ΚΟΝΑΝ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ (CONAN THE BARBARIAN) 2011, ΗΠΑ, 113'

Director: 

Marcus Nispel

Cast:  Jason Momoa, Ron Perlman, Rose McGowan, Rachel Nichols, Stephen Lang.

Ποιο μπορεί να είναι το νόημα της φιλμικής επανεκκίνησης ενός ήρωα του φανταστικού, χωρίς ίχνος φαντασίας από τους δημιουργούς; Ο συνηθισμένος ύποπτος Marcus Nispel, με τα απαράδεκτα ριμέικ "Παρασκευή και 13", "Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι", είναι μια κλασσική περίπτωση πρώην βιντεοκλιπά, που δεν κατάφερε ποτέ να βάλει ψυχή στην εικόνα του και ρυθμό στο μοντάζ του.

Από που να ξεκινήσει κανείς; Καταρχάς το σενάριο είναι παιδαριώδες. Δεν είναι πιστό στο πνεύμα του  Κόναν, από τα βιβλία του  Howard, ούτε από την διασκευή τους σε κόμικ της Marvel. Η ιστορία έχει κενά, οι χαρακτήρες είναι χάρτινοι, η φασαρία πολύ, το περιβάλλον υπερβολικά ψηφιακό. Μόνο ο πρωταγωνιστής  Jason Momoa , που μοιάζει καταπληκτικά στην εικονογράφηση του ήρωα, σώζεται. Είναι φυσικά και καλύτερος ηθοποιός από τον προκάτοχό του Schwarzenegger, που το 1982 έπαιξε πρώτος τον ρόλο. Ακόμα και ο  Stephen Lang 

(Avatar), που παίζει τον κακό μάγο-πολέμαρχο είναι οκ. Κατά τα άλλα...γκρέμιστα.

Τουλάχιστον θα είχε πλάκα, αν δεν ήταν τόσο χοντροκομμένο. Οι χαρακτήρες στις ταινίες του Nispel δεν έχουν υπόσταση, είναι απλά ανθρώπινες αναπαραστάσεις με συγκεκριμένους κώδικες χαρακτηριστικών. Τώρα φωνάζεις, τώρα σκοτώνεις. Ακόμα και η μουσική είναι εκνευριστική. Η βία είναι αρκετά γραφική αλλά ρέπει προς το καρτουνίστικο. Αυτό μειώνει περισσότερο την επική αίσθηση του φιλμ.

Συνολικά, μια μέτρια ταινία, απογοητευτική για τους φαν του ήρωα και του είδους. Αυτοί είναι και οι μόνοι που αξίζει να την δουν, έστω και για λόγους τιμής. Οι υπόλοιποι προσπεράστε.

Υ.Γ. Το 3D συμπαθές, αλλά δεν το σώζει.

Υ.Γ.2   Για περισσότερο Jason Momoa, προτιμήστε την καταπληκτική, επική σειρά "Game of thrones" (9 στα 10).

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ   *

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?    Μα τον Κρομ...ποτέ!!!

DVD/ BLURAY

ΦΙΛΕΝΑΔΕΣ (BRIDESMAIDS) 2011, ΗΠΑ, 125' (130' UNRATED)

Director: 

Paul Feig

Cast: Kristen Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne.

Όχι λοιπόν, δεν είναι το θηλυκό Hangover, δεν είναι μια απομίμηση του Sex and the city- αν και υπάρχουν ψήγματα και από τα δύο παραπάνω. Το Bridesmaids καταφέρνει να δημιουργήσει μια κατηγορία μόνο του.

Η Άννι βρίσκεται σε μια ελεύθερη προσωπική πτώση. Ο φούρνος που είχε έκλεισε, δεν έχει μια σχέση της προκοπής, πλησιάζει με τρόμο τα σαράντα και γενικότερα νιώθει οίκτο για τον εαυτό της. Αυτό αντανακλάται σε κάθε πράξη της. Η κολλητή της, Λίλιαν της προτείνει να γίνει παράνυφος στον γάμο της και κείνη γαντζώνεται από αυτό το γεγονός για να δώσει ένα νόημα στη ζωή της. Το μεγάλο της πρόβλημα όμως είναι η Έλεν, μια σκύλα καινούργια φίλη της Λίλιαν, που έχει αναλάβει και κείνη την διοργάνωση του γάμου. Μαζί και οι δύο θα επιδοθούν σε έναν αγώνα να εντυπωσιάσουν την μέλλουσα νύφη, με τραγελαφικά αποτελέσματα. Σε αυτό θα βοηθήσουν και μια χούφτα από άλλες φιλενάδες, αρκετά "πυροβολημένες".

