*CULT CORNER*

MARTYRS ( ΜΑΡΤΥΡΕΣ ) 2008, Γαλλία, Καναδάς. 

99', έγχρωμο.

Director, Writer: Pascal Laugier

cast: Morjana Alaoui, Mylène Jampanoï.

Αρχικά το προσπέρασα στο ράφι του βίντεο κλαμπ, συνειδητά, γιατί ανάμεσα στα τόσα σκουπίδια

το εξώφυλλο δεν μου έλεγε κάτι καινούργιο. Όταν έλαβα την πληροφόρηση από σπόντα, για την αίσθηση

που δημιούργησε στα διάφορα φεστιβάλ που παιζόταν, το αναζήτησα χλιαρά. Είχε μεταφερθεί μέσα 

στο αχταρμά των εβδομαδιαίων ενοικιάσεων. Δεν το μετάνιωσα. 

Η ταινία του Γάλλου Pascal Laugier κάνει ταινιούλες όπως το Hostel (5) να μοιάζουν με βόλτα στο πάρκο. Δεν είναι δυνατόν οι περισσότεροι να αντέξουν να την δουν. Αυτό δεν είναι απαραίτητα προτέρημα, στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως η θέαση της ισοδυναμεί με μαρτύριο, κάτι που δίνει περισσότερη δύναμη στην ταινία. Ένα μαρτύριο όμως που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω του. 

Ξεκινά με την προ 15 ετών απόδραση μιας κακοποιημένης δεκάχρονης από ένα μπουντρούμι, οπού οι άγνωστοι βασανιστές της την κρατούσαν και στην συνέχεια προχωράμε στα μέσα της δεκαετίας του '80 όπου και τους ανακαλύπτει. Δεν θέλω να αποκαλύψω τι γίνεται, πάντως όχι αυτό που έχετε στο μυαλό σας! Δεν υπάρχει στάση για ανάσα και ανακούφιση, είναι μια κάθοδος στην κόλαση. Αυτό που την ξεχωρίζει από τις εκατοντάδες άλλες είναι η συνεχής σεναριακή ανατροπή, πάντα προς το καλύτερο και η συντριπτική αίσθηση φόβου και απόγνωσης. 

Ο σκηνοθέτης δεν καταφεύγει σε ψεύτικα τρικ, η κάμερα κινείται καταπληκτικά, πράγμα που δείχνει ότι ξέρει τι κάνει και δεν φοβάται να πάρει επικίνδυνες "στροφές" της ιστορίας εκεί που χρειάζεται. 

Είναι φυσικό η ταινία να έχει φανατικούς οπαδούς, αλλά και πολέμιους. Δεν είναι για όλο τον κόσμο. Επίσης οι προθέσεις της μπορεί να παρεξηγηθούν. Μερικοί την αποκάλεσαν σαδιστικό πορνό, άλλοι μικρό αριστούργημα. Το σίγουρο είναι πως σου "κολλάει" στο μυαλό και σε στοιχειώνει. Καταλαβαίνεις γιατί ο σκηνοθέτης την οδηγεί εκεί που την οδηγεί, το θέμα είναι αν αυτό που θέλει να σου πει και με τον τρόπο που στο λέει, σε ενδιαφέρει. Η τέχνη ήταν ανέκαθεν προκλητική. Σε ένα σκοτεινό θέμα σαν κι αυτό το μονοπάτι είναι δυσδιάκριτο και επικίνδυνο. Κατά την άποψή μου είναι μια από τις 5 καλύτερες ταινίες του είδους των τελευταίων πέντε χρόνων. Αν τολμάτε, δείτε την! 

Υ.Γ. Εννοείται πως θα πάτε για την unratted έκδοση.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ          ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??        Αν είμαι αρκετά γενναίος...

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ (THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO) 2011, ΗΠΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ, ΜΕΓ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Διάρκεια 158'.

