THE BLIND SIDE ( ΗΠΑ ) ( 2009 )

CAST


Sandra Bullock, Tim McGraw, Quinton Aaaron, Jae Head.

DIRECTOR
John Lee Hancock ( also screenwriter )


126' - COLOR

Κοινωνική κομεντί









Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Μάϊκλ Λιούϊς, η ταινία του Χάνκοκ διηγείται την αληθινή ιστορία του παίκτη του φούτμπολ Μάϊκλ 'Οερ. 'Ενας ήρεμος γίγαντας και παιδί από προβληματική Αφροαμερικάνικη οικογένεια υιοθετείται από μια παραδοσιακή μεγαλοαστή μητέρα του νότου, η οποία θα πολεμήσει με αντίξοες συνθήκες να καταφέρει να βάλει τον Μάϊκλ - που αργότερα θα γίνει διάσημος αθλητής - με υποτροφία στο πανεπιστήμιο.

Ούτε αυτή η ταινία είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Ξεπερνά τους σκόπελους με μια feelgood αισθητική κάνοντας να φαίνεται όλη η, ομολογουμένως, εντυπωσιακή άνοδος του ψιλομπουνταλά πρωταγωνιστή πολύ πιο απλή και εύκολη από όσο θα ήταν στην πραγματικότητα. Ένα μόνο πρέπει να έχετε στο μυαλό σας, αυτή δεν είναι μια απλή ταινία αλλά μια Σάντρα Μπούλοκ ταινία και έτσι πρέπει να προσεγγιστεί! Η - όχι και τόσο αγαπημένη πρωταγωνίστρια για τον κύριο Λάκη - είναι κάτι μεταξύ της πιο λάϊτ εκδοχής της Έριν Μπρόγκοβιτς και του Τζέρι Μαγκουάϊρ - if you know what i mean. Tα καταφέρνει αρκετά καλά, κουβαλάει στις πλάτες της την ταινία και παίρνει και Όσκαρ η αθεόφοβη!



Μην φανταστείτε βέβαια καμιά τρομερή ερμηνεία, σαν σύγχρονη Βουγιουκλάκη παλεύει για το σωστό. Ελλείψει όμως αξιοπρεπών Αμερικανικών ερμηνευτών τη χρονιά που πέρασε, το πήρε το άτιμο το αγαλματάκι.

Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα γενικά, είναι ιδιαίτερα απλοϊκή και φαντάζομαι ότι, παρ΄όλο που έχει σχέση με άθλημα, θα αρέσει πιο πολύ στις κορασίδες - για να γίνουμε και λίγο σεξιστές αγαπητά μου τέκνα.

'Ενα μόνο προσφέρει, για όποιον ενδιαφέρεται, μια βασική κατανόηση του πως στο διάτανο παίζεται αυτό το φούτμπολ, ειδικά την χρήση των αμυντικών παιχτών. Κατά τα άλλα μπορεί και σε φάσεις να σας σπάσουν τα νεύρα από τις μελοδραματικές κοινοτυπίες του είδους. Το φαινόμενο της Μπούλοκ ( Ω...μα τι όνομα!!!! ) δεν έχει ακριβή εξήγηση. 'Όντας μια αξιοπρεπής και μόνο ηθοποιός, έχοντας μια μέτρια εμφάνιση, καταφέρνει και είναι μια πρώτου μεγέθους σταρ. Υποθέτω ότι ταυτίζονται όλες οι Αμερικανοκυράτσες γιατί τους θυμίζει το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Χαλάλι της αφού μπορεί. Ο κύριος Μπομπίνας οταν την βλέπει να παίζει νιώθει σαν να του έχουν σερβίρει ένα φημισμένο πιάτο που στο τέλος να του αφήνει μια πίκρα στο στόμα από ένα παράξενο υλικό που έβαλε ο σεφ. Πάντα θα υπάρχει μια ξινίλα. Θα την λέμε από δω και πέρα "ξινίλα Μπούλοκ", για να συνενοούμαστε.



Είναι λοιπόν στην προσωπική σας κρίση αν θα δείτε ποτέ αυτή την ταινία. Βασικά θα συνηστούσα μια προβολή στο μέλλον αν το βάλει η tv ανάμεσα σε διαφημίσεις απορυπαντικών. Ότι αξίζει είναι για τον "σκελετό" μιας ομολογουμένως εντυπωσιακης αληθινής ιστορίας. Γενικά η λιγότερο καλή από τις 2 οσκαρικές ερμηνευτικές βραβεύσεις της χρονιάς.




ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : ** παντού και πάντα


ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Ούτε αν πέρναγε σαν νόμος με τα νέα μέτρα.


ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Κοινό village, νοικοκυρές που θέλουν να "επαναστατήσουν".


ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΛΗΣΑ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΟΥΚ ΕΧΩ!!!!! Πάρτε και τρέϊλερ.

CRAZY HEART ( ΗΠΑ ) ( 2009 )

CAST

Jeff Bridges, Maggie Gyllenhaal, Robert Duvall, Tom Bower, Colin Farrell.

DIRECTOR

Scott Cooper ( also screenwriter, producer )

111' - COLOR

Μουσικό δράμα 

Στην συνέχεια έχουμε την ταινία που παίζει ο Μπρίτζες, που είναι, κατά τι, καλύτερη - και λιγότερο εκνευριστική. Είναι μια απλή ιστορία ενός γερασμένου κάντρι τραγουδιστή - φανταστικό πρόσωπο - που μετά από 4 αποτυχημένους γάμους και κάτι δεκαετίες να κάνει επιτυχία, ζει παρέα με το μπουκάλι σέρνοντας το σαρκίο του από πόλη σε κωμόπολη, παίζοντας μουσική σε καταγώγια. Εκμεταλλευόμενος τις γερασμένες του "γκρούπις" περνάει την ώρα του. Κάποια στιγμή θα γνωρίσει  μια νεαρή δημοσιογράφο και στο προσωπό της θα ανακαλυψει κάτι καινούργιο, το οποίο θα τον κάνει να παλέψει για να γλυτώσει από την αυτοκαταστροφική του πορεία χωρίς να είναι καθόλου εύκολο.

Το καστ είναι το δυνατό χαρτί αυτής της όχι τόσο πρωτότυπης ταινίας. Ο Τζεφ Μπρίτζες πείθει απόλυτα δίνοντας μια μεστή ερμηνεία που βραβεύτηκε όπως είπαμε με όσκαρ. Η Μάγκι Γκίλενχαλ, είναι πειστική και εκπέμπει μια γήινη αύρα. Σε δεύτερους ρόλους συναντάμε τον Ρόμπερτ Ντιβάλ και τον Κόλιν Φάρελ. Τα τραγούδια είναι ειδικά γραμμένα για την ταινία και την βοηθάνε σημαντικά. Δεν υπάρχουν συγκινήσεις, το αντίθετο. Οι ρυθμοί είναι αργοί και η ταινία "αναπνέει" από τα μεγάλα τοπία της Αμερικάνικης επαρχίας. Θα έλεγα ότι πρόκειται για μια ειλικρινή δημιουργία χωρίς πολλές φανφάρες. Μια μικρή συμπαθητική ταινία με καρδιά, έως εκεί όμως. Δεν θα χάσετε και τίποτα αν δεν την δείτε, αλλά είναι μια χαλαρή ταινιούλα για μια προβολή μετά την δουλειά, ας πούμε.