Η διαφορά από αντίστοιχες ταινίες είναι ότι το πολιτικώς ορθό πάει βόλτα. Πάνω που σου έρχεται μια αηδία από τις γλυκερές χαζομάρες των προετοιμασιών του γάμου, συμβαίνουν πραγματικά αστείες και ανθρώπινες καταστάσεις. Η Kristen Wiig είναι πολύ καλή στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μοιάζοντας ευάλωτη, αστεία, υστερική και σπαστική συγχρόνως. Να σημειώσουμε ότι είναι και συν-σεναριογράφος. Η πάντα πολύ καλή Rose Byrne, λάμπει στον ρόλο της κολλητής από την "κόλαση"! Αυτό όμως που ξεχωρίζει την ταινία από τον συρφετό είναι οι δεύτεροι χαρακτήρες και το σενάριο.

Οι σκηνές και οι διάλογοι δεν έχουν συγκεκριμένο ρυθμό, αλλά έχουν δικό τους χαρακτήρα, οδηγώντας το φιλμ σε ποιο αντισυμβατικά μονοπάτια, υπερπηδώντας έτσι τους σκοπέλους των κλισέ που αναπόφευκτα υπάρχουν σε ταινίες του είδους. Αυτό είναι πλέον σήμα κατατεθέν του παραγωγού  Judd Apatow, που και σαν σκηνοθέτης στο παρελθόν μας έχει δώσει κωμωδίες που κυμαίνονται από το αρκετά καλό έως το αδιάφορο. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες δημιουργούς σε έναν δύσκολο είδος, την κωμωδία.

Η ταινία λοιπόν είναι αστεία και κάποιες στιγμές ξεκαρδιστική. Ακόμα και οι υπερβολές δείχνονται με γούστο. Υπάρχει βέβαια και το απαιτούμενο happy end, το οποίο όμως είναι χαμηλών τόνων. Μέσα στις αναπόφευκτες λοιπόν συμβάσεις, κινείται με ευελιξία καταφέρνοντας να είναι ταυτόχρονα διασκεδαστική αλλά και έξυπνη, πράγμα σπάνιο για...chick flick!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ        7 στα 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?        Δεν ανήκω στο target group...

CULT CORNER


HUMAN CENTIPEDE, THE (FIRST SEQUENCE) (2009) ΟΛΛΑΝΔΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

Director,

Writer: Tom Six

Cast: Dieter Laser, Ashley C. Williams, Ashlynn Yennie, Akihiro Kitamura.

Καμία έκπληξη δεν υπάρχει σε αυτό το ξεδιάντροπο φιλμ του φοβερού  Tom Six. Είναι αυτό ακριβώς που λέει. Ένας τρελός επιστήμονας θέλει να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο πολύποδο! Γιατι; Μα γιατί...είναι τρελός! Την πέφτει λοιπόν σε ανυποψίαστα θύματα, που τα κοιμίζει και τα μεταφέρει στην απόλυτα αποστειρωμένη και τεράστια κατοικία του μέσα στο δάσος. Πως ακριβώς θα πετύχει τον στόχο του; Με μια χειρουργική επέμβαση όπου θα ενωθούν τα σώματα των υποκειμένων με έναν πρωτότυπο και προφανή τρόπο, ass to mouth!!!

Λάτρης της πολιτικής ΜΗ ορθότητας και αρκετά ιδιόρρυθμος ώστε να κάνει ότι γουστάρει- καλό αυτό- ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος με το φοβερό όνομα, δημιουργεί ένα νοσηρό φιλμ στα χνάρια παλαιότερων δημιουργών του είδους. Υπάρχει μια αύρα "φτηνού" τρόμου των δεκαετιών του '70 και του '80. Η φάτσα του παρανοϊκού γιατρού είναι απίστευτη.  Ο Dieter Laser- άλλο απίστευτο όνομα- καρατερίστας Γερμανός ηθοποιός, δίνει μια ερμηνεία που τον μετατρέπει σε απόλυτο άρχοντα των b-movies. Οι δύο Αμερικάνες φίλες, στο πρώτο μισάωρο που μιλάνε, είναι σαν να έχουν βγει από ταινία πορνό. Το ίδιο και το παίξιμό τους. Απίστευτο γέλιο. Γιατί δεν μιλάνε αργότερα; Μα καλά μου παιδιά, δεν καταλαβαίνετε τίποτα;

Γενικά η ταινία είναι καλύτερη από ότι ακούγεται. Φυσικά δεν είναι για όλα τα γούστα. Είναι λιγότερο αιματηρή και τα περισσότερα πράγματα υπονοούνται. Υπάρχουν και οι προφανείς ανατομικές σκηνές, με τα αντίστοιχα αποτελέσματα! Δεν ξεφεύγει στιγμή από αυτό που είναι όμως, ένα φτηνό και "βρώμικο" φιλμικό υποπροϊόν. Σαν τέτοιο είναι σχετικά επιτυχημένο. Αυτή τη στιγμή ήδη παίζεται στο εξωτερικό το σίκουελ και η τρίτη ταινία ετοιμάζεται πυρετωδώς! Για ταγμένους και όσους θέλουν να μυηθούν. 

