THE ARTIST (2011) Γαλλία, Βέλγιο- α/μ, silent, Διάρκεια 100'

Director, Writer: 

Michel Hazanavicius

Cast: Jean Duajardin, Berenice Bejo, John Goodman, James Cromwell, Penelope Ann Miller, Malcolm McDowell.

Το "The Artist" είναι μια ψυχαγωγική ταινία. Ο δημιουργός της, ο Γάλλος Michel Hazanavicius, την γύρισε βωβή και ασπρόμαυρη για να τονίσει την πάλη μεταξύ ομιλούντος και μη κινηματογράφου, την εποχή που αυτή αναφέρεται. 

Βρισκόμαστε στο 1927. Ο George Valentin (Jean Dujardin) είναι μεγάλος σταρ. Το Χόλιγουντ βρίσκεται στα πόδια του. Όταν όμως σιγά σιγά θα αρχίσει η επέλαση του ήχου, εκείνος θα την απορρίψει, γυρνώντας με δικά του έξοδα βωβές ταινίες και φυσικά θα καταστραφεί. Μια νέα ανερχόμενη στάρλετ, η Peppy Miller (Bérénice Bejo), που είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του, θα προσπαθήσει να τον βγάλει από την αυτοκαταστροφική του τροχιά.

Μην εκπλαγείτε αν η Αμερικάνικη ακαδημία κινηματογράφου δώσει 5-6 οσκαράκια σε αυτήν τη εξ ολοκλήρου Γαλλική παραγωγή. Πάντα το Χόλιγουντ ξετρελαινόταν με ταινίες που ΘΑ ήθελε να γυρίσει και με ιδέες που του έχουν διαφύγει. Επίσης η ταινία έχει την αύρα του καλλιτεχνικού outsider και είναι σχετικά ανώδυνη, ενώ καταφέρνει συγχρόνως να δείχνει υπέροχη.

Ο Hazanavicius κατάφερε να κάνει τις, υποτίθεται, αντιεμπορικές επιλογές της βωβής και ασπρόμαυρης ταινίας, αρετές της. Πρώτον, γιατί αναφέρεται στην αντίστοιχη εποχή που όντως υπήρξε μεγάλη διαμάχη με την άνοδο του ομιλούντος κινηματογράφου. Μεγάλοι σταρ της εποχής (Chaplin, Keaton, Fairbanks κ.α.) ζορίστηκαν ή ακόμη και εξαφανίστηκαν. Ο ήχος ή καλύτερα η απουσία του είναι εκκωφαντική. Γι' αυτό σε δύο περιπτώσεις μέσα στην ταινία η χρήση του είναι σημαντική. Δεύτερον, κατάφερε μια Γαλλική ταινία να την κάνει παγκόσμια, γιατί απώλεσε την δεσμευτική λειτουργία της γλώσσας και χρησιμοποίησε αυτό που εμείς δεν ζήσαμε στον βωβό κινηματογράφο. Όταν μια ταινία έβγαινε τότε δεν μπορούσες να πεις με σιγουριά από πια χώρα προερχόταν. Οι εικόνα ήταν το μόνο μέσο και αυτό έκανε εξ αρχής τον κινηματογράφο λαϊκή και μαζική διασκέδαση.

Κατά τα άλλα, η ιστορία είναι προβλέψιμη, οι πρωταγωνιστές λάμπουν, η ασπρόμαυρη φωτογραφία και η αναπαράσταση της εποχής  είναι καταπληκτικά, η χρήση της μουσικής άρτια. Μην φοβάστε, δεν θα βαρεθείτε αλλά δεν θα μείνετε και άφωνοι. Ο κύριος Μπομπίνας απόλαυσε την ταινία και την καταχωρεί στην κατηγορία " Η χαρά της θείτσας", όπου θείτσα είναι η συμπαθητικότατη κυρία που κατέρχεται του Κολωνακίου και των περί αυτού περιοχών, για να μεταβεί σε γνωστούς κινηματογράφους του κέντρου των Αθηνών και με τις φίλες της να απολαύσουν δύο ώρες ανέμελης κινηματογραφικής ξενοιασιάς, κουνώντας το μαλλί "λάχανο" από την συγκίνηση.