Director: 

David Fincher

Stars:

 Daniel Craig, Rooney Mara, Christopher Plummer, Stellan Skarsgård, Robin Wright.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ένας Σουηδός δημοσιογράφος, που βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με κάποιον μεγαλόσχημο, επειδή έβγαλε τα άπλυτα του στην φόρα, δέχεται μια δελεαστική πρόταση από έναν ζάμπλουτο να ψάξει για την αγνοουμένη ανιψιά του, που εδώ και σαράντα χρόνια έχει εξαφανιστεί από το νησί της οικογενείας. Μιας οικογενείας που έχει σκοτεινά μυστικά και ακόμα πιο σκοτεινούς συγγενείς. Στο έργο του θα τον βοηθήσει μια νεαρή ερευνήτρια, με τα δικά της προβλήματα. Αυτή είναι το κορίτσι με το τατουάζ του τίτλου.

Επειδή οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να δουν μια ξενόγλωσση ταινία και επειδή ο David Fincher είδε στην τριλογία βιβλίων του Millenium, του Σουηδού  Stieg Larsson μια φλέβα χρυσού, έχουμε αυτή την περιττή διασκευή της αντίστοιχης Σουηδικής ταινίας. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν καλύτερη, ας πούμε- όχι πως η προκάτοχός της είναι κανένα αριστούργημα, αλλά τουλάχιστον ήταν πιο άμεση.

Τα βιβλία έχουν κάνει απίστευτη επιτυχία. Δεν τα έχω διαβάσει. Η ιστορία όμως εξαρχής μου φαίνεται αστεία. Ένας μεσήλικος δημοσιογράφος, που το παίζει ντετέκτιβ, σε ένα δήθεν μυστήριο που περιέχει κακούς ναζί και διεστραμμένους βιαστές, με βοηθό μια ταλαιπωρημένη kinky ύπαρξη, τριάντα χρόνια μικρότερη του, που με έναν παράξενο τρόπο βρίσκει τα πάντα και είναι αλάνθαστη. Εξ αρχής έχουμε μια  αντρική φαντασίωση με μια ιστορία αλά Αγκάθα Κρίστι στο επίκεντρο της. Τα άλλα όλα είναι μπαρούφες.

Την Αμερικάνικη βερσιόν δεν την βοηθά το κακό κάστινγκ. Ο Daniel Craig είναι άχαρος στον ρόλο του, υποτίθεται, κοιλαρά δημοσιογράφου, γιατί απλά δεν είναι. Έχεις την εντύπωση ότι ο Τζέιμς Μποντ έχει πάθει εγκεφαλικό και περιφέρεται στο νησί του Δρ. Νο. Ότι και να ακούσω για την φοβερή ερμηνεία της, υποψήφιας για όσκαρ  Rooney Mara, είναι περιττό.  Είναι επαρκής μεν, αλλά υστερεί κατά πολύ από την πιο παθιασμένη και σκοτεινή ερμηνεία της Noomi Rapace από την πρώτη ταινία. Δεν αρκεί να κάνεις piercing  και να χτενίζεις τα μαλλιά σου σαν τον Sid Vicious, αλλά αυτό εξιτάρει την Ακαδημία.

Το να βάζεις Αγγλόφωνους ηθοποιούς να παίζουν τους Σουηδούς με προφορά, είναι ότι πιο κιτς και τετριμμένο υπάρχει στον κινηματογράφο και δίνει μια ψεύτικη αύρα στην ταινία. Προτιμότερο θα ήταν να μεταφερόταν η δράση στην Αμερική, που λέει ο λόγος.