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ      **

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?      Προτιμώ να δω το δεύτερο.

CONTAGION (2011) ΗΠΑ

Director: 

Steven Soderbergh

Cast: Gwyneth Paltrow, Matt Damon, Laurence Fishburne, Jude Law, Marion Cotillard, Kate Winslet.

H Gwyneth Paltrow αγγίζει αντικείμενα και ανθρώπους και η κάμερα μένει μερικά δευτερόλεπτα στο σημείο επαφής. Ο εχθρός είναι αόρατος και θανάσιμος. Μιλάμε, αν είστε υποχόνδριοι καλά θα κάνετε να μην δείτε την καινούργια ταινία του Steven Soderbergh. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν μας λέει κάτι καινούργιο, παρά το καταπληκτικό καστ και το επίπεδο παραγωγής, το λέει όμως καλά. 

Το στυλ είναι ντοκιμαντερίστικο- βλέπε Traffic του ιδίου- και η ματιά άκρως ρεαλιστική. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ταινία επιστημονικής φαντασίας αλλά για ένα πιθανό σενάριο εξάπλωσης επιδημίας- βλέπε Η1Ν1, που ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε. Οι ιστορίες είναι παράλληλες και καλύπτουν όλο το φάσμα του προβλήματος, από τον patient zero έως τους ερευνητές και την παγκόσμια επιτροπή υγείας- άλλο ένα κοινό με το Traffic.

Από την πρώτη στιγμή η ατμόσφαιρα είναι απειλητική, οι άνθρωποι βρίσκονται στην δίνη του προβλήματος, εξεγέρσεις ξεσπούν, κανείς δεν είναι ασφαλής. Εκεί όπου μια παρόμοια θεματικά ταινία όπως το πολύ μέτριο "Ξέσπασμα" (Outbreak) δίνει σημασία στην αγωνία και στο επιφανειακό σασπένς, ο  Soderbergh εστιάζει στους ανθρώπους και στο δράμα που ζουν κλεισμένοι μέσα στα σπίτια τους, στα εργαστήρια, στα νοσοκομεία.

Παρόλα αυτά η ταινία έχει μερικά σημαντικά ψεγάδια. Μερικοί χαρακτήρες μοιάζουν να ασφυκτιούν στο χρόνο που τους δίνεται. Η πιο αδικημένη είναι η Marion Cotillard που χάνεται για μεγάλο διάστημα από την οθόνη. Επίσης, χωρίς να θέλω να χαλάσω την αγωνία, η ταινία καταλήγει σε εύκολο κλείσιμο, ενώ η κλίμακα είναι μεγάλη και το θέμα σοβαρό, αφήνοντας ένα αίσθημα ανολοκλήρωτου. Και τα δύο παραπάνω δείχνουν ότι ίσως θα ήταν προτιμότερη μια  προσέγγιση  σε μορφή μίνι σειράς για την τηλεόραση. Τέλος πάντων. 

Ένα άλλο θέμα είναι ο ρόλος του αδίστακτου bloger (Jude Law). Δεν είναι βέβαια πρόβλημα το ότι είναι αδίστακτος. Η παραπληροφόρηση αποτελεί στοιχείο εξίσου επικίνδυνο. Το πρόβλημα προκύπτει γιατί όλοι οι άλλοι στα ΜΜΕ και στους οργανισμούς υγείας είναι τόσο "αλτρουιστές". 

Το Contagion είναι μια φιλμική γρίπη. Την "κολλάς" εύκολα αλλά με 2 μέρες στο κρεβάτι έχεις ξεχάσει ότι την είχες. 

Υ.Γ. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν δίνεται και τίτλος στα Ελληνικά σε μερικές ταινίες. Μερικοί άνθρωποι ξέρετε δεν γνωρίζουν Αγγλικά. Έχω έναν να προτείνω: ΑΡΡΩΣΤΙΑ!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ        7 ΣΤΑ 10.

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?       Όχι κρυωμένος!