Αν δεν μπορείτε να την βρείτε πουθενά, κατεβάστε τη, γιατί οι φωστήρες διανομείς δεν φρόντισαν να την φέρουν στα σινεμά. Ελπίζω να βγει κατευθείαν στο dvd.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :       **1/2 μόνο για σπίτι

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; :  Δεν νομίζω

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :  Φανατικοί λάτρεις του Τζεφ Μπρίτζες ή της κάντρι μουσικής και Οσκαρόπληκτοι.

">

Ρασομόν ( RASHOMON ) Ιαπωνία ( 1950 )

CAST

Toshiro Mifune, Masayiuki Mori, Machiko Kyo, Takashi Shimura, Minoru Chiaki.

DIRECTOR

Akira Kurosawa ( also screenwriter and editor )

88' - BLACK&WHITE

Δράμα / Κλασσική

Εξαιτίας της επανεκδόσεως της ταινίας Ρασομόν στους Ελληνικούς κινηματογράφους, ο κύριος Λάκης σας την παρουσιάζει για την περίπτωση που κάποιοι από σας δεν την έχουν δει - και νομίζω ότι είναι αρκετοί.

Η υπόθεση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και μπροστά από την εποχή της. Σε ένα σχεδόν ''αποκαλυπτικό'' σκηνικό, κάτω από την στέγη ενός μισοκατεστραμμένου ναού, βρίσκουν καταφύγιο τρεις άντρες από την πολύ δυνατή βροχή, ένας ιερέας, ένας επαίτης και ένας ξυλοκόπος. Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία του 12ου αιώνα. Πιάνουν κουβέντα για μια δίκη για έναν φόνο και έναν βιασμό, στην οποία συμμετείχαν ένας σαμουράϊ, η γυναίκα του και ένας ληστής. Ο καθένας λέει την δικιά του εκδοχή για τα γεγονότα και έτσι ο σκηνοθέτης βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια ταινία για την ανθρώπινη αδυναμία, την σχετικότητα των καταστάσεων και την αντίληψη των πραγμάτων και να μας εντυπωσιάσει πραγματικά με την μοντέρνα αφήγησή του . 

Το φιλμ πήρε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας το 1951 και σηματοδότησε την απαρχή του ενδιαφέροντος του δυτικού κόσμου για τον Ιαπωνικό κινηματογράφο. Είναι άλλωστε η πρώτη σημαντική δημιουργία του Κουροσάβα.

Τώρα θα με ρωτήσετε, όσοι δεν το έχετε δει αν αξίζει να πάτε σινεμά να το δείτε. Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι πρόκειται για μια αρκετά καλή ταινία και μιας και θεωρείται κλασσική, όπου και να την δείτε δεν θα χάσετε. Δεν θεωρώ ότι είναι από τις καλύτερες του σκηνοθέτη γιατί σε κουράζει λίγο σε μερικές περιπτώσεις. Το παίξιμο ας πούμε, άλλοτε είναι καταπληκτικό και άλλοτε υπερβολικό. Η πλοκή και η σκηνοθετική μαεστρία είναι αυτά που θα σας κρατήσουν. Μην μασάτε με τους οργασμούς των σφιχτόκωλων κριτικών, που για να βάλουν 5 αστέρια σε μια ταινία πρέπει να είναι 30 χρονών και βάλε και γνωστού δημιουργού. Αυτοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και βολεύονται με το να κρίνουν στα σίγουρα. Ο κύριος Μπομπίνας είναι ένας ταπεινός σινεφίλ και προσπαθεί να σας προτείνει κάτι πραγματικό. Η πραγματικότητα  λοιπόν είναι ότι πρόκειται για μια δυνατή κλασσική δημιουργία που για να την δεις χρειάζεται και λίγη προσπάθεια. Τα χρονάκια της φαίνονται, ο Κουροσάβα όμως είναι μέγας εικονοκλάστης.

Δείτε τη λοιπόν, αν όχι τώρα, σε κάποια άλλη ευκαιρία που θα σας δοθεί. Πραγματικό σινεμά που δεν βλέπουμε πια, στιβαρό και καινοτόμο. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :      ***1/2

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Μετά από 15 χρόνια.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :  Σινεφίλ, σινεφίλ, σινεφίλ.

Πάρτε μανίτσες μου και τα 10 πρώτα λεπτά της ταινίας σαν πρόγευση!!!!!!!!!

">

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Ο κύριος Μπομπίνας θα ήθελε να ευχαριστήσει όλα τα καλά παιδάκια που του δείχνουν εμπιστοσύνη και επισκέπτονται το blog του. Τα σχόλιά σας είναι πάντα ευπρόσδεκτα και τα διαβάζω με περίσσια χαρά, ειδικά αυτά που με κάνουν να διορθώνομαι. Οι απόψεις σας για τις ταινίες είναι εξίσου σημαντικές και θα χαρώ να δω και κάποιες διαφωνίες. Ότι γίνεται εδώ είναι καθαρά για την διασκέδασή μας. Tο blog είναι ένας παράλληλος κόσμος βγαλμένος από την φαντασία μας οπού υπάρχουν μόνο ήρωες ταινιών και δημιουργοί.

Κάθε βράδυ ακαταπόνητα και αγόγγυστα προσπαθώ να κάνω μια καταχώριση. Κάποιες φορές το πετυχαίνω και κάποιες όχι. Μερικές φορές κάνω και 2 ή 3 την ημέρα!!!

Να είστε καλά παιδιά λοιπόν, να τρώτε όλο σας το φαΐ, να διαβάζετε τα μαθήματά σας και να βλέπετε ταινίες.

 Δεχόμαστε και παραγγελιές! Δηλαδή όποιος θέλει να μάθει για μια ταινία, για κάτι που σχετίζεται με αυτή ή ακόμα και για κάποιον ηθοποιό ή σκηνοθέτη μπορεί να ρωτάει. Ο Κύριος Μπομπίνας είναι εδώ για να σας λύσει - αν μπορεί - οποιαδήποτε απορία.

Μετά τιμής......Κος Λάκης.

Επαφή τέταρτου τύπου ( THE FOURTH KIND ) ΗΠΑ ( 2009 )

CAST

Milla Jovovich, Elias Koteas, Will Patton, Hakeem Kae-Kazim.

