BATTLE OF THE MOVIES

ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΥΚΕΣ ( A NIGHTMARE ON ELM STREET ) ΗΠΑ ( 1984 ORIGINAL/ 2010 REMAKE )

DIRECTORS

Wes Craven- original, Samuel Bayer- remake               92'/ 95'  color                    Τρόμου

ORIGINAL CAST                                                            REMAKE CAST

John Saxon  - Lt. Thompson Ronee Blakely  - Marge Thompson Heather Langenkamp  - Nancy Thompson Amanda Wyss  - Tina Gray Nick Corri  - Rod Lane Johnny Depp  - Glen Lantz Robert Englund  - Freddy Krueger Charles Fleischer                      - Dr. King	Jackie Earle Haley  - Freddy Krueger Kyle Gallner  - Quentin Smith Rooney Mara  - Nancy Holbrook Katie Cassidy  - Kris Fowles Thomas Dekker  - Jesse Braun Kellan Lutz  - Dean Russell Clancy Brown  - Alan Smith Connie Britton  - Dr. Gwen Holbrook Lia Mortensen  - Nora Fowles

Ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1985, όταν μπήκα μαζί με μια παρέα συνομήλικων μου εφήβων, τότε ανυποψίαστος, για να δω μια ταινιούλα τρόμου ακόμα, το νέο μας χόμπι. Αυτό που είδα ήταν κάτι τελείως καινούργιο για τα δεδομένα του slasher movie. To σουρεαλιστικό και απόλυτα τρομαχτικό μανιφέστο του Γουές Κρέιβεν με καθήλωσε, ήταν βέβαια και η ηλικία βλέπεται. Ο σκηνοθέτης προερχόμενος από "βρώμικες", περισσότερο ταινίες low budget, της δεκαετίας του '70, όπως το ''last house on the left" και "the hills have eyes", που έχουν γίνει και οι δύο αξιόλογα ριμέικ ήδη, έκανε την έως τότε πιο φιλόδοξη ταινία του. Ο προϋπολογισμός ήταν περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια, αρκετά μέτριος για την εποχή και πολύ πιο χαμηλός από την καινούργια βερσιόν.

Έστησε κλασσικά την ιστορία στα Αμερικάνικα προάστια, οπού μια παρέα εφήβων βασανίζονται από έναν σαδιστή τύπο στα όνειρά τους. Στην αρχή κανείς δεν καταλαβαίνει το γιατί. Οι αμαρτίες των γονέων όμως... Ο Φρέντι Κρούγκερ, ένα όνομα μυθικό στον χώρο, στοιχειώνει τα όνειρά τους για να πάρει εκδίκηση για την δολοφονία του από τους ίδιους τους γονείς τους, όταν κατάλαβαν ότι εκείνος ασελγούσε πάνω στα ανίληκα παιδιά τους στο δημοτικό. Η εκδήλωση της ύπαρξης του στα όνειρά τους είναι σαν να δημιουργείται από την δύναμη των τύψεων των γονιών τους και από την σατανική δύναμη εκδίκησης του ίδιου του Κρούγκερ. Στην ουσία θέλει να σκοτώσει όλους τους απογόνους των δολοφόνων του. Αυτό συμβαίνει γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή μαζί του στον ύπνο σου, έχει την δύναμη να σε σκοτώσει και στη πραγματικότητα. Τι κάνεις λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Απλά δεν κοιμάσαι. 'Όμως έτσι, απλά μεταθέτεις το μοιραίο. 

Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας είναι ότι μπερδεύει το υπαρκτό με το ονειρικό χωρίς να ξέρεις ποτέ που βρίσκεσαι, παρά μόνο όταν συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Οι νεαροί πρωταγωνιστές είναι ιδιαίτερα συμπαθείς και πραγματικά ταυτίζεσαι μαζί τους. Το καστ δηλαδή για ταινία αυτού του είδους είναι αρκετά καλό, με απόδειξη την συμμετοχή του Τζόνι Ντεπ στην πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση.