Οι υπόλοιποι δεν νομίζω να κόψετε φλέβες. Καλή ταινία...έως εκεί.

Υ.Γ. Φανταστείτε στα multiplex τι ήττα έχει να πέσει, όταν μπούνε με τον κουβά το ποπκορν και την "κόλα" και ανακαλύψουν ότι δεν μιλάνε στην ταινία. Αλίμονο σε αυτούς που γνώριζαν!  

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   ***

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ ;   Βλέπεται σαν ηλιόσπορος....Μπορώ να βάλω και "Kreator" για μουσική επένδυση!

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ/ ΛΟΥΛΟΥ ( Die Büchse der Pandora ) 1929, Γερμανία, Α/Μ, silent, διάρκεια 133'.

Director: 

Georg Wilhelm Pabst

Cast: Louise Brooks, Fritz Kortner and Francis Lederer

Αν πρέπει να δείτε μια χούφτα ταινίες του Βωβού Κινηματογράφου- η γνώμη μου είναι πως πρέπει να δείτε αρκετές παραπάνω- "Το κουτί της Πανδώρας" πρέπει να συγκαταλέγεται ανάμεσά τους. Γυρισμένη το 1929 από τον Γερμανό Georg Wilhelm Pabst και έχοντας μια εμβληματική ερμηνεία από την Αμερικανίδα Louise Brooks, είναι από τις τελευταίες βωβές ταινίες που γυρίστηκαν. Η Brooks μετά από πολλές καλλιτεχνικές αποτυχίες δέχτηκε το κάλεσμα του σκηνοθέτη και πήγε στην Γερμανία. 

Γεννημένη στο Κάνσας, ξεκίνησε σαν χορεύτρια, αλλά γρήγορα μπήκε στον κόσμο της κινούμενης εικόνας, Έχοντας ένα πολύ εκφραστικό πρόσωπο και σεξουαλική δύναμη να "γράφει" στην οθόνη, καθιερώθηκε σαν πρωταγωνίστρια.

Στην συγκεκριμένη ταινία ξεχωρίζει από τους μονοκόμματους συμπρωταγωνιστές της με την γήινη ερμηνεία της. Το κούρεμά της είναι στο top 10 των χαρακτηριστικότερων στην ιστορία και έγινε τρελή μόδα. Πέρα από αυτά όλα όμως, η ταινία έχει μεγάλη οπτική δύναμη και είναι αρκετά τολμηρή για την εποχή της. Πολλοί πολέμιοι της θεωρούν, επειδή στην εποχή της δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία, ότι την δεκαετία του '50 φίλοι κριτικοί της Brooks την φέραν πάλι στην επιφάνεια και από τότε θεωρείται ιεροσυλία να την αμφισβητείς.

Εμείς δεν έχουμε σχέση με όλα αυτά. Η κάθε ταινία κρίνεται έξω από μικροπολιτικές και "κολλήματα". Η "Λούλου", λοιπόν ,όπως ήταν ο τίτλος της όταν πρωτοπροβλήθηκε στην Ελλάδα, είναι ένα κορίτσι ελαφρών ηθών που καταστρέφει τους άντρες. Eίναι το Α και το Ω της femme fatale. Με την ερμηνεία της η Brooks στρώνει τον δρόμο για όλες τις μοιραίες γυναίκες που θα στοιχειώσουν την μεγάλη οθόνη. Είναι το αρχετυπικό θηλυκό, η άφταστη φαντασίωση κάθε άντρα, που πιασμένος στα δίχτυα της, δεν τον ενδιαφέρει αν οδηγείται ακόμα και στον θάνατο. Η ίδια όμως είναι ακόμα πιο καταραμένη, μην μπορώντας να μπει σε καλούπια και με ασταθή χαρακτήρα, θα οδηγηθεί στην τραγική της μοίρα.

Είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν υπήρχε η Brooks θα μιλούσαμε για άλλη ταινία- αν μιλούσαμε καθόλου- όμως και σκηνοθετικά είναι καταπληκτική. Τα πλάνα είναι πάνω στην πρωταγωνίστρια, η ασπρόμαυρη φωτογραφία περιδιαβαίνει σε σκοτεινά σοκάκια, νυχτερινά κέντρα διασκεδάσεως, κρεβάτια εραστών. Το φως προέρχεται από τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Ο Pabst διακρίνεται για την λιγότερο μελοδραματική και περισσότερο ανθρώπινη πλευρά της ματιάς του. Αυτό το καταλαβαίνεις όταν δεις παρόμοιες ταινίες της εποχής.

Η Brooks αποτραβήχτηκε από το σινεμά το 1938 έχοντας κάνει 25 ταινίες και ασχολήθηκε με το γράψιμο και την ζωγραφική. Έχει γράψει και την αυτοβιογραφία της για όσους ενδιαφέρονται. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών από καρδιακή προσβολή στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης.

Να δείτε οπωσδήποτε την ταινία αγαπητά μου παιδιά, αν ενδιαφέρεστε έστω και λίγο για τον κινηματογράφο. Η δύναμή της είναι ακόμα μεγάλη. 

Υ.Γ. Η παρουσίαση της ταινίας γίνεται με αφορμή την επανέκδοση της στους κινηματογράφους.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  ******

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; Ευχαρίστως.

Real Steel (2011)

Director: 

Shawn Levy

Cast: Hugh Jackman, Evangeline Lilly, Dakota Goyo.

Συνήθιζε να είναι ένα χαμένο κορμί. Γυρνούσε με το φορτηγό του και ένα ρομπότ απ'άκρη σ'άκρη την Αμερική και ζούσε από τα στοιχήματα. Βλέπετε στο κοντινό μέλλον έχουν απαγορευτεί οι αγώνες μποξ με ανθρώπους και μόνο παντοδύναμα ατσαλένια ρομπότ μάχονται μεταξύ τους. Κάποια στιγμή έμαθε ότι η πρώην αγαπημένη του πέθανε και τον γιο του τον διεκδικούσε δικαστικά η αδερφή της. Αποφάσισε λοιπόν να συμπεριφερθεί σαν πατέρας.....ε, όχι ακριβώς. Πήρε για το καλοκαίρι τον κανακάρη του και τον μύησε στα κόλπα του επαγγέλματος. Αφού φτάσανε στον τελικό του πρωταθλήματος, με ένα ρομπότ που βρήκανε στα παλιοσίδερα, υποτίθεται θα τον επέστρεφε στην θεία του. Χαχα.....σας ορκίζομαι, αυτή είναι η ιστορία.

Ενδιάμεσα έχουμε επικές μάχες με ρομπότ που, η αλήθεια είναι πως, πείθουν περισσότερο από τους Transeformers. Ατσάλι με ατσάλι λοιπόν και μπόλικα δάκρυα, ώστε να νομίζεις ότι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η....σκουριά. Ο  Shawn Levy των "Νύχτα στο μουσείο" 1 και 2, καταφέρνει έστω και αμυδρά να μπλέξει το κοινωνικό δράμα του "Champ" με τις ακατάπαυστες μπουνιές του "Rocky". Η υπόλοιπη ιστορία είναι κενή, το ειδύλλιο μπανάλ- η ερωτική χημεία ανάμεσα στον Hugh Jackman και την Evangeline Lilly είναι ανύπαρκτη- το παιδάκι παίζει υπερβολικά έως υστερικά και η φασαρία είναι εκκωφαντική. Η απλοϊκότητα σε όλο της το μεγαλείο: πως μπορούν οι μονομαχίες να φέρουν κοντά πατέρα και γιο και πως το ανεξάρτητο πνεύμα να υπερνικήσει τα μεγάλα τραστ.