DIRECTOR

Olatunde Osunsanmi ( also Screenwriter )                                    98' - COLOR                       Θρίλερ

Τοποθετημένο χρονικά το φθινόπωρο του 2000 στο Νομ της Αλάσκα και βασισμένο σε ''αληθινά'' γεγονότα, η ταινία του - άκουσον, άκουσον - Ολατούντε Οσουνσάνμι, ασχολείται με τις περιπέτειες της ψυχολόγου 'Αμπιγκέϊλ Τάϊλερ. Αφού ο άντρας της πέθανε μυστηριωδώς στα χέρια της, επιστρέφει στην δουλειά όπου και ανακαλύπτει ότι πολλοί ασθενείς της έχουν τις ίδιες, παράξενες αναμνήσεις μιας κουκουβάγιας στο παράθυρό τους τη νύχτα. Όταν ένας από αυτούς σκοτώσει όλη του την οικογένεια και αυτοκτονήσει, θα προσπαθήσει μέσω της ύπνωσης να μάθει την αλήθεια με τρομακτικά αποτελέσματα.

Μετά το μακελειό που έγινε με τις κριτικές που πήρε η ταινία ήμουν πολύ μαζεμένος και την προσέγγισα με μουδιασμένη περιέργεια. Εντάξει είναι σαν επεισόδιο των x-files, μερικές φορές οι ηθοποιοί και ειδικά η Γιόβοβιτς, παίζουν υπερβολικά. Δεν είναι όμως ανάγκη να δώσεις πολύ σημασία σε αυτά. Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για ένα b movie. Η ταινία βλέπεται άνετα και ομολογώ ότι σε φάσεις με τρόμαξε όσο λίγες. Δεν ξέρω αν θα τσιμπήσετε με το παραμύθι που πουλάει, αλλά για να  δεις ακόμα και τον Σούπερμαν πρέπει να καταπιείς ότι υπάρχει ένας εξωγήινος με μπέρτα που πετάει και σώζει όλο τον κόσμο! Τα μέσα που χρησιμοποιεί - ειδικά τα "πραγματικά" βίντεο - είναι σκιαχτικά. Δεν βασίζεται σε εφέ, που μπορεί να την έκαναν να φαίνεται γελοία, αλλά κτίζει μια ατμόσφαιρα παγωμένη και μυστηριώδη. Θα το πω λοιπόν και ότι γίνει: εμένα μου ψιλοάρεσε η ταινία. Ήταν σίγουρα πιο τρομακτική και πιο καλή από κάτι μπούρδες του τύπου Paranormal Activity. Ενώ τα φαντάσματα και οι μάγισσες έχουν ασυλία οι υποτιθέμενες εξωγήινες επαφές πέφτουν πάντα στην πυρά. Εδώ διακρίνω κάτι που ενοχλεί γενικά. Κατά την γνώμη μου ο κόσμος παίρνει πιο σοβαρά τα θρίλερ περί εξωγήινων απαγωγών ενώ δεν θα έπρεπε. Όλα ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να ενόχλησε η χρήση των δήθεν αληθινών σκηνών σαν προσπάθεια του σκηνοθέτη να επηρεάσει με φτηνά κόλπα το κοινό. Δεν διακρίνω όμως διαφορές με άλλες ταινίες του αντίστοιχου βεληνεκούς. Αντίθετα νομίζω ότι επιτυγχάνει τον στόχο της.

Μην την φοβάστε λοιπόν καθόλου και νοικιάστε τη. Η αλήθεια είναι ότι σινεμά δεν αξίζει να τραβηχτείς για χάρη του αλλά στο dvd είναι μια χαρούλα - και δυο τρομάρες, πραγματικές όμως!!

Τώρα αν θέλετε να εξερευνήσετε πόσα από αυτά που θα δείτε είναι αλήθεια, είναι δικό σας θέμα. Η κωμόπολη αυτή υπάρχει και όντως έχουν εξαφανιστεί αρκετά άτομα. Στην ταινία φαίνεται να είναι δίπλα σε βουνά. Αυτό δεν είναι σίγουρα αλήθεια γιατί στην πραγματικότητα είναι σε μέρος τελείως επίπεδο. Η ταινία άλλωστε έχει γυριστεί στην Βουλγαρία!!!!

Ένα μεγάλο  στοίχημα ήταν αυτή η ταινία, με μέτρια ανταπόκριση. Ανακαλύψτε την και οπλιστείτε με θάρρος γιατί είναι μια πραγματικά τρομακτική ταινία. Καλό θα ήταν να μην την δείτε μόνοι και αργά τη νύχτα. Εγώ το έκανα και έκλασα πόμολα. Μια χαρά προβολή λοιπόν, με μια ταινία που είναι πολύ πιο πάνω από πολλές που μας παραμυθιάζουν να δούμε. Δεν είναι ένα χαμένο αριστούργημα. Είναι μια χρυσή αποτυχία. Σας περιμένει!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :    ***  και μόνο για σπίτι

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Μόνο με ανθρώπους που δεν είναι ενήμεροι για το τι θα δουν, για τον χαβαλέ.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ KOINO:   "Χαλαροί" λάτρεις του φανταστικού.

">

TOP 10 HORROR REMAKES - Τα 10 καλύτερα Ριμέϊκ ταινιών τρόμου του κ. Λάκη Μπομπίνα

Εξαιτίας της πιο κάτω παρουσίασης της ταινίας τρόμου "Παράνοια", η οποία είναι ριμέϊκ παλαιότερης, αναφέρουμε τα κατά την γνώμη μας, 10 καλύτερα ριμέϊκ ταινιών τρόμου όλων των εποχών.

Ριμέϊκ, για όποιο παιδάκι δεν ξέρει, είναι μια καινούργια εκδοχή παλαιότερης ταινίας.

Tώρα αν τυχαίνει και είναι καλύτερη από την πρωτότυπη θα παίρνει και ένα αστεράκι δίπλα!

Έχουμε και λέμε :

- THE BLOB ( 1988 ) Chuck Russell, original movie ( 1958 )*

- THE HILLS HAVE EYES / Αίμα στους λόφους ( 2006 ) Alexandre Aja, original ( 1977 )*

- THE RING / Σήμα κινδύνου ( 2002 ) Gore Verbinski, original movie ( Ringu ) japan ( 1998 )

- THE FLY / Η μύγα ( 1986 ) David Cronenberg, original ( 1958 )*

- THE THING / Η απειλή ( 1982 ) John Carpenter, original ( 1951 )

- INVASION OF THE BODY SNATCHERS ( 1978 ) Philip Kaufman, original ( 1956 )

- LAST HOUSE ON THE LEFT ( 2009 ) Dennis Iliadis, original ( 1972 )*

- BRAM STOCKER'S DRACULA / Δράκουλας ( 1992 ) Francis Ford Coppola, many earlier adaptations

- DAWN OF THE DEAD / Το ξύπνημα των νεκρών ( 2004 ) Zack Snyder, original ( 1979 )

- THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE / Ο Σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι ( 2003 ) Marcus Nispel, original ( 1974 )

before...

                                                                                                      after....

                                                                                                    XIXIXIXIXIXIXIXIXIXI..!!!!