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ( MIDNIGHT IN PARIS ) 2011

Είναι εύκολο να προσάψεις διάφορα κολλήματα στον θείο Γούντι, όπως το ότι εδώ και δεκαετίες δεν προχωρά την τέχνη του πιο πέρα, ότι επαναλαμβάνεται, έχει τις ίδιες νευρώσεις κλπ. Στην συγκεκριμένη ταινία έχεις αυτή την αίσθηση, στην αρχή, καθώς μια σειρά από καρτποσταλικές λήψεις εναλλάσσονται στην οθόνη, δείχνοντας ένα μαγευτικό Παρίσι. Στην συνέχεια γνωρίζουμε τους νευρωτικούς Αμερικάνους που λέγαμε, να κάνουν τουρισμό. Ολόκληρη η ταινία έχει την "τουριστική" ματιά στην πόλη, όπως άλλωστε και εκείνη για την Βαρκελώνη ή το Λονδίνο. Ο Άλεν είναι ένας γλυκός αστός, πολίτης του κόσμου και πέρα από την πολυαγαπημένη του Νέα Υόρκη, ταξιδεύει και κάνει το κέφι του.

Ο Owen Wilson είναι πολύ καλός στον ρόλο, δείχνοντας την υποκριτική του φλέβα- που έχει καταστρέψει στις σαχλοκωμωδίες- παίζοντας μια νεότερη έκδοση του σκηνοθέτη. Του σκηνοθέτη που, όντας 71 ετών, όσο και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να παίξει τον πρώτο ρόλο. Μιλάμε για έναν 35άρη συγγραφέα, τον Τζιλ, που γράφει για το Χόλιγουντ, αλλά ο διακαής του πόθος είναι η λογοτεχνία. Βρίσκεται στο Παρίσι με την μέλλουσα σύζυγο του και τα πεθερικά του. Όταν εκείνη θα βγει με φίλους μια βόλτα μετά τα μεσάνυχτα, ο Τζιλ θα περιπλανηθεί στο νυχτερινό Παρίσι και μαγεμένος από αυτό θα κάνει ένα ιδιαίτερο ταξίδι. 

Δεν ξέρω τι πρέπει να γράψω για να μην χαλάσω το καλύτερο κομμάτι της ταινίας. Η ταινία είναι σαν μια ονείρωξη ενός συγγραφέα και διανοούμενου. Δεν παίζει ρόλο αν αυτά που βιώνει ο πρωταγωνιστής είναι 100% αληθινά. Η ουσία είναι ότι κάνει ένα ταξίδι στον χρόνο και μια αναμέτρηση με τον εαυτό του, με το τι θέλει και τι επιθυμεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι γοητευτικές πινελιές του Γούντι Άλεν. Κάνοντας την πιο ενδιαφέρουσα ταινία του εδώ και 6 χρόνια- εννοώ το Match point (9 στα 10)- καταφέρνει να μπλέξει την φαντασία με την αναπόληση και την κωμωδία με την ενδοσκόπηση. 

Σε πια άλλη ταινία θα βλέπαμε τον Χέμινγουεϊ, τον Νταλί, τον Φιτζέραλντ, τον Μπουνιουέλ, τον Πικάσο και τόσους άλλους σε υπέροχους, μικρούς ρόλους. Το καστ είναι όπως πάντα εντυπωσιακό: Michael Sheen, Kathy Bates, Marion Cotillard, Adrien Brody, Kurt Fuller, Rachel McAdams και αυτοί είναι μόνο μερικοί. Η ίδια η πρώτη κυρία της Γαλλίας, Carla Bruni παίζει τον ρόλο μιας ξεναγού.

Ο Τζιλ δεν βγαίνει πιο σοφός από την εμπειρία του αλλά γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και διαλέγει τον τρόπο ζωής που επιθυμεί. Δεν έχουμε να κάνουμε βέβαια με βαθυστόχαστα διδάγματα- μακριά από μας αυτά- μόνο συνειδητοποιήσεις. Η κάθε εποχή ζηλεύει την προηγούμενη για το πόσο μοναδικά ήταν τα πράγματα, εξιδανικεύοντας την. Σχεδόν ποτέ κανείς δεν έχει την δυνατότητα να κρίνει σωστά, ζώντας αναγκαστικά μέσα στα προβλήματα του και εγκλωβισμένος στο σήμερα. Ο σκηνοθέτης μας λέει χαρακτηριστικά ότι όταν κοιτάμε το παρελθόν μας φαίνεται καλύτερο, είναι έτσι όμως; Ο Τζιλ νοσταλγεί την περίοδο του μεσοπολέμου, την δεκαετία του '20, όταν βρίσκεται όμως εκεί ακούει για το πόσο ωραία ήταν στην belle epoque και στην  belle epoque ακούει πόσο δημιουργική ήταν η Αναγέννηση! 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας κάνει ο σκηνοθέτης, την συνειδητοποίηση του εφήμερου, την απομυθοποίηση των ιερών τεράτων και όλα αυτά μέσα από μια ανάλαφρη κωμωδία. Στο τέλος δεν μένουν οι άνθρωποι, πλάσματα γεμάτα ανασφάλειες και ελαττώματα, αλλά η τέχνη τους, η οποία ταξιδεύει μέσα στο χρόνο μεταφέροντας ψήγματα από την ψυχή τους. Το μόνο που μένει για εμάς τους θνητούς είναι να βρούμε το κορίτσι στη γέφυρα και να περπατήσουμε μαζί στη βροχή. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       8 στα 10.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?        Μια ωραία μεταμεσονύχτια προβολή στο κρατικό, σε μερικά χρόνια...αν υπάρχει!  