Πέρα από αυτά όλα, ξέρουμε την αξία του Fincher και την ικανότητά του με το μοντάζ και την φωτογραφία, την κίνηση της κάμερας και την χρήση της μουσικής. Η ιστορία και το μυστήριο θα σας κρατήσει, αν δεν ξέρετε τι γίνεται. Οι υπόλοιποι θα κοιτάτε το ρολόι σας στις 2 ώρες και 40 λεπτά που διαρκεί το φιλμ. Αυτό συμβαίνει γιατί η προσέγγιση είναι ψυχρή, οι χαρακτήρες δεν αναλύονται, η ιστορία είναι τόσο πυκνή που είναι λες και κάποιος πατά το fast forward και γενικότερα η σκηνοθεσία είναι πιο φιγουρατζίδικη από όσο πρέπει. Σαν να θυμήθηκε ο σκηνοθέτης τα βίντεο κλιπ που γύρναγε. Διεκπεραιωτικός γενικά. Έχει επίσης επέμβει σε ένα δύο λεπτομέρειες, προς το τέλος- το οποίο δεν έχει καν κλιμάκωση- οι οποίες αφορούν την ηρωίδα- Λίσμπεθ Σαλάντερ με τ'όνομα- και τις έχει αλλάξει, μειώνοντας την δύναμη του χαρακτήρα της. Οι τίτλοι της ταινίας παραπέμπουν σε έναν πιο σκοτεινό 007 και είναι εντυπωσιακοί.

Όταν καταλαγιάσει ο διαφημιστικός βομβαρδισμός της ταινίας, θα θυμηθείτε τον κύριο Μπομπίνα και θα πείτε: είχε δίκιο ο άνθρωπος.

Συμπέρασμα: Προτιμήστε την Σουηδική και αυθεντική εκδοχή, αν πρέπει σώνει και καλά να το δείτε. Τώρα αν το δείτε για τους κοιλιακούς του Craig έχει καλώς. Να ξέρετε πάντως ότι είναι η πιο αδύναμη ταινία της φιλμογραφίας του Fincher. Ελπίζω να είναι μια εξαίρεση. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   *1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;  Μόνο αν γινόταν ένα Ινδικό ριμέικ...


Φοβερό τρέιλερ βέβαια...

ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ (Jodaeiye Nader az Simin) 2011, Ιράν, Διάρκεια 123'

Director, Writer: 

Asghar Farhadi

Cast:  Peyman Maadi, Leila Hatami, Sareh Bayat.

Γυρισμένο σαν ένα απόλυτα σύγχρονο οικογενειακό δράμα, η ταινία του σκηνοθέτη/σεναριογράφου Asghar Farhadi είναι ένα φιλμ που δεν σε αφήνει να ξεκολλήσεις για 2 ώρες τα μάτια σου από πάνω του. Παρ'ότι διεξάγεται στο Ιράν, μεταφέρει πανανθρώπινα μηνύματα, έχει καταπληκτικό σενάριο και ερμηνείες, είναι φορτωμένο με βραβεία και διθυράμβους (μπορεί να τσιμπήσει και όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας- έχει προταθεί και για σενάριο!) και γενικά ο σκηνοθέτης είναι το next best thing στον Ασιατικό κινηματογράφο. 

Η ιστορία είναι σχετικά κοινότυπη: ένα ζευγάρι βρίσκεται στο χείλος του χωρισμού γιατί η σύζυγος θέλει να φύγει για το εξωτερικό, θεωρώντας ότι υπάρχουν μεγαλύτερες προοπτικές για την έφηβη κόρη τους, ενώ ο σύζυγος θέλει να κάτσει να προσέχει τον πατέρα του που έχει Αλτσχάιμερ. Θα αναγκαστεί λοιπόν να βρει μια γυναίκα να τον προσέχει, το κενό όμως που δημιουργείται στην οικογένεια  δημιουργεί πολλά προβλήματα.