Παράνοια ( THE CRAZIES ) ΗΠΑ ( 2010 )

DIRECTOR                                                                          Τρόμου

Breck Eisner

96' - COLOR

Η ταινία Παράνοια ( The crazies )  είναι ριμέϊκ της υποτιμημένης και αρκετά ενδιαφέρουσας ομώνυμης ταινίας του Τζορτζ Ρομέρο. Ο Ρομέρο φυσικά είναι ο δημιουργός των συγχρόνων αιμοδιψών ζόμπι και ξεκίνησε με την κλασσική ταινία ''Η νύχτα των ζωντανών νεκρών'' ( Night of the living dead ).

Σε μια μικρή και ειδυλλιακή κωμόπολη των ΗΠΑ οι κάτοικοι θα αρχίσουν να φαίνονται αφηρημένοι και στην συνέχεια ένας ένας θα παρουσιάσουν δολοφονικές τάσεις. Μια χούφτα άνθρωποι, που δεν έχουν μολυνθεί από αυτόν τον ιό που φαίνεται να έχει το νερό, με αρχηγό τον σερίφη, θα προσπαθήσουν να κάνουν μια απελπισμένη ''έξοδο'' από την αποκλεισμένη από τον στρατό πόλη. Κυριολεκτικά περικυκλωμένοι από τους πρώην φιλήσυχους και νυν τρελαμένους γείτονές τους, από την μία και τις εκκαθαριστικές επιδρομές των κρατικών μυστικών υπηρεσιών, από την άλλη, θα ζήσουν μερικά εφιαλτικά εικοσιτετράωρα.

Η ταινία ξεκινά αρκετά καλά δείχνοντας την σταδιακή αποκτήνωση του πληθυσμού και με μερικές εικόνες αποκάλυψης θα στήσει το σκηνικό για την υπόλοιπη τρεχάλα των πρωταγωνιστών. Ο Τίμοθι Όλιφαντ είναι καλός στον πρωταγωνιστικό ρόλο του σερίφη, μεταπηδώντας από την τηλεόραση ( DEADWOOD ) στην μεγάλη οθόνη. Οι παρανοϊκοί κάτοικοι δεν είναι μεν ζόμπι, αλλά είναι ακόμα πιο επικίνδυνοι γιατί διαθέτουν ανθρώπινη ικανότητα και ευφυΐα. Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε πολύ καλά όλους τους χαρακτήρες, αλλά ο σκηνοθέτης, με σχετική σιγουριά, μας κάνει να παρακολουθούμε τις περιπέτειες τους επεξηγώντας τα κίνητρα τους με τις απελπισμένες τους πράξεις. Αυτό βασικά που θέλει είναι να μας βάλει στην καρδιά του εφιάλτη χωρίς να χάνει περιττό χρόνο. Οι κυβερνητικές δυνάμεις είναι κυριολεκτικά απάνθρωπες καθώς δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία στους μη μολυσμένους και ενδιαφέρονται μόνο στο να διαγράψουν την πόλη από τον χάρτη. Από αυτή την άποψη η ταινία είναι ξεκάθαρα μηδενιστική. Οι πολίτες της χώρας λαμβάνονται σαν παράπλευρη απώλεια. Όλοι οι πράκτορες και οι στρατιώτες είναι με στολή και δεν γνωρίζουμε ούτε έναν, σαν κομμάτια μιας μηχανής εξολόθρευσης.

Με σταθερή ματιά λοιπόν ο σκηνοθέτης καταφέρνει να κάνει μια ταινία ενδιαφέρουσα αλλά που δεν διαφέρει και πολύ από όσες έχουμε δει με παρόμοιο θέμα. Καμία έκπληξη λοιπόν. Το μόνο δυνατό στοιχείο είναι ότι δεν αφήνει ούτε μια χαραμάδα ελπίδας ή χιούμορ σε όλη την ταινία και έτσι την κάνει πραγματικά έντονη και αγωνιώδη. Ελέγχει τις ποσότητες αίματος και δεν χρησιμοποιεί περιττά ξαφνιάσματα, δίνοντας μια αξιοπρεπή δημιουργία.  

Η Παράνοια είναι λοιπόν μια συμπαθής ταινία και ένα ριμέϊκ που σέβεται το πρωτότυπο. Δεν είναι παραπάνω από μιάμιση ώρα αγωνίας και διασκέδασης, για τα παιδάκια βέβαια που διασκεδάζουν με αυτού του είδους τις ταινίες. Νομίζω ότι μια προβολή της στην άνεση του σπιτιού μας, ένα απόγευμα μετά την δουλειά είναι η ιδανική περίπτωση θεάσεως της. Και επειδή ο κύριος Λάκης είναι χρόνια μπροστά θα σας συμβουλέψει και για την διατροφική δύναμη της ταινίας! 

Καλό είναι να έχετε φάει και όχι πολύ βαριά. Δεν προτείνεται με σουβλάκια ή πίτσες, θα σας κάτσουν στο στομάχι. Ένας Λάκης βέβαια δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα και περήφανα καταβροχθίζει ότι βρει μπροστά του. Αν θέλετε να του μοιάσετε ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Μια καλοβαλμένη περιπέτεια τρόμου χωρίς μεγάλες εκπλήξεις, η Παράνοια θα σου κρατήσει καλή συντροφιά και δεν θα προσβάλει την νοημοσύνη σου. Τώρα αν δεν την δεις δεν χάθηκε και τίποτα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ :  ** για κινηματογράφο

                              **1/2 για σπίτι

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Δεν νομίζω.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Φαν του είδους και κυνηγοί ριμέϊκ.

">

Και το τρέϊλερ της παλιάς ταινίας που, αν θέλει κάποιος να την αναζητήσει, βγήκε με τον Ελληνικό τίτλο'' Καραντίνα : ο ουρανός έβρεξε θάνατο''( ! )  και είναι του 1973. Αξίζει να την δείτε πάντως. 

                    ">

BOBINA CLASSICS

Νοσφεράτου ( NOSFERATU - EINE SYMPHONIE DES GRAUENS ) Γερμανία ( 1922 )  

CAST

Max Schreck, alexander Granach, Gustav von Wengenheim, Greta Schroeder.

DIRECTOR

F.W. Murnau

94' - SILENT, BLACK&WHITE

Τρόμου

Δεν υπάρχει άλλη ταινία σαν το Νοσφεράτου, το απόλυτο αριστούργημα του Μουρνάου, γυρισμένο το 1922, πρώτη ταινία που καταπιανόταν με την ελεύθερη διασκευή του πασίγνωστου μυθιστορήματος ''Δράκουλας'' του Μπραμ Στόουκερ. Ολόκληρος ο πρωτότυπος τίτλος του στα Γερμανικά είναι ''Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου''. Πρόκειται για μια θρυλική ταινία που έχει επηρεάσει όσο λίγες τον κινηματογράφο και όμως παρ'ολίγο να μην είχαμε την δυνατότητα να δούμε σήμερα αυτή την μοναδική δημιουργία! 