Αντίθετα οι νεαροί πρωταγωνιστές του καινούργιου "εφιάλτη" είναι τελείως ουδέτεροι , πλαστικοί και αμέτοχοι γενικά. Χωρίς να με διακατέχει κάποιου είδους ρετρό νοσταλγίας- μακριά αυτά από μας- θα δηλώσω εδώ απερίφραστα ότι η παλιά ταινία είναι καλύτερη σε όλα, ακόμα και στα εφέ που είναι πιο λειτουργικά! Άλλωστε οι πιο τρομαχτικές σκηνές της καινούργιας είναι κοπιαρισμένες καρέ προς καρά σκηνές της παλιάς. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό, χρειάζεται και έμπνευση, ταλέντο και ψυχή για να κάνεις μια ταινία έστω και αν αυτή είναι ριμέικ. 

Στην νέα βερσιόν λοιπόν η ιστορία είναι ίδια, πράγμα που αφαιρεί όλη την αγωνία για το τι συμβαίνει. Αυτό ίσως να επιτυγχανόταν με την ατμόσφαιρα, κάτι όμως που απουσιάζει παντελώς! Αντιθέτως έχουμε μια σειρά από σκηνές μονταρισμένες μεταξύ τους διεκπεραιωτικά. Δεν μαθαίνουμε τίποτα για τους πρωταγωνιστές, για τις ανησυχίες αυτών και των γονιών τους. Σε αυτό το μονοδιάστατο σύμπαν έρχεται η απειλή και απλά περιμένουμε και μεις με χαρά να τους σφάξει όλους για να απαλλαγούμε από την παρουσία τους!

Το πραγματικά λυπηρό της νέας ταινίας είναι η απουσία ενός πειστικού Κρούγκερ. Ενώ εμφανίζεται περισσότερο, μένει στο μυαλό λιγότερο. Εκεί που ο παλιός Κρούγκερ, Robert Englund, πέταγε δολοφονικές και σαδιστικές ατάκες και επιβαλλόταν στη οθόνη με το σαρδόνιο και τρελαμένο γέλιο του, ο κατά πολύ καλύτερος σαν ηθοποιός Jackie Earle Haley, παίζει δίχως ίχνος μακάβριου χιούμορ, με μια μονότονη βραχνή φωνή. Εδώ μπαίνουμε στις ευθύνες των παραγωγών και του σκηνοθέτη.

Η άποψή τους για την ταινία τρόμου είναι αστεία, ότι δηλαδή πρέπει απλά να είναι εκκωφαντική και αιματοβαμμένη. Δεν κατέχουν καθόλου τους νόμους των ταινιών τρόμου. Έχουν πάρει εργολαβία να ξαναγυρίσουν όλες τις κλασσικές ταινίες τρόμου στην καινούργια χιλιετία. Με εξαίρεση τον "Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι" (**), οπου απλά βλέπεται, οι παραγωγοί Andrew Form και Βrad Fuller, έχουν ξεκατινιάσει πολλές από τις ταινίες του είδους, όπως το "Παρασκευή και 13" (*), "Αmityville horror" (*) και ετοιμάζονται για- άκουσον άκουσον!!!!- τα ριμέικ των "Πουλιών" του Χίτσκοκ και του "Μωρού της Ρόσμαρι" του Πολάνσκι. Κάποιος να τους σταματήσει αμέσως!

Πίσω στις ταινίες τώρα. Απ΄ότι καταλαβαίνετε σας προτείνω την παλιά ταινία ασυζητητί. Όχι μόνο είναι καλύτερη από όλες τις απόψεις, αλλά έχει και τον πιο πολύ χαβαλέ, για όποιον δεν την έχει δει βέβαια. Πρέπει να έχετε πάντα στο μυαλό σας ότι είναι ένα teen slasher movie των '80ς. Δεν μιλάμε για τον Πολίτη Κέην.