DRIVE (2011) ΗΠΑ

Director: 

Nicolas Winding Refn

cast : Ryan Gosling, Carey Mulligan, Bryan Cranston, Albert Brooks, Oscar Isaac, 

Christina Hendricks, Ron Perlman.

Είναι cool, είναι ωραίος και θανατηφόρος. Ο λόγος για τον χαρακτήρα του ταχύτατα ανερχόμενου- και όχι άδικα- Ryan Gosling. Ο Gosling είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός που συνδυάζει την εμφάνιση με την απόλυτη προσαρμοστικότητα και εμβάθυνση σε ένα ρόλο. Τον είχα προσέξει πριν 5 χρόνια στο Half Nelsson (8). Πρόσφατα λοιπόν μεταπηδά στην μεγάλη κατηγορία, με μια σειρά ταινιών που τον καθιερώνουν σαν σταρ πρώτης διαλογής. Το Drive είναι μία από αυτές, παρόλο που δεν απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό.

Έχοντας στο τσεπάκι του το βραβείο σκηνοθεσίας από το φεστιβάλ των Κανών, ο Δανός σκηνοθέτης και προσωπική επιλογή του πρωταγωνιστή, Nicolas Winding Refn μας ταξιδεύει σε μια στυλιζαρισμένη, αρτίστικη εκδοχή ταινίας του Ταραντίνο. Και ενώ ο τελευταίος πολυλογεί και καταφέρνει να κάνει τις ταινίες όλο και λιγότερο ενδιαφέρουσες, ο Refn με λιγότερα μέσα αποδεικνύεται πιο αποτελεσματικός.

Παρόλα αυτά η ταινία, που αποπνέει μια αύρα δεκαετίας του '80, λόγω της μουσικής αλλά και της γραμματοσειράς των τίτλων της αρχής, είναι μια γοητευτική και βίαιη κενότητα. Ο "ήρωας δίχως όνομα" περιφέρεται με μια οδοντογλυφίδα στο στόμα κοιτώντας το κενό. Αν και μπορούμε να καταλάβουμε την ανάγκη του να θέλει να ενταχθεί σε μια οικογένεια και να νιώσει άνθρωπος πάλι, δεν υπάρχει καμιά εξήγηση για τα κίνητρα του και φυσικά το από που έρχεται. Ίσως το συγκεκριμένο να μην ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη που παρασυρμένος σε ένα στιλιστικό όργιο, μετατρέπει σε ταινία ένα σενάριο το πολύ 10 σελίδων. 

Η δουλειά του αγγίζει το τέλειο, τα ξεσπάσματα βίας όμως παραμένουν παράταιρα, γιατί στην πραγματικότητα δεν εντάσσονται απόλυτα στο σώμα του φιλμ. 

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε ένα κόμικ σε μορφή ταινίας, αδικώντας λίγο τα κόμικ γιατί πολλά από αυτά έχουν πιο μεγάλη εμβάθυνση χαρακτήρων. 

Κατά τα άλλα οι ηθοποιοί στέκονται στο ύψος τους, με την Carey Mulligan ( Μια κάποια εκπαίδευση- 7 ) να κλέβει την παράσταση και τους καρατερίστες Bryan Cranston, Albert Brooks και Ron Perlman να δίνουν μικρές απολαυστικές πινελιές ερμηνείας.

Το Drive θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια γυαλιστερή, Ευρωπαϊκής αισθητικής B-movie, άψογης 

εκτέλεσης και κενής περιεχομένου. Enjoy!

ΜΠΟΜΠΙΝΟΜΕΤΡΟ      ***

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ?     Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο...  

ΑΛΗΘΙΝΌ ΘΡΆΣΟΣ (TRUE GRIT) ΗΠΑ, 2010

DIRECTORS/ SCREENWRITERS/ PRODUCERS
Ethan and Joel Coen.