Ο Μουρνάου διασκεύασε, όχι και τόσο ελεύθερα, το παραπάνω μυθιστόρημα, χωρίς όμως να ζητήσει τα δικαιώματα από την χήρα του συγγραφέα, με αποτέλεσμα να τον σύρει σε δίκη και να την κερδίσει. Τι κι αν άλλαξε τα ονόματα των πρωταγωνιστών για ξεκάρφωμα, η απόφαση έλεγε ρητά ότι έπρεπε να καταστραφούν όλες οι υπάρχουσες κόπιες, το οποίο και έγινε! Για καλή μας τύχη όμως και από την φροντίδα κάποιων που είχαν στα χέρια τους κάποια αντίτυπα και τα φύλαξαν, μπορούμε σήμερα με πλήρως αποκατεστημένη εικόνα, να απολαμβάνουμε αυτό το πραγματικά γοτθικό δημιούργημα. Σας συστήνω την έκδοση της ΚΙΝΟ, η οποία είναι επεξεργασμένη από το ίδρυμα των κληρονόμων του Μουρνάου και περιέχει όλες τις σκηνές που σώζονται, δίνοντας ένα συνολικό χρόνο 94 λεπτών. Τα έξτρας επίσης είναι εντυπωσιακά.

Η ιστορία είναι πάνω κάτω γνωστή: Ο Χάτερ στέλνεται από το μεσιτικό γραφείο που δουλεύει στα Καρπάθια και στον μυστηριώδη Κόμη Όρλοκ που μένει στον πύργο του. Παρ'όλες τις προειδοποιήσεις των χωρικών της περιοχής φτάνει και φιλοξενείται από τον Κόμη. Εκείνος  παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά και σε μια στιγμή που ο Χάτερ κόβεται με το μαχαίρι την ώρα του φαγητού, ο κόμης δεν μπορεί να αντισταθεί στην όψη του αίματος και παίρνει ανάμεσα στα χείλη του το δάκτυλο του σοκαρισμένου ήρωα μας. Σιγά σιγά καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ένα βαμπίρ με φρικιαστική όψη και ότι ο ίδιος  είναι φυλακισμένος του. Ο Όρλοκ ταξιδεύει στην Βρέμη, σε ένα καράβι, μέσα σε κιβώτια με χώμα και αρουραίους από την γη του. Ο Χάτερ καταφέρνει να το σκάσει και γυρνά να προστατέψει την αγαπημένη του 'Ελεν. Στο μεταξύ το καράβι που μεταφέρει το τρομερό φορτίο φτάνει στο λιμάνι με όλους τους ναυτικούς νεκρούς . Στην συνέχεια μια φοβερή επιδημία πανούκλας πλήττει την πόλη και πολλοί άνθρωποι βρίσκονται νεκροί.

Ο θρύλος λέει ότι ο απόκοσμος πρωταγωνιστής, Μαξ Σρεκ, ήταν στην πραγματικότητα ένας γνωστός ηθοποιός που έπαιξε κάτω από το βαρύ και αξεπέραστο μέϊκ απ. Το επώνυμό του άλλωστε στα Γερμανικά σημαίνει φόβος! Πάντως για την ιστορία, στα πρακτικά υπάρχει ένας ηθοποιος με αυτό το όνομα. Ο συγκεκριμένος έκανε αυτή την μοναδική κινηματογραφική εμφάνιση και χάθηκε από προσώπου γης! Η ερμηνεία του δεν περιγράφεται. Η παρουσία του και μόνο προκαλεί τη αποστροφή και τον τρόμο, καθώς παρουσιάζεται σαν ένα αιμοδιψή τέρας με μορφή τρωκτικού και σιλουέτα εφιαλτική. Σπάνια στην ιστορία του κινηματογράφου υπάρχει μια παρουσία τόσο εμβληματική!

Η σκηνοθεσία είναι μοναδική. Για να καταλάβουμε το μέγεθός της πρέπει να σκεφτούμε ότι μέχρι τότε δεν υπήρχαν απεικονίσεις των βαμπίρ στην οθόνη. Ο Μουρνάου - ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες των πρώτων δεκαετιών του σινεμά - εισάγει πολλά στερεότυπα που αργότερα θα χρησιμοποιήσουν όλοι οι μετέπειτα δημιουργοί, ακόμα και μέχρι σήμερα. Δεν παρουσιάζει όμως τον βρυκόλακα ως κομψευόμενο κύριο, ούτε σαν ένα μοναχικό πλάσμα ιδιαίτερο που ψάχνει την αγάπη, όπως έγινε αργότερα στις ταινίες, εκατοντάδες τώρα πια, που θα ακολουθήσουν. Είναι ένα τέρας που διψά για αίμα, ένα απάνθρωπο, ασταμάτητο θηρίο, ο τρόμος προσωποποιημένος. Και ο τρόμος είναι το κύριο μοτίβο της ταινίας, ο βαθύς φόβος του θανάτου. Είτε με την μορφή του βαμπίρ, είτε με την μορφή της αρρώστιας. Τα πλάνα είναι δυσοίωνα, βουτηγμένα στην ομίχλη και στις σκιές. Οι σκιές είναι παντού. 

Ο σκηνοθέτης κάνει και κάτι άλλο για πρώτη φορά, μεταφέρει τα γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους και έτσι αποδεσμεύεται από την σιγουριά των στούντιο. Όλοι οι σύγχρονοί του, ειδικά αυτοί του εξπρεσιονισμού, κάνανε τις ταινίες εξ'ολοκλήρου σε στούντιο. Τα καταφέρνει θαυμάσια, έχοντας επιλέξει τοποθεσίες ιδανικές για το παράξενο παραμύθι του. Επειδή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σκηνικά που θα κάνουν να μοιάζει πιο αλλόκοτος ο κόσμος του, κατεβάζει την κάμερα χαμηλά και δημιουργεί τις παράξενες γωνίες μόνος του.

Είναι τόσο καλό το αποτέλεσμα που του εξασφαλίζει αυτόματα ένα εισιτήριο για την Αμερική που θα γυρίσει μερικά ακόμα αριστουργήματα πριν τον βρει ο πρόωρος θάνατος, 9 χρόνια μετά, στην Καλιφόρνια σε ατύχημα με το αμάξι. Ήταν 42 ετών. 

Η ταινία βλέπεται ακόμα άνετα και είναι απίστευτα αποτελεσματική. Κάποια εφέ προφανώς έχουν παλιώσει, αλλά είναι η δύναμη της εικόνας και η υποβολή της ατμόσφαιρας τόσο έντονες, που δεν επηρεάζουν το εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Οι κινήσεις είναι πλαστικές και μελετημένες στην παραμικρή λεπτομέρεια. Εξαιρετική!