Τώρα αν θέλετε σώνει και καλά να δείτε και την καινούργια, όπως εγώ τρομάρα μου, το κρίμα στο λαιμό σας. Η παλιά ταινία έβγαλε, ούτε λίγο ούτε πολύ 6!!!! σίκουελς σε διάστημα 10 ετών, καθιστώντας των Φρέντι Κρούγκερ τον πιο αναγνωρίσιμο σίριαλ κίλερ της οθόνης. Υπάρχουν βέβαια και οι Τζέισον Βόρχις της "Παρασκευής" και Μάικλ Μάγιερς του "Halloween", που έχουν "φάει" πολύ κόσμο. Αυτοί όμως είναι μονοδιάστατοι δολοφόνοι, χωρίς κίνητρα και με "ρομποτική" συμπεριφορά. Ο φίλος μας ο Φρέντι παίζει με τα θύματα του συναισθηματικά και σωματικά παιχνιδάκια!! Πολύ πριν το "Ιnception", μέσα στην blue electric ατμόσφαιρα των '80ς, τα όνειρα των εφήβων, γεμάτα ορμόνες και τρόμο, βρήκανε των απόλυτο άρχοντα τους, τον Φρέντι Κρούγκερ.

O Γουές Κρέιβεν συνέχισε δυναμικά να βγάζει ταινίες και μετά την μεγάλη επιτυχία της τριλογίaς του Scream, αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στα καθήκοντα του παραγωγού. Παρακάτω θα κάνω μια μικρή παρουσίαση της σειράς του "Εφιάλτη".

Η "μάχη" έληξε και σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ        ***1/2 ORIGINAL, *1/2 REMAKE και μόνο γι αυτούς που δεν έχουν δει το παλιό

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΕΠΑΤΕ??         Το παλιό το έχω δει και θα το ξαναδώ στο μέλλον, το καινούργιο έκανα μάχη να το δω μια φορά, οπότε....

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ      Το παλιό είναι ταινία αναφοράς για horror buffs, το καινούργιο είναι μόνο για προεφηβικό χαμούρεμα στα village.

">

">">

"> 

Αγαπητά μου παιδιά οι ταινίες που ακολούθησαν την επιτυχία της πρώτης ήταν οι εξής:

 A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge  (1985, Jack Sholder). Πολύ υποδεέστερο από τον προκάτοχό του, έχει τις στιγμές του ( *1/2 )

A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors  (1987, Chuck Russell). Το καλύτερο σίκουελ της σειράς, με καλό καστ, δυνατά εφέ και θεματολογία. ( *** )
	A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master  (1988, Renny Harlin). Μέτριο. ( *1/2 )
	A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child  (1989, Stephen Hopkins). Το πιο αστείο και υπερβολικό της σειράς. ( *1/2 )  Freddy's Dead: The Final Nightmare  (1991, Rachel Talalay). Αδύναμο για θεωρητικά τελευταίο, έχει τις στιγμές του. ( ** )   Wes Craven's New Nightmare  (1994, Wes Craven) Καλή προσπάθεια από τον Γουές κρέιβεν να κλείσει τη σειρά, με μια απόπειρα να μεταφέρει την δράση στην αληθινή ζωή των ηθοποιών, που ενσαρκώνουν τους ρόλους στην πρώτη ταινία. ( **1/2 ) To Freddy vs. Jason δεν θεωρώ ότι ανήκει στην σειρά οπότε το παραλείπω. Ο Κύριος Λάκης σας προτείνει ένα βροχερό σαββατοκύριακο να δείτε και τις 7. Υπάρχουν σε μια πολύ βολική κασετίνα όλα με Αγγλικούς υπότιτλους. "> "> "> "> "> ">

 

ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ( PREDATORS ) ΗΠΑ ( 2010 )

DIRECTOR

Nimrod Antal                  106' COLOR                           Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας

CAST

Adrien Brody	- Royce
Topher Grace	- Edwin
Alice Braga	- Isabelle
Walton Goggins	- Stans
Oleg Taktarov	- Nikolai
Laurence Fishburne	- Noland
Danny Trejo	- Cuchillo
Louis Ozawa Changchien	- Hanzo
Mahershalalhashbaz Ali	- Mombasa
Carey Jones	- Berserker/Tracker/Falconer Predators
Brian Steele	- Berserker/Tracker/Falconer Predators
Derek Mears	- Classic Predator

Δεν έχω να γράψω και πολλά για την συγκεκριμένη ταινία. Το ξέρω αγαπητά μου παιδιά ότι μπορεί να στεναχωρηθείτε- λέμε τώρα! Υποτίθεται ότι είναι δεύτερο σίκουελ του "Κυνηγού", της κλασσικής περιπέτειας του  1987. Βασικά είναι σαν ένα ριμέϊκ , μόνο που η δράση μεταφέρεται σε έναν  άλλο πλανήτη, όπου ρίχνονται η γήινοι ήρωες μας μας για να γίνουν τα θηράματα των predators.