CAST
Jeff Bridges, Josh Brolin, Matt Damon, Hailee Steinfeld, Barry Pepper.




110' COLOR




Γουέστερν














Η δεκατετράχρονη παιδούλα, Μάτι Ρος (Hailee Steinfeld) προσλαμβάνει έναν σκληρό και γνωστό κυνηγό παρανόμων της άγριας δύσης, τον Ρούμπεν Ρούστερ Κογκμπέρν (Jeff Bridges) που έχει αρχίσει και γερνάει, για να πιάσει τον δολοφόνο του πατέρα της. 

(Josh Brolin). Μαζί τους θα έρθει και ένας Τεξανός Ρέιντζερ (Matt Damon), που για δικούς του 

λόγους θέλει τον παράνομο.

Οι αδερφοί Κοέν, με την πλούσια πια φιλμογραφία, καταθέτουν άλλη μια προσωπική επιτυχία 

- υποψήφια για 10(!!) όσκαρ παρακαλώ. Φυσικά δεν τίθεται θέμα να αξίζουν τις υποψηφιότητες

, ίσως κάνα δυο. Της ερμηνείας του  Μπρίτζες και φυσικά του πολύ καλού σεναρίου. Επειδή είναι

τα ιερά τοτέμ της Αμερικάνικης ακαδημίας και των απανταχού κριτικών, κάθε ταινία τους 

αβαντάρεται λίγο παραπάνω. Μην με παρεξηγήσετε, δεν εννοώ ότι η συγκεκριμένη δεν είναι 

μια καλή ταινία, αλλά έως εκεί. Να σημειώσουμε βέβαια ότι πρόκειται για ριμέικ μιας παλαιότερης 
ταινίας του 1969 με τον Τζον Γουέιν. 

Με οδηγό λοιπόν το πολύ καλό και "κοφτερό" τους σενάριο, τις καλές ερμηνείες ολόκληρου του

καστ, το επίπεδο παραγωγής και την πολύ καλή φωτογραφία, δημιούργησαν ένα γουέστερν 

δικιάς τους υφής. Λίγο αργοί ρυθμοί, πολύς διάλογος, ξεκαρδιστικός τις περισσότερες φορές και

ατμόσφαιρα απομυθοποίησης. Δεν είναι ότι επαναπροσέγγισαν το είδος με με κάποιο αέρα 

ανανέωσης- αυτό το έχει κάνει ο παλιόφιλος ο Κλιντ χρόνια τώρα- ούτε ότι η ιστορία είναι τόσο

πρωτότυπη. Η ουσία είναι ότι το κάνουν καλά. 

Αν δεν πάτε σινεμά, θα δείχνει μια χαρούλα στην πλάσμα οθόνη σας. Αν δεν πάρει κανένα όσκαρ,

δεν θα είναι αδικία. Αν δεν το δείτε καθόλου δεν θα χάσει η βενετιά βελόνι, απλά δεν θα έχετε
στην φιλμογραφία σας ένα ακόμα Κοενικό δημιούργημα. Αξίζει πάντως να το δείτε.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       ***


ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ;;;         Ποιος ξέρει άραγε;;;;


ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ         Αντρικό και όχι multiplex....

ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ ( BLACK SWAN ) ΗΠΑ, 2010

DIRECTOR

Darren Aronofsky

CAST Natalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassel, Barbara Hershey, Winona Ryder.

108' COLOR                       Ψυχολογικό Δράμα

"Ήταν τέλεια". Αυτή η φράση, ειπωμένη από τα ξέπνοα χείλια της Νάταλι Πόρτμαν, συνοψίζει τον πόνο και τον μόχθο του καλλιτέχνη, ενός ατελούς και προβληματικού ατόμου που θέλει να αγγίξει την τελειότητα με οποιοδήποτε κόστος. Η ερμηνεία της είναι συγκλονιστική και η δουλειά που έχει ρίξει απίστευτη, καθώς παίζει την Νίνα, μια μπαλαρίνα που καταφέρνει να κερδίσει τον κεντρικό ρόλο σε μια μεγάλη παραγωγή της "Λίμνης των κύκνων" στη Νέα Υόρκη. Ο Τόμας Λερόι (Vincent Cassel), μέγας σκηνοθέτης, την προμοτάρει και συγχρόνως την κορτάρει. Προσπαθεί να βγάλει από μέσα της το πάθος εκείνο, που θα της επιτρέψει να κάνει μια μεγαλειώδη εμφάνιση. Η μητέρα της(Βarbara Hershey), πρώην μπαλαρίνα που εγκατέλειψε γιατί έμεινε έγκυος, την έχει κάνει να 

μην μπορεί να απολαύσει την ζωή με την μονομανία της. Όλη η ζωή της Νίνα είναι το μπαλέτο

και μόνο αυτό. Δεν υπάρχει ερωτική ζωή και η συσσωρευμένη σεξουαλική καταπίεση σε 

συνδυασμό με την ψύχωση θα την οδηγήσουν στο να μπερδέψει την πραγματικότητα με την 

τέχνη.