Το 1979 υπήρξε ένα ριμέϊκ του Βέρνερ Χέρτζογκ με τον Κλάους Κίνσκι σχετικά συμπαθές. Το 2000 γυρίστηκε η ταινία SHADOW OF THE VAMPIRE, όπου καταπιάνεται με τα γυρίσματα της ταινίας! Ο Τζον Μάλκοβιτς παίζει τον Μουρνάου και ο Γουϊλεμ Νταφόε τον Μαξ Σρεκ. Η διαφορά είναι ότι η ταινία δείχνει τον σκηνοθέτη να έχει βρει ένα πραγματικό βαμπίρ που του έδωσε τον ρόλο και το όνομα!!!!!! Πέρα από αυτό το ενδιαφέρον εύρημα, αυτή η λίγο σουρεαλιστική δημιουργία, δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα. Ο Τιμ Μπάρτον στο BATMAN RETURNS ονομάζει τον χαρακτήρα του Κρίστοφερ Γουόκεν, Μαξ Σρεκ!!! Για να μην πούμε για τον πρασινωπό Σρεκ της σειράς animation της Dreamworks....Μπορώ να συνεχίσω μέχρι αύριο με τις αναφορές από την κλασσική αυτή ταινία.  

Η μουσική σε στοιχειώνει, η εικόνα σε υπνωτίζει, η σκηνοθεσία σε συνεπαίρνει. Αφήσου στο γλυκό ''δάγκωμα'' του Νοσφεράτου.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ***** για την κινηματογραφική του αξία

          

                              **** για οικιακή προβολή

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : 'Ανετα!!!!!

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ ; : Όποιοι προτιμούν αυθεντικές αξίες.

">

Ο απίθανος κύριος Φοξ ( FANTASTIC MR. FOX ) Βρετανία, ΗΠΑ ( 2009 )

CAST

Με τις φωνές των: George Clooney, Meryl Streep, Jason Schwartzman, Bill Murray, Wallace Wolodarsky, Eric Anderson, Michael Gambon, Willem Dafoe, Owen Wilson, Jarvis Cocker, Helen McCrory, Wes Anderson, Steven Rales, Adrien Brody.

DIRECTOR

Wes Anderson ( also Screenwriter, Producer )

83' - COLOR

Animation ( κούκλες )

Ο Γουές Άντερσον είναι μια ειδική περίπτωση. Οι ταινίες του απολαμβάνουν την σχεδόν καθολική αποδοχή των κριτικών και ενός σκληρού πυρήνα φανατικού κοινού. Για την ενημέρωση σας μερικές από τις προηγούμενες ταινίες του ήταν οι εξής: Οικογένεια Τένενμπάουμ, Rushmore, Ταξίδι στο Darjeeling, Υδάτινες ιστορίες. Γενικά παραδέχομαι ο'τι έχει ένα στυλ προσωπικό, μια ματιά ιδιαίτερη, δοκιμάζει πράγματα που άλλοι σκηνοθέτες δεν θα τολμούσαν να κάνουν και κινείται έξω από την mainstream λογική. Τον βρίσκω όμως λίγο δήθεν και τις ταινίες του από συμπαθητικές έως αδιάφορες.

Εδώ δουλεύει με κούκλες, με την τεχνική του stop motion ( βλέπε Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης και Κοραλάϊν ) διασκευάζοντας στα μέτρα του ένα παραμύθι πολύ γνωστό στην Αμερική, του Ρόαλντ Νταλ, και κάνει την καλύτερη δουλεία του κατά την άποψη μου, χωρίς να σε ξετρελαίνει εννοείται. Η κίνηση της κούκλας είναι σωστή, η ιστορία έχει ανατροπές και αστειάκια και διαρκεί όσο χρειάζεται. Βάζει μέσα τα αγαπημένα του θεματάκια περί οικογενειακής δυσλειτουργίας με χιούμορ, χρησιμοποιεί καλό σάουντρακ με παλιά τραγούδια, όπως συνηθίζει και υποστηρίζεται από ένα εντυπωσιακό καστ. Εντυπωσιακό ως προς τα ονόματα, γιατί δεν κάνουν όλοι την καλύτερη δουλειά. 

Ειδικά ο πρωταγωνιστής Τζορτζ Κλούνεϊ παίζει με την συνηθισμένη μανιέρα του , αν και προσπαθεί, δεν λέω... Όμως όταν μιλάει ο κύριος Φοξ είναι σαν να βλέπουμε μπροστά μας την αφεντομουτσουνάρα του υπεργκόμενου με το τετράγωνο σαγόνι. Αντίθετα για να καταλάβεις ότι την κυρία Φοξ την παίζει η Μέριλ Στριπ πρέπει να δεις τους τίτλους τέλους, γιατί η γυναίκα είναι θεά. 

Η υπόθεση είναι απλή και χαριτωμένη: Ο κύριος Φοξ αποφασίζει, μετά από προτροπή της εγκύου γυναίκας του, να πάψει να είναι κλεφτοκοτάς και να γίνει σοβαρή αλεπού για χάρη της ίδιας και του παιδιού της. Καταφέρνει για 12 ολόκληρα - αλεπουδίσια - χρόνια να είναι υποδειγματικός. Κάποια στιγμή όμως, όταν τον επισκέπτεται ο ανιψιός του Κριστόφερσον, θα θυμηθεί τα ''νιάτα'' του και θα τα βάλει με τρεις διαβολικούς χωριάτες που θα του κηρύξουν ανελέητο πόλεμο. Θα δώσει λοιπόν μια άνιση μάχη επιβίωσης με σύμμαχους τα υπόλοιπα ζωάκια που είναι γείτονές του.

Δεν είναι όσο παιδικό ακούγεται αλλά παρ'όλα αυτά είναι μια χαρά και για μικρά παιδιά. Το χιούμορ είναι υπόγειο και η βία είναι στα πλαίσια του παραμυθιού. Ο κόσμος που κινούνται οι ήρωες είναι γοητευτικά φτιαγμένος. Όλα καλά, αλλά.....έχεις πάλι την εντύπωση ότι πέρασε και δεν ακούμπησε.

Παρόλα αυτά περνάς καλά. Αν το δεις μόνος, σε φάσεις, μπορεί και να βαρεθείς. Τώρα αν σου ξεφύγει και δεν το δεις δεν έγινε και τίποτα.

Ο απίθανος κύριος Λάκης...ε, συγγνώμη, κύριος Φοξ ήθελα να πω, σκάβει ένα λαγούμι για την καρδιά μας αλλά βγαίνει πάλι σε κοτέτσι!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : **1/2 για κινηματογράφο

                             *** για οικιακή προβολή

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Μόνο αν δούλευα σε παιδικό σταθμό.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Τα πάντα όλα!

">

SHERLOCK HOLMES ( ΗΠΑ ) ( 2009)

CAST

Robert downey Jr., Jude Law, Rachel McAdams, Mark Strong, Eddie Marsan.