Ξεκινά δυναμικά, ενώ ο πρωταγωνιστής - ο Άντριεν Μπρόντι του "Πιανίστα" - βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα και πέφτει στην επιφάνεια του πλανήτη.  Όλοι οι χαρακτήρες είναι σκληρά καρύδια και επιλεγμένοι από τα 4 σημεία της Γης. Οπότε το μόνο που μένει είναι να παρακολουθήσουμε την σταδιακή τους εξόντωση με διάφορους όχι και τόσο πρωτότυπους τρόπους.

Οι δημιουργοί της ταινίας θέλησαν να κάνουν μια μεγάλη παραγωγή με καλό καστ, κόμιξ αισθητική και αντίληψη. Αυτό μέχρι ενός σημείου είναι ορατό. Το σενάριο όμως είναι γεμάτο τρύπες και γελοίες ατάκες . Στην αρχή δεν βλέπουμε τόσο τους Κυνηγούς και όταν εμφανίζονται δεν είναι τόσο δολοφονικοί. Καταρχάς δεν χρησιμοποιούν καθόλου τα δέντρα για να κινηθούν, κάτι που κάνανε στις δύο προηγούμενες ταινίες . Στην δεύτερη τα ψηλά κτίρια για να είμαστε ακριβείς. Κατά δεύτερον εμφανίζονται ιδιαίτερα κουτοί και  συναγωνίζονται στην ηλιθιότητα τα θύματα τους. Το μόνο καινούργιο στοιχείο που βλέπουμε είναι μια καινούργια κάστα Κυνηγών, πιο αριστοκρατική , οι Falconer Predators, που είναι και πιο αστείοι!

Με ένα καλό συστηματάκι και μια καλή τηλεόραση λοιπόν μάγκες η ταινία είναι ότι πρέπει για χαβαλέ σπίτι. Πραγματικά δεν επιδέχεται περαιτέρω αναλύσεις. Άν δεν την δείτε δεν χάνετε τίποτα. 

Να διευκρινήσω ότι τα 2 Alien vs. Predators δεν θεωρούνται μέρος  της σειράς, είναι μια κατηγορία μόνα τους, ούτε Predator, ούτε Alien.

Υ.Γ. 1. Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να δει όποιος δεν έχει δει το πρώτο Predator ( ***1/2 ), με τον Σβατζενέγκερ. Το δεύτερο με τον Ντάνι Γκλόβερ έχει τις στιγμές του και είναι σχετικά άγνωστο ( ** ).

ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!

Υ.Γ. 2. Δηλαδή το νόημα της ταινίας είναι ότι η Αμερικανοϊσραηλινή  συμμαχία μπορεί να κατανικήσει κάθε αντίπαλο!!!!!??????

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       *1/2 ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΆ , ** ΣΠΊΤΙ

ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΛΈΠΑΤΕ?     Προτιμώ να διαβάσω τα ομώνυμα  κόμιξ της   Dark Horse, είναι καλύτερα.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ      Μόνο φανς της σειράς.

Σας κάνω και δωράκι όλα τα τρέϊλερ της σειράς, you ugly motherfuckers!!!!

">

">

">

ΠΟΥ ΉΣΟΥΝ ΚΎΡΙΈ ΜΠΟΜΠΊΝΑ ??????

Αγαπητά μου παιδιά ήταν ένα παράξενο καλοκαίρι. Δεν ήταν στις προθέσεις μου να απουσιάσω τόσο πολύ, αλλά οι υποχρεώσεις και η ζέστη με κράτησαν μακριά από το pc μου. Θα προσπαθήσω να μην το επαναλάβω. 