Προτείνεται για πιτσιρικάδες κάτω των 13. Οι άλλοι μπορούν να το δουν σε κάποιο κανάλι, σε δυο-τρία χρόνια, ανάμεσα σε διαφημίσεις απορρυπαντικών. Α, να πούμε πως ο Σπίλμπεργκ είναι παραγωγός, κάτι που εξηγεί ορισμένα πράγματα.....

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ  *1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;    Τσου...

ΟΙ 10 ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΛΑΚΗΣ ΤΟ 2011......ΕΩΣ ΤΩΡΑ ( Γιατί αποφεύγει συστηματικά τις κακοτοπιές...) ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ....

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗ ( BATTLE  LOS ANGELES )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΜΠΟΥΜ ΟΙ ΚΟΥΜΠΟΥΡΙΕΣ.

Ανεγκέφαλοι πεζοναύτες υπερασπίζονται την Γη από ανεγκέφαλους εξωγήινους και μεις πεθαίνουμε από βαρεμάρα. Ακόμα μια τρανή απόδειξη ότι το US Force δεν μασάει...μόνο κατουράει. Ταινία χρηματοδοτούμενη από το πεντάγωνο.

ΧΑΡΑΥΓΗ- ΜΕΡΟΣ 1 ( THE TWILGHT SAGA: BRAKING DAWN- PART 1 )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΡΟΧΑΒΛΗΣ ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ.

Νέα βάθη σαχλορομαντικής σάγκας. Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία, αλλά πάω στοίχημα ότι θα είναι καλύτερα από αυτό το απόβρασμα. Ούτε το πολυαναμενόμενο ερωτικό σμίξιμο δεν βλέπουμε, για να μην χαρακτηριστεί η ταινία ακατάλληλη. Βλέπουμε μόνο το σπασμένο κρεβάτι! Βρικόλακες δίχως στάλα αίμα, λυκάνθρωποι καψούρηδες,  πρώην φανατική παρθένα γκαστρωμένη με τερατάκι, οι ηθοποιοί τριγυρνούν σαν ζόμπι. Δύο ώρες απόλυτου τίποτα. Τελικά είναι ακατάλληλη, από 12 ετών και πάνω! 

ΚΟΝΑΝ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ ( CONAN THE BARBARIAN )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ.

Τι κι αν βάλαμε τον παίδαρο τον Momoa, τι κι αν ρίξαμε πολλά λεφτά? Αυτό δεν είναι Κόναν. Καθόλου πιστό στης πηγές του μύθου και χωρίς ψυχή. Για γέλια...

GREEN LANTERN- ΒΡΑΒΕΙΟ, ΑΡΗ ΤΑ 200 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ.

Τόσο στοίχισε. Έγινε μια από τις χειρότερες μεταφορές ήρωα κόμικ στην μεγάλη οθόνη. 

THE HANGOVER II- ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΡΠΑΧΤΗΣ.

Χοντροκομμένο, χάνει οποιοδήποτε μέτρο και δεν είναι καν κατά το ήμισυ αστείο σε σύγκριση με το πρώτο. Προχειρότητα που παραπέμπει σε αρπαχτή. Ο Zach Galifianakis έχει αρχίσει να μου την δίνει κατακέφαλα...

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΓΙΑ ΣΚΟΤΩΜΑ ( HORRIBLE BOSSES )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΑΡΑΜΙΣΜΕΝΟΥ ΚΑΣΤ.

Τσάμπα το ξεβράκωμα βρε Τζένιφερ. Πως μια έξυπνη ιδέα γίνεται φαρσοκωμωδία επιπέδου Ελληνικής βιντεοκασέτας.

IMMORTALS- ΜΠΑΛΑΦΑΡΑ 2011.

Όταν η τσαπού μπερδεύεται με την τσαβούρ. Αβάσταχτο να το βλέπεις.

ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΊΒΙΚΗΣ- ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΕΡΑ ( PIRATES OF THE CARIBBEAN: ON STRANGER TIDES )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΗΡΘΑΝ ΝΩΡΙΣ. 