Μην μπορώντας να ταυτιστώ απόλυτα, μιας και τα θέματα που προκύπτουν από απλές καταστάσεις είναι προφανή και οπισθοδρομικά (μην πεις στον άντρα μου ότι δουλεύω, βάλε το χέρι σου στο Κοράνι και ορκίσου και τα σχετικά) και φολκλόρ, που ναι μεν μας βάζουν σε ένα συγκεκριμένο και απαραίτητο γεωπολιτιστικό πλαίσιο, από την άλλη όμως...νισάφι με τα κολλήματα. Το πιο χρήσιμο μέρος της ταινίας είναι η, χωρίς να παίρνει θέση, αποτύπωση της σύγχρονης ζωής στο Ιράν, κάτι που δεν έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε συχνά. Από την άλλη, προφανώς, προωθείται η συγκεκριμένη σκηνοθετική οδός που αντιμετωπίζει τις ντόπιες καταστάσεις με μια δυτική ματιά. Φυσικά έχει όλα τα εχέγγυα και είναι καλοφτιαγμένη. Κατά τα άλλα, καλό είναι να την δείτε, αξίζει, έστω και σαν αντιπρόσωπος ενός διαφορετικού κινηματογράφου.    

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    **1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;   Μόνο αν το γύριζαν σε μιούζικαλ. Έχω σκεφτεί και τίτλο: "ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΛΌΣ ΤΡΕΛΛΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ"!

ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (TAKE SHELTER) 2011, ΗΠΑ, Διάρκεια 120'.

Director,Writer: 

Jeff Nichols

Cast:  Michael Shannon, Jessica Chastain, Shea Whigham, Tova Stewart.

Το "Καταφύγιο" είναι από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις τις περσινής χρονιάς. Σκηνοθετημένο από τον Jeff Nichols και με καταπληκτικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι (Michael Shannon, Jessica Chastain), απουσιάζει χαρακτηριστικά από τις υποψηφιότητες για όσκαρ ερμηνείας- ΑΙΣΧΟΣ. Ειδικά ο Shannon δίνει ρεσιτάλ.Υποδύεται τον φιλήσυχο και πράο οικογενειάρχη που στοιχειώνεται από αποκαλυπτικά οράματα, μην μπορώντας να καταλάβει αν η πραγματική απειλή για την οικογένειά του είναι ο ίδιος ή η επερχόμενη καταιγίδα, θα μπει στο απίστευτο τριπάκι να κατασκευάσει ένα υπερ-λουξ υπόγειο καταφύγιο προς τεράστια έκπληξη των τριγύρω του.

Λίγες ταινίες έχουν πιάσει με τόση επιτυχία την ανησυχία μιας επερχόμενης καταστροφής, το άγχος του να προφυλάξεις τους ανθρώπους που αγαπάς, τον να σε στιγματίσουν οι άλλοι σαν παρανοϊκό. Η αβεβαιότητα αναστατώνει τον πρωταγωνιστή περισσότερο. Υπάρχουν μερικές πολύ δυνατές σκηνές και η ταινία βλέπεται απνευστί παρ'όλη την σχετικά μεγάλη της διάρκεια. Μιλάμε φυσικά για ένα ψυχολογικό θρίλερ, παιδί του ανεξάρτητου Αμερικανικού κινηματογράφου. Μην περιμένετε γελοίες καταστροφές τύπου "2012", ούτε ηρωικές πράξεις. Είναι για ένα ανθρώπινο δράμα με μεταφυσικές προεκτάσεις. Μπορεί να σας ξενίσει το τέλος, αλλά πραγματικά δεν βλέπω καλύτερο τρόπο να κλείσει η συγκεκριμένη ταινία.

Στιβαρή δημιουργία λοιπόν, με καταπληκτική φωτογραφία και καλές ερμηνείες, η ταινία είναι η καλύτερη πρόταση για ένα κρύο απόγευμα, την ώρα που ο αέρας λυσσομανά έξω από το παράθυρό σας.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ      ***

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;    Ανετότατα...

ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ( WAKE WOOD ) 2011, Ιρλανδία, Μεγ. Βρετανία. Διάρκεια 90'

Director,Writer:

David Keating

Cast: Aidan Gillen, Eva Birthistle, Timothy Spall, Ella Connolly.