Ο  Darren Aronofsky εξακολουθεί να προσπαθεί να απλώσει τα όρια του κινηματογράφου. Αυτό προϋποθέτει μεγάλο ρίσκο. Η κάθε του ταινία είναι μια προσωπική οδύσσεια και ένα στοίχημα να δημιουργήσει κάτι καινούργιο. Υπάρχουν πολλοί που του προσάπτουν μεγαλομανία και επιτηδευμένη απλοϊκότητα, Ο κύριος Λάκης δεν είναι ένας από αυτούς. Σκηνοθέτες σαν τον Αρονόφσκι πήγαν τον κινηματογράφο παραπέρα. Μπορεί να σου κάθεται, μερικές φορές, στο λαιμό η θεματολογία και το συνεχές φλερτ με την τραγικότητα, δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις όμως ότι δεν έχει κάνει ούτε μια αδιάφορη ταινία. Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι οι ταινίες του θα ωφεληθούν από το πέρασμα του χρόνου. Τον θεωρώ πολύ καλό και ξεχωριστό σκηνοθέτη.

Στον "Μαύρο Κύκνο" επαναλαμβάνει μια μοναχική τραγική ιστορία, όπως έκανε πέρσι με τον "Παλαιστή" (***1/2). Καταφέρνει τελικά όμως να κάνει μια τελείως διαφορετική ταινία που είναι πολλά πράγματα. Είναι μια υπαρξιακή ταινία φαντασίας, ένα ψυχολογικό δράμα, ένα κομψοτέχνημα συναισθημάτων και μουσικής και ένας στοχασμός στην τέχνη αυτή καθ'εαυτή, στο πόσο μας επηρεάζει, τόσο που ορισμένοι θα πέθαιναν γι αυτή. Στο κείμενο φυσικά φαίνεται πιο φτωχό από ότι στην πραγματικότητα. Σας εκλιπαρώ, αν είναι να την δείτε να πάτε στον κινηματογράφο. Μόνο εκεί θα ζωντανέψει τόσο έντονα αυτός ο κόσμος που θέλει να μας δείξει ο σκηνοθέτης.

Η τραγική ιστορία θυμίζει ένα άλλο, εξίσου καταπληκτικό έργο και είναι σχεδόν σίγουρο ότι έχει επηρεαστεί ο Αρονόφσκι, τα "Κόκκινα παπούτσια" (****). Μπορείτε να ανατρέξετε στην παρουσίαση της εν λόγω ταινίας στο blog για περισσότερες λεπτομέρειες. Είναι όμως πολύ διαφορετική από εκείνη.

Υπάρχου στιγμές πραγματικά εμπνευσμένες καθώς ο Αρονόφσκι χρησιμοποιεί έναν υπόγειο τρόπο στο να χτίσει την παράνοια που επικρατεί στο μυαλό της ηρωίδας. Μερικές φορές είναι πιο εξεζητημένος και φυσικά τα σχέδιά του μεγαλεπήβολα. Βλέποντας όμως τον Μαύρο κύκνο δεν μπορείς παρά να παρασυρθείς σε ένα τρελό ταξίδι. Είναι σαν να σε βαράει βαριοπούλα στο κεφάλι. Δεν είναι για όλους, αλλά όλοι πρέπει να το δουν. Όποιος έχει δει το "Ρέκβιεμ για ένα όνειρο"(****)- και δεν είναι και λίγοι αυτοί- θα καταλάβει. 

Η κίνηση της κάμερας είναι στο χέρι, χωρίς όμως να κουράζει. Μετά από λίγο καταλαβαίνεις ότι εξυπηρετεί καλύτερα τον σκοπό. Το σενάριο έχει κάποια κενά, αλλά είναι αμελητέα στην γενικότερη εικόνα. Η μουσική του Τσαϊκόφσκι, φυσικά πασίγνωστη, μαζί με το πολύ καλό score του φοβερού Clint Mansell επιστεγάζουν την εκπληκτική δύναμη της ταινίας. 

Οι 5 υποψηφιότητες για όσκαρ είναι - εκτός της Πόρτμαν, που το πιθανότερο είναι να το πάρει - τιμητικές περισσότερο. Δύσκολη ταινία για την ακαδημία. Για μένα η καλύτερη του 2010 από αυτές που έχω δει. 