Άντε να βγουν και σε playmobil να ησυχάσουμε.

ΤΟ ΑΔΥΤΟ- ( SANCTUM 3D )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ.

Βλέπεις Κάμερον, βλέπεις τρισδιάστατο, βλέπεις βυθό, λες εδώ είμαστε. Πληρώνεις 12 euro, σου παίρνουν τα γυαλιά στην έξοδο και νιώθεις βιασμένος. Κρίμα τον Richard Roxburgh και τον είχα σε εκτίμηση. Οι υπόλοιποι κάνουν διαγωνισμό υποκριτικής με τα ψάρια και χάνουν!

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 8 ΛΕΠΤΑ ( SOURCE CODE )- ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ.

Τι λες ρε φιλάρα, σοβαρά? Γιατί δεν φώναζες τον Όμηρο Ευστρατιάδη, θα σου έγραφε καλύτερο τέλος. Καλά δεν λυπήθηκες τον κόπο σου? Κρίμα, γιατί ήταν καλή προσπάθεια...

ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΩ ( LA PIEL QUE HABITO ) Ισπανία, διάρκεια 117'

Director, Writer: 

Pedro Almodóvar από το μυθιστόρημα του Thierry Jonquet "Tarantula".

Cast: Antonio Banderas, Elena Anaya, Jan Cornet, Marisa Paredes.

Production Co:

 Canal+ España, El Deseo S.A., Instituto de Crédito Oficial (ICO)

Το 2011 ήταν η χρονιά που είδαμε μεγάλους σκηνοθέτες να μπολιάζουν το έργο τους με στοιχεία από ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Ο Γούντι Άλεν δοκίμασε ένα δικό του ταξίδι στο χρόνο, στο " Μεσάνυχτα στο Παρίσι". Ο Αλμαδοβάρ λοιπόν έκανε μια ταινία τρόμου αλά....Αλμαδοβάρ.

Διάσημος χειρούργος ( Antonio Banderas- στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του ) κρατά φυλακισμένη μια ασθενή (  Elena Anaya ) υπό την επιτήρηση της οικιακής βοηθού ( Marisa Paredes ) και πειραματίζεται πάνω της, με τη δημιουργία ενός δέρματος που παράγει. Εννοείται ότι αυτή η διαδικασία, καθώς και όλες οι άλλες πλαστικές εγχειρήσεις που την έχει υποβάλλει, απέχουν πολύ από το να θεωρούνται νόμιμες και να συνάδουν με την επιστημονική κοινότητα. Θέλοντας όμως να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του παρελθόντος δεν θα σταματήσει σε τίποτα, προκειμένου να φέρει εις πέρας το μακάβριο έργο του.

Τα χρώματα είναι όλα εκεί. Κανείς εν ζωή σκηνοθέτης δεν μπορεί να χειριστεί την παλέτα τόσο έντεχνα. Η σκηνοθετική μαεστρία προφανής, η ιστορία διαθέτει ορισμένα πολύ σκοτεινά θέματα- που έρχονται σε αντίθεση με τον περιβάλλοντα χώρο- και μπορεί και να σοκάρουν. Το αποτέλεσμα όμως θεωρούμε ότι είναι μέτριο, σε μερικές περιπτώσεις και αστείο. Τα θέματα που σαγηνεύουν τον σκηνοθέτη είναι προφανή, η σχέση με την μητέρα, το αχαλίνωτος πάθος, η διαστροφή, η ζωή στο δέρμα ενός άλλου, ο αβάσταχτος πόνος του θανάτου, η τρέλα. Ενώ όμως μας εισάγει στον κόσμο του και διαχειρίζεται αρκετά καλά τις διάφορες εντυπωσιακές αλλαγές της πλοκής, δεν μπορεί να κλείσει τελείως τις σεναριακές τρύπες και κάποιες αφελείς προσεγγίσεις. Παίρνοντας στοιχεία, σαν καλός σινεφίλ, από τον Κρόνενμπερκ έως τον Χίτσκοκ και ανακατεύοντας τα σε μια Αλμαδοβαρική μαρμίτα, καταφέρνει να φτιάξει ένα εντυπωσιακό γλυκό με ουδέτερη γεύση. 

