθάνει πικραμένος το 1958 στην Κοπεγχάγη. 

Αγαπητά μου παιδιά, πραγματικά πρέπει κάποια στιγμή να την δείτε αυτή την ταινία. Η ψύχωση του Κρίστενσεν με τον πειραματικό φωτισμό και η εμμονή του στην τελειότητα την κάνει, αν μη τι άλλο, ένα οπτικό έδεσμα. Νομίζω ότι είναι από τις βωβές ταινίες που έχουν την πιο μεγάλη επίδραση στο σύγχρονο κοινό και αυτό γιατί είναι πολύ μπροστά από την εποχή της. Η υπόθεση μπορεί να σας φανεί παιδαριώδης σε κάποια σημεία, αλλά η βασικά μιλάμε για ένα ψευδοντοκιμαντέρ τρόμου. Αυτό σημαίνει ότι καταφέρνει να γίνει πιστευτό, 80 περίπου χρόνια (!!!) πριν το Blair Witch Project- δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία των σκηνοθετών στο εν λόγω φιλμ ονομάστηκε Haxan!!!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ     ****

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??        Χωρίς δεύτερη σκέψη!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ      Σινεφίλ, αλλά και πιο "ψαγμένο" mainstream. 

">