Ένα νεαρό ζευγάρι, έχοντας χάσει πρόσφατα την κόρη τους, μετακομίζει σε ένα γραφικό Ιρλανδικό χωριό ονόματι Wake Wood. Εκεί θα ανακαλύψουν, κατά τύχη, τις μυστικές Κέλτικες τελετές που διεξάγουν οι, κατά τα άλλα, συμπαθείς κάτοικοι και θα πάρουν ένα μάθημα, γιατί πρέπει να προσέχεις για τι πράγμα εύχεσαι.

Αν και ο Ελληνικός τίτλος "Νεκρανάσταση" αφήνει λίγα στη φαντασία, αυτό το μικρό δημιούργημα της επανιδρυμένης Hammer Film, που μας είχε δώσει στο παρελθόν άπειρα διαμαντάκια του είδους- το κλασσικό "Δράκουλας, ο βρικόλακας των Καρπαθίων" με τον Christopher Lee και όλες τις συνέχειες του, "Το τέλος του κόσμου" και όλες τις άλλες ιστορίες του Quatermass και σχεδόν όλες τις ταινίες που πρωταγωνίστησε ο  Peter Cushing- εκατοντάδες ταινίες, κυρίως δεύτερης διαλογής, αυτή η βουτηγμένη στην Ιρλανδική μούχλα ταινία καταφέρνει να σου σηκώσει τις τρίχες.

Aπλά και μεθοδικά, με κοφτό μοντάζ και σιγουριά στην αφήγηση, καλούς ηθοποιούς, όπως ο Timothy Spall ( Μυστικά και ψέματα, Χάρι Πότερ ) και ο Aidan Gillen ( The Wire, Game of Thrones ) και μια στοιχειωμένη ερμηνεία από την μικρή  Ella Connolly, σκοντάφτει στην απλοϊκότητα του τέλους και στις συμβάσεις των ταινιών του είδους, που δυστυχώς δεν μπορεί να ξεπεράσει. Μια διασταύρωση του "Pet Cemetery" και του " Wicker Man". Είναι όμως μια ευπρεπής και τρομακτική ταινιούλα, που πέρασε απαρατήρητη και ενδείκνυται για μια κρύα και βροχερή μέρα ή...νύχτα. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ        **

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?    Θα περιμένω για το σίκουελ...

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ (Le Havre) 2011, Γαλλία/ Φινλανδία/ Γερμανία, Διάρκεια 93'.

Director,

Writer

: 

Aki Kaurismäki

Cast: André Wilms, Blondin Miguel, Jean-Pierre Darroussin

Τον λένε Άκι Καουρισμάκι                                          
και σε έχει στο τσεπάκι
με τις γλυκόπικρες ταινίες
που δεν είναι αηδίες.

Με ολοδικό του στυλ
έφτιαξε κι αυτό το φιλμ
που'ναι μία ουτοπία,
σε λιμάνι στην Γαλλία.

Είναι ένας μετανάστης
μοναχός και πεινασμένος
και τον βρίσκει ένας λούστρος
αγέρωχος και σιτεμένος.

Έχει μια κυρά γλυκιά
που'ναι άρρωστη βαριά,
οι γειτόνοι είναι καλοί
και πολύ εξυπηρετικοί.

Θα γλιτώσει το παιδάκι?

Θα γίνει ένα θαυματάκι?
Θα του την πέσουν οι μπάτσοι
και στραβή λες να του κάτσει?

Να την δείτε την ταινία, είναι όμορφη κι απλή.
Λούμπεν προλεταριάτο σε παραγωγή Γαλλοφινλανδική
θα σας φτιάξει το κεφάκι, θα γελάσετε λιγάκι,
θα βουρκώσετε και λίγο...φάτε κάνα πατατάκι.