Από τη μία του βγάζεις το καπέλο για το τόλμημα, από την άλλη πρέπει να παραδεχτούμε ότι απλά δεν του "βγήκε". Αξίζει πάντως κάποιος να την δει για τα προκλητικά της θέματα και για να προσθέσει ένα μικρό, θαμπό διαμαντάκι στην φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι η ταινία που θα σε συγκλονίσει, στην πραγματικότητα από την μέση και μετά γίνεται αστεία, χωρίς να το θέλει. Οι εικόνες δεν είναι σοκαριστικές,  μόνο αυτά που υπονοούνται. 

Μια όμορφη προβολή στο σπιτάκι σας λοιπόν είναι ότι πρέπει. Άκουσα ότι πολλοί την θεώρησαν διεστραμμένη. Για μας ήταν μια βόλτα στο πάρκο...

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ      **1/2

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?       No creo....

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ( ORANGES AND SUNSHINE ) 2010- Μεγ. Βρετανία, Αυστραλία/ Διάρκεια 100'.  

Director: 

Jim Loach
Cast:  Emily Watson, Hugo Weaving, David Wenham.


 Ο Jim Loach, άξιο τέκνο του πατρός του Ken Loach ( The Wind That Shakes the Barley, Land and Freedom, Carla's Song κ.α. ) παίρνει την σκυτάλη της κοινωνικής καταγγελίας με μια ομολογουμένως απίστευτη αληθινή ιστορία, εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών που στάλθηκαν παράνομα από την Αγγλία στην Αυστραλία τον προηγούμενο αιώνα. Την ανακάλυψη έκανε μια κοινωνική λειτουργός την δεκαετία του '80 ( Emily Watson ). 

Κινηματογράφηση σπαρτιατική, καλές ερμηνείες, προσεγμένη παραγωγή του BBC που θα μπορούσε να ήταν και τηλεταινία. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν η αποκαλύψεις και το σοκ ενός τόσο απροκάλυπτα ρατσιστικού γεγονότος, παρά το φιλμ το ίδιο σαν κατασκευή. Γκρίζα ντουβάρια, αγέλαστοι άνθρωποι, βροχή στο UK, ηλιόλουστο τοπίο απόγνωσης στην Αυστραλία, απ΄όπου και ο τίτλος. Περισσότερο αξίζει να το δει κανείς για να καταλάβει το μέγεθος της απάνθρωπης εκμετάλλευσης που τα "πολιτισμένα" κράτη και οι κυβερνήσεις τους έχουν προσφέρει απλόχερα στο πέρασμα των αιώνων. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    6 στα 10. 

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ???     Μια φορά είναι αρκετή...  

ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΦΥΪΑ ( LIMITLESS ) 2011- ΗΠΑ, Διάρκεια 105'.

Director: 

Neil Burger
Cast: Bradley Cooper, Robert De Niro.


O Eddie Morra  (  Bradley Cooper ) πλακώνει τα "μπιφτέκια" που του δίνει ο κουνιάδος του και ανακαλύπτει: 1ον, ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει το υπόλοιπο ανενεργό 80% του εγκεφάλου του, 2ον: Ότι έχει εθιστεί, με επικίνδυνα αποτελέσματα, 3ον: Ότι έχει δει τον θεό φαντάρο και το Ρόμπερτ ντε Νίρο ζάμπλουτο μπίζνεσμαν!!

Το φιλμ του  Neil Burger βλέπετε ευχάριστα, έχοντας αρκετή πλάκα και αρκετά σεναριακά κενά για να μην το πάρεις πολύ σοβαρά. Επίσης έχει ένα αντισυμβατικό τέλος για ταινία του είδους. Τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει με το όνομα του σκηνοθέτη...είναι σαν...μπέργκερ, το τρως μονοκοπανιά και δεν το θυμάσαι καν μετά- οπότε δεν έχεις και τύψεις.