Αποφάσισα ωστόσο να επιστρέψω δυναμικά και ως εκ τούτου μην σας φανεί παράξενο αν εμφανιστούν κι άλλα θέματα στο blog!

Αυτό που θα ήθελα πραγματικά είναι να γράφετε σχόλια. Να γίνεται θέμα γενικά, να ακούω τις απόψεις σας. Δεν θέλω να μακρηγορήσω άλλο. Έχω και δουλειά να κάνω!

Καλό χειμώνα, υπομονή και επιμονή.

Η αυτού ταπεινότης ΛΑΚΗΣ ΜΠΟΜΠΙΝΑΣ.

                                       INCEPTION ( ΗΠΑ ) 2010

CAST

Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Joseph Gordon-Levitt, Marion Cotillard, Ellen Page, Tom Hardy, Cillan Murphy, Tom Berenger, Michael Caine, Dileep Rao, Pete Postlehwaith.

DIRECTOR/ PRODUCER / SCREENWRITER

Christopher Nolan                                                         147' color            

                            Περιπέτεια Επιστημονικής Φαντασίας/ Ψυχολογικό Θρίλερ

Ο Ντον Κομπ είναι ένας καλοπληρωμένος κλέφτης. Αυτά που κλέβει όμως δεν είναι αντικείμενα αλλά ιδέες. Έχει την ικανότητα να διεισδύει στο υποσυνείδητο των "στόχων" του και να "παίρνει" καλά κρυμμένες, πολύτιμες πληροφορίες. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια θα αναγκαστεί να συμμετάσχει σε μια καινούργια αποστολή, που σκοπό έχει να "φυτέψει" μια ιδέα. Ο Κομπ όμως αντιμετωπίζει και τους δικούς του δαίμονες. Αφού συγκροτήσει μια ομάδα από σπεσιαλίστες για να εισχωρήσουν στο όνειρο του "στόχου", με ένα πολύπλοκο και καλά στημένο σχέδιο, θα έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του, που τον στοιχειώνει.

Ταινία επιστημονικής φαντασίας, ψυχολογικό θρίλερ, καθαρόαιμη περιπέτεια, ακόμα και υπαρξιακή

 μπορεί να χαρακτηριστεί η δημιουργία του Νόλαν. Γεμάτος αυτοπεποίθηση, μετά την καθολική επιτυχία του "Σκοτεινού ιππότη" και από μια εντυπωσιακή σειρά ταινιών, ο σχετικά νέος αυτός Αμερικανός σκηνοθέτης, προσπαθεί να βάλει δυο- και καμιά φορά τρία- καρπούζια στην ίδια μασχάλη και σχεδόν τα καταφέρνει!

Το σύμπαν των ονείρων δεν είναι κάτι νέο. Από τον Μπουνιουέλ και τον Κοκτώ μέχρι τον Ντέϊβιντ Λιντς και αρκετούς ακόμα σκηνοθέτες, ο κινηματογράφος προσπάθησε να αποκρυπτογραφήσει ή έστω να αναπαράγει αυτόν τον ιδιαίτερο και πολύ προσωπικό χώρο. Ο Νόλαν όμως τον διατέμνει, του βάζει κανόνες και τον καθιστά ένα άκρως υπαρκτό και λειτουργικό πεδίο. Ο πρωταγωνιστής του όπως μας έχει συνηθίσει είναι μια τυραννισμένη μορφή. Ο ΝτιΚάπριο με την "μαζεμένη" ερμηνεία του είναι κάποιος που μας κάνει να πιστέψουμε όλο αυτό το δημιούργημα. Στο πρόσωπό του, που μοιάζει πάντα ειλικρινές, ταυτιζόμαστε και προσπερνάμε τις όποιες σεναριακές τρύπες δημιουργεί η ταινία- και είναι πολλές, πιστέψτε με, θέλουμε άλλο τόσο χώρο να τις απαριθμήσουμε, οπότε το προσπερνάμε. Από την στιγμή που το φιλμ λειτουργεί, οι κάποιες μικρές ενστάσεις δεν έχουν νόημα. Άλλωστε πρέπει να χειροκροτήσουμε την προσπάθεια που καταβάλλει ο σκηνοθέτης, ένας από τους λίγους Αμερικανούς δημιουργούς που φτιάχνει "προκλητικές" ταινίες.