Ο Μπομπίνας με το κρύο,σας προτείνει άμα θέτε
κάτι εναλλακτικό,
ήρεμο. απλό και ανθρώπινο
κι όχι Χολιγουντιανό!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ     ***

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?     Μέχρι να πεις ΆΚΙ...

ΟΙ ΔΕΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΠΟΜΠΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ 2011 ( ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ).

Μια χρονιά ήταν και πέρασε! Οι ταινίες πολλές και η επιλογή δύσκολη. Αν και δεν είχε πολλές καταπληκτικές, ωστόσο, τα είδη πολλαπλασιάζονται και υποδιαιρούνται κάνοντας τη διαλογή δυσκολότερη. Ο κύριος Μπομπίνας επιφυλασσόμενος του δικαιώματος να μετατρέψει οποιαδήποτε στιγμή την τελική δεκάδα- δεν έχω δει βλέπετε τα πάντα από το 2011- σας παρουσιάζει τις  καλύτερες ταινίες του για τον χρόνο που έφυγε. 

Καλό κινηματογραφικό 2012!!!!!!     

BRIDESMAIDS ( ΦΙΛΕΝΑΔΕΣ )- CHICK FLICK CHOICE OF THE YEAR

Κλασσική περίπτωση υποτιμημένου φιλμ, στην προκειμένη περίπτωση από την εταιρεία παραγωγής του, προωθώντας το σαν κάτι που δεν είναι, ένα Hangover για τσούπρες με ολίγη από Sex and the city...καμία σχέση. Μια πραγματικά χαριτωμένη και ευαίσθητη κωμωδία.

THE DESCENDANTS ( ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ )-

Βραβείο Μέσης Ηλικίας

Τρυφερό, έξυπνο και καλογραμμένο, από έναν σκηνοθέτη που δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ, αυτό το μείγμα δράματος/ κωμωδίας σε βρίσκει απροετοίμαστο να του αντισταθείς. Γλυκό χωρίς να είναι γλυκερό και αστείο μέσα από δύσκολες καταστάσεις. Feel good inc...

DRIVE- ΒΡΑΒΕΙΟ ΟΔΟΝΤΟΓΛΥΦΙΔΑΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ( ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ )

Εδώ έχουμε μια υπερεκτιμημένη περίπτωση, που όμως δεν διαγράφει την πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει από τον σκηνοθέτη. Σε μια μέτρια χρονιά όπως αυτή είναι σε αυτές που ξεχωρίζουν.

THE GUARD ( ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ )- ΒΡΑΒΕΙΟ BADASSSSSS MUTHERFUCKER 2011.

 Brendan Gleeson κύριοι, ουδεμία σύγκριση με γατάκια τύπου Nicolas Cage κ.λ.π. Ιρλανδική αστυνομική κωμωδία με "καρύδια".

MELANCHOLIA- ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΨΥΧΟΠΛΑΚΩΜΑΤΟΣ.

Η πιο ωραία καταστροφή του κόσμου που έχετε δει. Ελεγειακή και καταθλιπτική. Η  Kirsten Dunst σηκώνει την ταινία στο πρώτο μέρος, η Charlotte Gainsbourg στο δεύτερο και οι δύο πάνε στον αγύριστο. Κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την ευφυία του Lars von Trier, ακόμα και αν τον μισεί. Δεν υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες με προσωπική υπογραφή, χώρια που έχει αναγάγει τις γυναίκες των ταινιών του σε αγιομαρτυρικά πλάσματα.

MIDNIGHT IN PARIS ( ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ )-ΒΡΑΒΕΙΟ "Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΓΕΡΑΣΕ"...

...και άσπρισε το μαλλί του. Τίποτα αυτός. Ο θείος Γούντι έβγαλε άσσο απ'το μανίκι, μάλλον χωρίς να το θέλει. Περίπτωση όπου όλα έρχονται και ταιριάζουν ιδανικά στην θέση τους. Και μέσα σ'όλα και εισπρακτική επιτυχία...για δες!!!