DIRECTOR

Guy Ritchie

130' - COLOR

Περιπέτεια μυστηρίου

Ευτυχώς που αυτό το παλικάρι, ο Γκάϊ Ρίτσι, καθάρισε με της σκοτούρες τις πρώην γυναίκας του και νυν τεκνορουφήκτρας, Μαντόνα Λουίζ Τσικόνε. Μπορεί επιτέλους να μας δώσει μια περιπέτεια της προκοπής. Άλλωστε γι'αυτό είναι ικανός, μιας και όλες του οι ταινίες είναι σαν μεγάλα θορυβώδη βιντεοκλίπ με ασταμάτητες εξυπνάδες και αλητείες από τους ήρωες - συνήθως αντροπαρέες. Εδώ λοιπόν κάνει την καλύτερη του ταινία κατά τον υπογράφοντα - ο οποίος δεν είναι άλλος από τον εξαιρετικό και μετριόφρων κύριο Λάκη Μπομπίνα!

Χωρίς να είναι και κανένα αριστούργημα βέβαια αλλά μια καλοκουρδισμένη περιπέτεια μυστηρίου, αναβιώνει έναν θρυλικό χαρακτήρα για τις καινούργιες γενιές, που γεννήθηκε πριν 122 ( ! ) χρόνια από την πένα του Κόναν Ντόϊλ, ιατρού παρακαλώ, και μετά βεβαίως και συγγραφέα. Γνήσιος Σκωτσέζος, γεννημένος στο μαγευτικό Εδιμβούργο το 1859, σπούδασε ιατρική και παράλληλα έγραφε για χόμπι μικρές ιστορίες μυστηρίου. Κάπως έτσι ξεπήδησε από την πένα του ο Χόλμς, ο δαιμόνιος αυτός ντετέκτιβ, που τον έκανε διάσημο. Συνολικά έγραψε 56 διηγήματα και 4 μυθιστορήματα, με τον ίδιο ήρωα. Τον εικοστό αιώνα ήρθαν οι μεταφορές στον κινηματογράφο , το ραδιόφωνο και μετέπειτα την τηλεόραση, οι οποίες είναι πάρα πολλές για να απαριθμηθούν. 

Στις περισσότερες ο Χολμς παρουσιαζόταν μεσήλικας, με το τσιμπούκι του φυσικά και με πιο έντονο το φλέγμα του παρά την δίψα του για δράση. Δίπλα του πάντα πιστός ο Γουάτσον, ο οποίος ήταν γιατρός στο επάγγελμα, κάτι που δείχνει με ποιόν ήρωα ταυτιζόταν ο συγγραφέας. Μεταξύ τους υπήρχε μια παράξενη σχέση μεγάλης οικειότητας, πίστης και αυταπάρνησης. Επίσης ο αγαπητός μας ντετέκτιβ είχε και μια αδυναμία στα παραισθησιογόνα, κάτι που περνάει στα ψιλά στην ταινία. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας του Ρίτσι είναι ότι κατορθώνει να επιτύχει αυτή την χημεία με τους πρωταγωνιστές του, τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στον ρόλο του Χόλμς και του Τζουντ Λο στον ρόλο του Γουάτσον.

Από την πρώτη σκηνή μαζί τους καταλαβαίνεις τον ιδιαίτερο δεσμό που έχουν αυτοί οι άντρες και την πίστη που τρέφουν ο ένας για τον άλλο. Επίσης είναι και ξεκαρδιστικοί οι διάλογοι τους. Αξίζει κάποιος να ξαναδεί την ταινία έτσι κι αλλιώς, ειδικά όμως για τις ατάκες που ξεστομίζουν.

Ο βασικός μου φόβος ήταν ότι ο σκηνοθέτης θα είχε κάνει τον Χόλμς να μοιάζει με σούπερ ήρωα, καταφέρνει όμως να κρατήσει τις ισορροπίες, να ανανεώσει τον ήρωα και να δώσει τις σωστές  δόσεις χιούμορ.

Ο κακός είναι ο Λόρδος Μπλάκγουντ, ο οποίος αποδίδεται με σκοτεινή ματιά δανδή και εφιαλτική σιγουριά από τον καρατερίστα Άγγλο ηθοποιό Μαρκ Στρονγκ. Υπάρχει και η καπάτσα και γοητευτική αρραβωνιαστικιά του Χολμς, που την παίζει η γλυκιά Κέλι Ράϊλι. Τον γνωστό χαρακτήρα από τα μυθιστορήματα επιθεωρητή Λεστράντ παίζει, με μια χαρακτηριστική βλακεία στο μάτι, ο Έντι Μάρσαν.

Ο Χόλμς λοιπόν και ο Γουάτσον καταφέρνουν να σταματήσουν μια τελετή μαύρης μαγείας και να συλλάβουν τον σατανικό Λόρδο Μπλάκγουντ. Ο Λόρδος υπόσχεται στον Χόλμς, λίγο πριν κρεμαστεί, ότι θα επιστρέψει από τον τάφο του με δύναμη μεγαλύτερη και θα κάνει πρώτα την Αγγλία και μετά όλο τον κόσμο να τον προσκυνήσει. Το οποίο και γίνεται και τώρα ο ντετέκτιβ είναι υποχρεωμένος να κυνηγήσει τον, υποτίθεται, νεκραναστημένο κακοποιό πριν εκείνος προλάβει, χρησιμοποιώντας τα μέλη της αίρεσης του, να καταλάβει το κοινοβούλιο.

Η ταινία είναι ένα κανονικό μπλόκμπάστερ, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να εκβαθύνει, είναι όμως φτιαγμένη με μεράκι και  αρκετά έξυπνη. Ο σκηνοθέτης ξέρει τα όρια του και χρησιμοποιεί το γοτθικό, γκρίζο και βρώμικο Λονδίνο που του δίνει ο οπερατέρ  και η καλλιτεχνική του διεύθυνσή, τα κουστούμια και το μακιγιάζ, που είναι κατάλληλα για την περίσταση και απλά ενορχηστρώνει την ευφυώς γραμμένη ιστορία του, η οποία βέβαια είναι πρωτότυπη και δεν βασίζεται σε υπάρχον κείμενο. Βρίσκει δηλαδή την σωστή ισορροπία και καταφέρνει να κάνει μια επανεκκίνηση στον χαρακτήρα και τελικά να ανοίξει ένα καινούργιο franchise.

Φτιαγμένη από καλά υλικά με σκοπό να σε κάνει να διασκεδάσεις για δύο ώρες η ταινία κάνει ακριβώς - και μόνο - αυτό, καταφέρνοντας να μην μπει στην μύτη των σκληροπυρηνικών φαν του δαιμόνιου ντετέκτιβ. Είδατε τελικά που ο χωρισμός μερικές φορές κάνει καλό;

Άρτι αφιχθείσα στα ράφια των βίντεο κλαμπ, διψά για μεγάλη οθόνη τηλεόρασης, ώστε να αναπνεύσουν τα κουστούμια, οι βικτοριανοί δρόμοι και τα σκηνικά. Δείτε τη για να περάσετε καλά και αναφωνήστε: Mα είναι στοιχειώδες αγαπητέ Γουάτσον!!!!!!!!!

Ο Χολμς όπως δεν τον έχετε ξαναδεί από τον Γκάϊ Ρίτσι, πρώην άντρα της είμαι-ένα-και-κανένα-δεν-έχω-φωνή-και-είμαι-η-μεγαλύτερη-σταρ-του-πλανήτη! Φιλάκια.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : *** για το σινεμά και τον καναπέ.