Καλή πρόταση για home cinema με φίλους, με κανονικά μπιφτέκια όμως.....!!!!!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ             6 στα 10

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ????          Την έχετε ακούσει μου φαίνεται...

ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ ( THE IDES OF MARCH ) 2011- ΗΠΑ, Διάρκεια 101'

Director: 

George Clooney
Cast:  Paul Giamatti, George Clooney, Philip Seymour Hoffman, Ryan Gosling, Evan Rachel Wood, Marisa Tomei,  Jeffrey Wright.


Νεόκοπο οργανωτικό στέλεχος δημοκρατικού υποψηφίου μαθαίνει από την καλή και την ανάποδη τα σκοτεινά παιχνίδια του επαγγέλματος.

Η ταινία του Κλούνεϊ είναι ειλικρινής, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για το αντίθετο. Βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο- "Farragut North" του Beau Willimon- με τον Κλούνεϊ να συμμετέχει στην διασκευή του σεναρίου, η ταινία επικεντρώνεται αποκλειστικά στα γραφεία του ενός κόμματος. Δεν μαθαίνουμε κάτι φοβερά καινούργιο και κατά βάση δεν μας πολυενδιαφέρει, καθότι είναι ένα πολύ Αμερικάνικο θέμα. Λίγο στατικό λοιπόν και σύντομο, βασίζεται σε πολύ καλές ερμηνείες. Οι Ryan Gosling, Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti δημιουργούν ένα εκρηκτικό τρίγωνο συνωμοσίας και ίντριγκας. Η σκηνοθεσία είναι επαρκής, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά την επιπλέον ικανότητα του Τζορτζ- Confessions of a Dangerous Mind, Good Night, and Good Luck- που εμμένει όμως σε συγκεκριμένη θεματολογία, άντρες με ιδεολογικές ανησυχίες, σε ιδιαίτερα στρεσαρισμένες καταστάσεις. 

Πραγματικά δεν έχω 
κάτι άλλο να πω  για την ταινία, παρά μόνο ότι κτίζει μια έντονη κατάσταση για μια κορύφωση που δεν έρχεται ποτέ- όχι πως είναι απαραίτητο βέβαια.

Σπιτάκι σας και προαιρετικά. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ       6 ΣΤΑ 10

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ????       ΠΙΟ ΧΑΒΑΛΕ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ....ΜΠΛΙΑΧ!

ΝΥΧΤΑ ΤΡΟΜΟΥ ( FRIGHT NIGHT ) 2011 / 106'

Director: 

Craig Gillespie

Cast: Anton Yelchin, Colin Farrell, David Tennant, Toni Collette.

Πολλές οι ταινίες με βρικόλακες! Τελικά έχουν κερδίσει την πρώτη θέση των τεράτων! Με διαφορά. Εδώ έχουμε άλλο ένα ριμέικ μιας παλιάς αγαπημένης, μέσα στα ψεγάδια της, ταινίας του παραγνωρισμένου Tom Holland ( Η κούκλα του σατανά ). Το φιλμ του 1985 ήταν μια μακάβρια κωμωδία, με σωστές δόσεις gore και ερωτισμού καθώς και μόνιμη αγωνία. Σε αυτά προσθέστε και την φοβερή ερμηνεία του Roddy McDowall, που έπαιξε σχεδόν σε όλους τους παλιούς πλανήτες των πιθήκων, καθώς και σε κλασικές ταινίες-  How Green Was My Valley, Cleopatra. Από το 1938 που ξεκίνησε, έως το 1998 που μας άφησε χρόνους, 60 ολόκληρα χρόνια καρατερίστας.