RANGO- ANIMATION ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ.

Καθότι το βλέπουν άνετα και ενήλικες και παιδιά και σουρεαλιστικό είναι και θεματάκια σοβαρά έχει και πλάκα και καταπληκτικό animation. Δεν είναι και λίγα...

RISE OF THE PLANET OF THE APES ( Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΑΪΜΟΥ 2011.

Η αναπάντεχη blockbuster επιτυχία της χρονιάς. Βλέπεται απνευστί διαθέτοντας τις καλύτερες σκηνές δράσης και όλα αυτά με ένα στρατό ψηφιακούς πιθήκους. Αναμένουμε την συνέχεια...

TINKER TAILOR SOLDIER SPY ( ΚΑΙ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟΝ ΣΜΑΪΛΙ ) (!!!!!!!!!!)- ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ.

Συλλογικό βραβείο ερμηνείας με καταπληκτικό καστ ( Mark Strong, John Hurt, Toby Jones, David Dencik, Ciarán Hinds, Colin Firth ) αλλά κυρίως για έναν ανεπανάληπτο Gary Oldman. Ξεχάστε τον James Bond. Εδώ ο σκηνοθέτης Tomas Alfredson του Σουηδικού "Άσε το κακό να μπει",   μας δείχνει τον αληθινό κόσμο των κατασκόπων. Από ένα μυθιστόρημα του John le Carré και σε γκριζοπράσινους τόνους, η αναπαράσταση μιας εποχής είναι απίστευτη. Την ώρα που γραφόταν το κείμενο η ταινία δεν είχε έρθει στην Ελλάδα. Να την δείτε οπωσδήποτε...

  

TREE OF LIFE ( ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ )- ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΕΟΥΣ.

Πόσα καρπούζια θα βάλεις κάτω από τη μασχάλη? Πως θα μπλέξεις τον  Brad Pitt με τους δεινόσαυρους? Πόσες ερωτήσεις θα θέσεις χωρίς απάντηση? Σε πια παραλία μαζεύονται όλοι αυτοί οι χαμένοι? Μόνο αν λέγεσαι Terrence Malick θα τα κάνεις όλα αυτά και θα την γλυτώσεις. Η απλοϊκότητα του τέλους δεν αναιρεί τον υπερθετικό του ταξιδιού...

  

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ (THE DESCENDANTS) 2011, ΗΠΑ, Διάρκεια 115'.

Director, Writer:

Alexander Payne

Cast: George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller, Nick Krause, Beau Bridges, Robert Forster, Matthew Lillard, Judy Greer.

Οι King είναι μια παλιά οικογένεια Αμερικανοχαβανέζων. Ο Matt έχει κληρονομήσει μια τεράστια έκταση και είναι σε διαδικασία, σαν καλός δικηγόρος, να την πουλήσει και να μοιραστεί τα λεφτά με τους συγγενείς του. Είναι ένας καλοβαλμένος πενηντάρης με δυο κόρες και μια γυναίκα. Το πρόβλημα είναι ότι η - όπως αποδεικνύεται άπιστη- γυναίκα του βρίσκεται σε κώμα, μετά από ατύχημα με σκάφος  και οι κόρες του είναι ατίθασες και τρελαμένες. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με μια κρισάρα μέσης ηλικίας, έρχονται να γκρεμίσουν τον κόσμο του και ο ίδιος θα βρεθεί στη δίνη των καταστάσεων.