Παρόλο που είναι μια ταινία μεγάλου μπάτζετ και μια καθαρόαιμη περιπέτεια, η ταινία έχει πολύ διάλογο. Αυτό είναι μια πρόκληση για τον σκηνοθέτη, που είναι βέβαια και σεναριογράφος, καθώς προσπαθεί να ισορροπήσει τα δύο αυτά στοιχεία. Βλέπουμε το παρελθόν, τα κίνητρα και τις επιλογές του ήρωα, μαθαίνουμε όλες αυτές τις πληροφορίες για την λειτουργία των ονείρων και πως η ομάδα των ειδικών θα καταφέρει να κινηθεί μέσα στο υποσεινήδητο του υποκειμένου, θα μεταφερθεί από όνειρο σε όνειρο και από όνειρο μέσα σε όνειρο, μέσα σε όνειρο!!!!! Συγχρόνως εμείς πρέπει να τα δούμε αυτά οπτικοποιημένα και σχετικά αληθοφανή και με μια μεγάλη δόση δράσης και ειδικών εφέ. Δεν είναι και λίγο! Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα, το ατού και το αδύναμο σημείο της ταινίας. Στο σύνολο είναι μια αρκετά καλή δημιουργία, υπάρχουν όμως στιγμές που ψιλοβαριέσαι, ειδικά στο δεύτερο μέρος. Το όνειρο μέσα σε όνειρο κουράζει λίγο και είναι στην ικανότητα του σκηνοθέτη, του μοντέρ και της καταπληκτικής μουσικής του Hanz Zimmer, που σε κρατά. Το άλλο βασικότατο στοιχείο είναι η σχέση του ήρωα με την γυναίκα του, το κεντρικό θέμα της ταινίας, η κάθαρση του. Ενώ πρέπει σαν τέτοιο να αντιμετωπιστεί, υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι παρατραβάει σε βάρος της δράσης. Από την άλλη αν δεν υπήρχε θα έχανε η ταινία την "ψυχή" της. Κατά την ταπεινή άποψη του Κου Μπομπίνα αν έλειπε ένα τεταρτάκι από την διάρκεια ίσως να ήταν καλύτερα.

Φυσικά υπάρχει και ολόκληρο καστ εκτός από τον ΝτιΚάπριο, το οποίο είναι εντυπωσιακότατο και πολυεθνικό. 'Ένας συνδυασμός από νέους ταλαντούχους και βετεράνους ηθοποιούς. Αυτό βοηθά στο να γίνει πιστευτή μια αρκετά φανταστική ιστορία. Από τον Ιάπωνα Watanabe και την Γαλλίδα Gotillard έως τους δεύτερους και τρίτους ρόλους (!!!!) που συναντάμε ηθοποιούς όπως ο Michael Caine και ο Tom Berenger. 

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ( SPOILER ALERT!!! )

Το τέλος της ταινίας παραμένει ανοιχτό. Το θεωρώ επιτυχημένο, μιας και τα όνειρα χρειάζονται έτσι κι αλλιώς επεξήγηση και ερμηνεία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλη η ταινία είναι ένα όνειρο, δεν το αποκλείει κιόλας. Μπορεί να είναι και κάτι άλλο! 

Το Inception είναι φτιαγμένο να σε διασκεδάσει, να σε μπερδέψει, να σε εντυπωσιάσει. Είναι μια σπουδή πάνω στο υποσυνείδητο με τη μορφή block-buster. Δεν έχει τόσα εφέ όσα θα περίμενε κανείς, ούτε είναι τόσο καταιγιστικό. Στην πραγματικότητα ο Νόλαν χάνει την ευκαιρία  να κάνει μια ταινία "σταθμό". Αλλά και αυτό που καταφέρνει δεν είναι και λίγο. Εν ολίγοις μιλάμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα και ατμοσφαιρική ταινία και εν πάση περίπτωσή κάτι έξω από τα συνηθισμένα.