Ο νεαρός Μπρούστερ (Anton Yelchin- πολύ μεγάλος για τον ρόλο του μαθητή!) ανακαλύπτει σταδιακά, παρά τον αρχικό σκεπτικισμό του, ότι ο γείτονας του είναι ένα βαμπίρ. Προσπαθεί να ειδοποιήσει την αστυνομία μάταια. Θα δώσει λοιπόν μια μάχη επιβίωσης για να σώσει την μητέρα του και το...girlfriend από τα αιμοβόρα σαγόνια του στυγνού τέρατος! Σε αυτή του την προσπάθεια θα ζητήσει την βοήθεια ενός παρακμιακού σόουμαν, που διατείνεται ότι κατέχει τις μυστικές δυνάμεις για να πολεμήσει τους απέθαντους ( David Tennant )

.

Η καινούργια ταινία, 26 χρόνια μετά, έχει αρκετά θετικά 

σημεία. Έχει έναν σέξι και τρομακτικό βρικόλακα (Colin Farrell), έχει μέχρι τη μέση τουλάχιστον απειλητική ατμόσφαιρα,  καλούς ρυθμούς και γενικά δεν πέφτει κάτω από το μέτριο.

Στα αρνητικά της ταινίας είναι η έλλειψη της φρεσκάδας και του στοιχείου της έκπληξης, καθώς και η απουσία του χαβαλέ της παλαιότερης. Αυτή μας βγήκε πιο σοβαρή απ'όσο θα έπρεπε. Από τη μέση και μετά δε, αναλώνεται σε σκηνές που δεν έχουν αποτινάξει από πάνω τους τα storyboards. Γενικότερα υπολείπεται χαρακτήρα για να ξεχωρίσει από τον συρφετό. Χαζεύεται πάντως. Το 3D της είναι περιττό και καλό θα ήταν, αν την δείτε, να προτιμήσετε το σπίτι σας.   

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ          6 στα 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ????           Πιθανότατα όχι...

ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ ( THE GUARD ) 2011, Ιρλανδία, 96'.

Director,

Writer

: 

John Michael McDonagh

Cast: Brendan Gleeson, Don Cheadle, Mark Strong, Liam Cunningham, Fionnula Flanagan.

Guarda στα κέλτικα είναι η αστυνομία, αυτή την έννοια έχει το Guard  του τίτλου. Ο Gerry Boyle ( πάντα απολαυστικός ο Brendan Gleeson ) λοιπόν είναι ένας μπάτσος μιας μικρής επαρχιακής πόλης της Ιρλανδίας. Οι συνήθειες του είναι απλές: αγαπάει τη μαμά του, πίνει και πότε πότε πάει με κάνα πουτανάκι. Την καθημερινότητα του όμως έρχεται να ταράξει μια συμμορία εμπόρων ναρκωτικών και ένας πράκτορας του FBI ( Don Cheadle ) που τους κυνηγάει.

Σπάνια έχουμε την ευχαρίστηση να δούμε μια αστυνομική κωμωδία τόσο αυθεντική. Η πρωτοτυπία δεν έγκειται στο θέμα εδώ, αλλά στον τρόπο που παρουσιάζεται.  Ο Ιρλανδός John Michael McDonagh γράφει και σκηνοθετεί με μεγάλο κέφι. Οι διάλογοι είναι απίστευτοι, οι χαρακτήρες- ειδικά οι δεύτεροι ρόλοι- αποπνέουν την τρέλα της Ιρλανδικής επαρχίας, τα χρώματα και η ατμόσφαιρα αποδίδονται καταπληκτικά. Οι ρυθμοί είναι νωχελικοί αλλά με τίποτα βαρετοί και το χιούμορ εύστοχο, πικρόχολο και σαρκαστικό. Η ιστορία κτίζεται πάνω στην τελική αναμέτρηση, που θα δοθεί σε ένα χαρακτηριστικό  σημείο και με απόλυτα ανθρώπινες διαστάσεις, μακριά από υπεράνθρωπες απεικονίσεις του Χόλιγουντ.

Μια ευχάριστη έκπληξη λοιπόν, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη και ήρθε η ώρα να την ανακαλύψετε. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ      7 στα 10. 

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ? 

     Sea! a mháistir...