Είναι ίσως η πρώτη φορά που ο Clooney δεν θυμίζει Clooney με το παίξιμό του. Για την ακρίβεια είναι ιδιαίτερα καλός στον ρόλο του, δείχνοντας εξαιρετικά ευάλωτος και παίζοντας με χαμηλούς τόνους,  αποπνέοντας μια απεγνωσμένη επιμονή να συγκρατήσει τα πράγματα για να μην καταρρεύσουν. Ο σκηνοθέτης Alexander Payne είναι, όπως φαίνεται, ο βασιλιάς της δραματικής κωμωδίας. Με μια χούφτα μικρών διαμαντιών στην φιλμογραφία του ( Citizen Ruth **, Election***, About Schmidt***1/2, Sideways***) επιστρέφει μετά από αρκετά χρόνια στον τόπο του εγκλήματος. Οι ταινίες του βγάζουν γέλιο από τραγικές καταστάσεις και είναι συγχρόνως ψυχολογική χαρτογράφηση των ηρώων του. Οι ήρωες του είναι συνήθως άντρες μεσήλικοι που διέρχονται μια κρίσιμη περίοδο της ζωής τους. 

Στους "Απόγονους" γνωρίζουμε την καθημερινή Χαβάη, με τα προβλήματά της και όχι αυτή που έχουμε στο μυαλό μας, με τους χαζοτουρίστες να περιφέρονται με στεφάνια στο λαιμό, πίνοντας κοκτέιλ. Το σενάριο είναι πολύ καλό και καταφέρνει να ισορροπήσει το κωμικό με το δραματικό, δίνοντας βάθος στην σχέση του πατέρα με τα κορίτσια. Τα αστεία στοιχεία της ταινίας δεν έχουν να κάνουν τόσο με τους διαλόγους, αλλά με τον τρόπο που κινηματογραφούνται οι καταστάσεις, ένα αστείο αγχωτικό περπάτημα του Clooney, παράξενα βλέμματα μεταξύ των πρωταγωνιστών, καθημερινοί τσακωμοί ανάμεσα στα κορίτσια, η στάση των "γραφικών" συγγενών. Δεν έχουμε να κάνουμε με τραβηγμένες από τα μαλλιά καταστάσεις που εκβιάζουν το γέλιο. Έχουμε μια απόλυτα ρεαλιστική ισορροπία γλυκόπικρης κωμωδίας και αυτό βοηθά στο να μας "ρουφήξει" η ιστορία, να ταυτιστούμε και να συμπάσχουμε με τα τεκταινόμενα.

Η διανομή του καστ είναι πολύ καλή. Τα κορίτσια (Shailene Woodley, Amara Miller) παίζουν καταπληκτικά και δείχνουν ότι έχουν πολύ μέλλον. Δεύτεροι ρόλοι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, εκτός του "γκάου" φίλου της μεγάλης κόρης (Nick Krause), που δίνει τις περισσότερες κωμικές νότες. Γνωστοί φίλοι από τα παλιά παίζουν σε σημαντικούς τρίτους ρόλους (Beau Bridges, Robert Forster,  Matthew Lillard, Judy Greer) πλαισιώνοντας το πρωταγωνιστικό τρίο.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες ενστάσεις. Για παράδειγμα, το πως τελικά όλοι στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Οι νεολαίοι ενώ στην αρχή έσπαζαν τα...νεύρα στην συνέχεια αποδείχτηκαν πιο ώριμοι από τους ενήλικες. Η σχέση του πατέρα με τις κόρες αποκαθίσταται σχετικά εύκολα και οι συγγενείς αποδέχονται την απόφασή του. Για να μην πούμε για τον εραστή της γυναίκας του. Τέσπα...

Στο πλαίσιο της κοινωνικής, "σκεπτόμενης" κωμωδίας, νομίζω δύσκολα θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι καλύτερο. Στην πραγματικότητα είναι μια από τις πιο ολοκληρωμένες ταινίες του 2011. Πικρή, ευαίσθητη, αστεία, έξυπνη, καλογραμμένη και καλοπαιγμένη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Υ.Γ. Το πραγματικό όνομα του σκηνοθέτη είναι Αλέξανδρος Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος. Κατά τα άλλα είναι ένας βέρος Αμερικανός, γεννημένος στην Όμαχα της Νεμπράσκα το 1961.

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ    ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;   Με λουλουδάτο κοντομάνικο πουκάμισο...