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Όταν βγει το δεύτερο για να κάνω σύνδεση με τα προηγούμενα.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : 'Όσοι θέλουν να το ρίξουν λίγο έξω.

">

Και ένα βιντεάκι που κυκλοφορεί και έχει πολύ πλάκα!!!!!

">

,

BOBINA CLASSICS

Το εργαστήρι του δρ. Καλιγκάρι ( DAS KABINETT DES DOKTOR CALIGARI ) Γερμανία ( 1919 )

CAST

Werner Krauss, Conrad Veidt, Lil Dagover, Friedrich Feher.

DIRECTOR

Robert Wiene

52' - SILENT, BLACK&WHITE

Τρόμου

Ποια ταινία είναι η πρώτη ταινία τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου, η πρώτη του λεγόμενου Γερμανικού εξπρεσιονισμού, η πρώτη που ακόμα ξαφνιάζει, ευχάριστα ή δυσάρεστα, με το ανατρεπτικό της τέλος, που άνοιξε το δρόμο σε ταινίες όπως το Μετρόπολις και το Νοσφεράτου; Μα φυσικά το εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι! Και δεν είναι μόνο αυτό. Σε αυτή την απόλυτα υπνωτιστική και ατμοσφαιρική δημιουργία, που διαρκεί μόλις 50 λεπτά, ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Βάϊν καταφέρνει να βάλει τα θεμέλια ενός ολόκληρου είδους. Πρόκειται για μια ταινία ορόσημο που επηρέασε με τα  εξώκοσμα σκηνικά και τις παράξενες γωνίες λήψης της ολόκληρο το μέχρι σήμερα φάσμα του φανταστικού σινεμά, ακόμα και σκηνοθέτες όπως τον Τιμ Μπάρτον. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωταγωνιστής μοιάζει με τον Ψαλιδοχέρη!

Σε μια μικρή Γερμανική επαρχιακή πόλη φτάνει ένα περιοδεύoν τσίρκο. Μία από τις ατραξιόν του τσίρκου είναι και ο μέγας υπνωτιστής Καλιγκάρι. Όταν όμως αρχίζουν παράξενα γεγονότα και δολοφονίες να συμβαίνουν στην μικρή αυτή πόλη, ο ήρωας μας, ο Φράνσις, θα υποπτευθεί τον μυστηριώδη υπνωτιστή και θα το αναφέρει στην αστυνομία όπου και θα τον αγνοήσουν. Συνεχίζοντας μόνος του την έρευνα εξαιτίας της δολοφονίας ενός φίλου του, θα ανακαλύψει ότι ο Καλιγκάρι δεν δρα ο ίδιος αλλά έχει έναν νεαρό που τον χρησιμοποιεί σαν υποχείριο του και κάτω από την επήρεια  της ύπνωσης διαπράττει τους φόνους. Αυτό είναι όμως μόνο η αρχή, καθώς τα πράγματα θα πάρουν μια νέα συναρπαστική τροπή.

Οι κριτικοί της εποχής αλλά και το αρτ κοινό είδαν την ελευθερία στην έκφραση, στα παράξενα ζωγραφισμένα ντεκόρ και στην συναρπαστική προοπτική των κτιρίων και των αντικειμένων. Το κοινό μαγεύτηκε από την ιστορία που οι δύο συγγραφείς της αποφάσισαν να την πάνε προς την πλευρά του τρόμου και του παράδοξου, έτσι ώστε να μπορέσουν να δώσουν στα σχήματα και τα πρόσωπα κάτι μαγικό. Όλες οι πασίγνωστες ταινίες τρόμου της δεκαετίας του '30 ( Φρανκενστάϊν, Δράκουλας, Αόρατος άνθρωπος, κ.α.) καθώς και τα φιλμ νουάρ της δεκαετίας του '40, χρησιμοποίησαν τον φωτισμό και το παιχνίδι των σκιών. Υπήρξαν άλλωστε πολλοί σκηνοθέτες που πήγαν στο Χόλιγουντ από την Γερμανία και ήταν σαφώς επηρεασμένοι. Υπάρχει και μια κοινωνική προέκταση της ταινίας από τον Ζίγκφριντ Κρακάουερ στο βιβλίο του ''Από τον Καλιγκάρι στον Χίτλερ'', όπου ισχυρίζεται ότι το φιλμ μπορεί να θεωρηθεί σαν μια πολιτική αλληγορία της κοινωνικής συμπεριφοράς των ανθρώπων της Γερμανίας πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θεωρεί ότι ο Καλιγκάρι αντιπροσωπεύει μια τυραννική φιγούρα που φέρνει το κοινωνικό χάος και τον τρόμο.

Η ερμηνεία όλου του καστ είναι πολύ καλή, χωρίς να ξεφεύγει βέβαια από το καθιερωμένο τρόπο παιξίματος και θεατρικότητας του βωβού κινηματογράφου, δίνοντας όμως μια πλαστικότητα και μια ονειρική ποιότητα στις εκφράσεις που δεν ενοχλεί. Η σκηνοθεσία είναι στυλιζαρισμένη με την κάμερα στο κέντρο, ακίνητη  να παρακολουθεί τα δρώμενα καθώς οι ηθοποιοί κινούν την δράση. Τα ντεκόρ, το μακιγιάζ, η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι κάτι το πρωτόγνωρο για εκείνη την εποχή και ακόμα και τώρα προκαλούν αίσθηση με την καινοτομία τους. Σε μερικές περιπτώσεις ακουμπάνε και τον σουρεαλισμό. Όπως για παράδειγμα τα πολύ ψηλά σκαμνιά που ανεβαίνουν κάποιοι επίσημοι για να μιλήσουν! Υπάρχει μόνο ένα μικρό ψεγάδι και έχει να κάνει με μια απλοϊκότητα που μερικές φορές χαρακτηρίζει τις κινήσεις και τα κίνητρα των ηρώων, αλλά είναι αμελητέα.

Σε μια οικιακή προβολή με αποκατεστημένη ψηφιακά εικόνα, το Εργαστήρι του δρ. Καλιγκάρι γίνεται μια συναρπαστική μικρή εκπληξη. Διαρκεί όσο ένα επεισόδιο μιας σειράς και μας αποζημιώνει στο έπακρο. Μην το φοβάστε καθόλου, μπείτε μέσα στον γκόθικ κόσμο του.

Αυτά είχα να πω και τώρα τα προβλεπόμενα :

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : *****για την ιστορική και καλλιτεχνική της αξία.

 **** για την θέαση της 

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ; : Είναι πάντα ενδιαφέρουσα και επίκαιρη.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : Ταγμένοι σινεφίλ, άνθρωποι κάθε ηλικίας που ενδιαφέρονται για κάτι διαφορετικό, άτομα με καλλιτεχνικές αναζητήσεις. ( Καλά, έσκισα λέμε!!!!!! )

">