"Ήταν τέλεια"....ίσως όχι, αλλά η χρυσόσκονη της τελειότητας άγγιξε τα φτερά του Μαύρου Κύκνου.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ          ****

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ????        Χωρίς δεύτερη σκέψη. 

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ            Σινεφίλ χωρίς παρωπίδες και mainstream κοινό που ψάχνει         για κάτι άλλο.

THE FIGHTER ( 2010, ΗΠΑ )

DIRECTOR

David O. Russell

CAST

Mark Wahlberg, Christian Bale, Amy Adams, Melissa Leo, Jack McGee.

115' COLOR

Κοινωνική/ Αθλητική

Το "Fighter" είναι μια ταινία για το μποξ, κυρίως όμως είναι μια ταινία για την ανθρώπινη δύναμη. Δεν υπερνικά την βαρύτητα, αλλά βαδίζει ένα μονοπάτι δοκιμασίας και συγκρούσεων, μέσα από την αληθινή  ιστορία της αναρρίχησης του Micky Ward, ενός Ιρλανδικής καταγωγής Αμερικανού εργάτη, στον θρόνο του πρωταθλητή ημι-μέσων βαρών. Παράλληλα βλέπουμε και την σχέση του με τον αδερφό του Ντίκι, έναν πρώην μποξέρ και καμάρι της μικρής τους πόλης και νυν εθισμένο στο κρακ. Η ιστορία ξετυλίγεται στα τέλη της δεκαετίας του '80.

Βασικά, αν και η κατάληξη της ιστορίας για αυτούς που ασχολούνται είναι γνωστή, ο σκηνοθέτης David O. Russell ( Three kings *** ) καταφέρνει να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Η  ταινία στηριζόμενη στο καταπληκτικό σενάριο τεσσάρων σεναριογράφων καταφέρνει να μας οδηγήσει σε ένα πολύπλοκο ταξίδι ανθρώπινων σχέσεων και ακατάβλητης επιμονής στο στόχο. Η παρουσίαση της οικογένειας των πρωταγωνιστών - 7 κορίτσια, 2 αγόρια, μάνα που θέλει να του κάνει τον μάνατζερ και ενός χαμηλών τόνων πατέρα - είναι ακριβής και εντυπωσιακή. Οι ερμηνείες εξαιρετικές, με καλύτερη αυτή του Κρίστιαν Μπέηλ στον ρόλο του αδερφού. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στην Μελίσα Λίο, που υποδύεται την μητέρα. Και οι δύο είναι καταπληκτικοί.

Το στυλ της ταινίας είναι ντοκιμαντερίστικο, χωρίς να κουράζει το μάτι, αντίθετα προσθέτει ρεαλισμό στην απεικόνιση της ιστορίας. Οι σκηνές των αγώνων μποξ είναι γυρισμένες με τηλεοπτικές κάμερες της εποχής, εντείνοντας την αίσθηση του ρεαλισμού. Σπάνια η μεγάλη οθόνη μας έχει δώσει αληθινές ιστορίες σαν κι αυτή και ειπωμένη με τόσο πολλές λεπτομέρειες. Μπορεί να φανώ "βλάσφημος", αλλά είναι καλύτερη ταινία από το "Οργισμένο είδωλο" του Σκορσέζε (***), για να μην πούμε για το "Ρόκι" (**)!!!

Παρόλα αυτά υπάρχουν όρια στο κατά πόσο μια ταινία σαν κι αυτή μπορεί να αλλάξει τον κινηματογραφικό χάρτη. Δεν μιλάμε για κάτι που βλέπουμε πρώτη φορά, ούτε που μας γεμίζει έκπληξη με την έκβασή του. Είναι όμως μια αρκετά καλή και δυνατή ταινία, που επενδύει τόσο στους πρωταγωνισές, το σενάριο και την βιρτουοζέ σκηνοθεσία και αυτό σίγουρα την κάνει μία από τις καλύτερες του 2010. Στην πραγματικότητα είναι ένα κοινωνικό δράμα με μπουνιές!

Να πάτε σινεμά να την δείτε, αξίζει. Η μεγάλη οθόνη "βγάζει" προς τα έξω τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών και σε πλημμυρίζουν οι δυνατές ερμηνείες. Σχεδόν σίγουρο το όσκαρ β' αντρικού στον Μπέηλ. Μπορεί να είναι και η καλύτερη ερμηνεία του ως τώρα. Η ταινία κερδίζει με νοκ άουτ στον τρίτο γύρο....δεν είναι και λίγο!!!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ         ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ???            Πολύ ευχαρίστως

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ           Παραδόξως και αντρικό και γυναικείο!

A, και 7 υποψηφιότητες για όσκαρ, αν σας λέει κάτι αυτό.....