Αν και νομίζω ότι λίγοι από σας δεν έχουν πάει ήδη στο σινεμά να την δουν, σας την προτείνω. Η μεγάλη οθόνη του ταιριάζει καλύτερα. Μην ακούτε αυτούς που λένε ότι είναι ακατανόητη, γιατί είναι ανόητοι! Η ταινία έχει πολύ προσεγμένο σενάριο και σε βάζει σιγά σιγά στον κόσμο της. Απλά δώστε βάση από την αρχή και μην πέσετε με την μούρη στα πατατάκια. Με την ευχή μου παιδάκια και καλό, κινηματογραφικό και ψυχαγωγικό χειμώνα!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ       ***1/2 στο σινεμά,  *** σπίτι

ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ;     Αναγκαστικά

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ    Βασικά είναι για όλο τον κόσμο

">

                                                                                             

Τηλεφωνήσατε: Ασφάλεια αμέσου δράσεως ( DIAL M FOR MURDER ) ΗΠΑ ( 1954 )

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 10/6/2010

CAST

Ray Milland, Grace Kelly, Robert Cummings, John Williams.

DIRECTOR/ PRODUCER

Alfred Hitchcock                                               120' - color           Ψυχολογικό θρίλερ

Μόλις καταλαβαίνει ότι η γυναίκα του σαλιαρίζει με έναν άλλο άντρα και κινδυνεύει να την χάσει για πάντα και μαζί της την περιουσία της, ένας αργόσχολος, πρώην παίχτης του τένις, βάζει έναν "φίλο" του να την σκοτώσει. Εκείνος όμως θα αποτύχει, μην περιμένοντας τόσο σθεναρή αντίσταση από την γυναίκα και θα σκοτωθεί ο ίδιος, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Η ταινία του Χίτσκοκ κάνει "μπαμ" ότι προέρχεται από θεατρικό έργο ( ομώνυμο του Φρέντερικ Νοτ ). Ο σκηνοθέτης μετά από μια σειρά μεγάλων παραγωγών θέλησε να κάνει αυτή την "μικρή" ταινία, γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε ένα σετ, εντείνοντας την κλειστοφοβική και απειλητική παράμετρο της. Το αποτέλεσμα είναι καλό, σφιχτοδεμένο και κρατά το ενδιαφέρον καθ'όλη την διάρκειά της. Δεν μιλάμε βέβαια για μια από τις καταπληκτικές ταινίες του "μετρ", αλλά για μία καλογυρισμένη και προσεγμένη δημιουργία.

Είναι σε φάσεις σαν να βλέπεις το πάλαι ποτέ "Θέατρο της Δευτέρας" στην κρατική τηλεόραση, μόνο που είναι αψεγάδιαστο σκηνοθετικά, λειτουργεί δηλαδή σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Οι κακοί της ταινίας είναι γενικά πιο ενδιαφέροντες από το ξενέρωτο ζευγαράκι. Η υπερτιμημένη μέχρι αηδίας Γκρέις Κέλι, περιφέρεται περισσότερο για να επιδείξει τα μπιζού της και τα φορεματάκια της και για να ικανοποιήσει το φετίχ του σκηνοθέτη για της ξανθές πρωταγωνίστριες.

Η Warner πίεσε τον Χίτσκοκ να γυρίσει την ταινία σε 3d!!!!! Τελικά ο σκηνοθέτης ενέδωσε αλλά δεν το παράκανε με φτηνές σκηνές εντυπωσιασμού. Σε μια δυο σημαντικές σκηνές μόνο καταλαβαίνεις ότι η ταινία ήταν τρισδιάστατη. Φυσικά έκτοτε δεν ξαναπαίχκτηκε έτσι, γιατί πραγματικά δεν υπάρχει λόγος, οπότε μην νομίζετε ότι θα σας δώσουν γυαλιά στην είσοδο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Δεν θα χάσετε και τίποτα αν δεν την δείτε σινεμά, σπίτι είναι μια χαρά. Μόνο η ζέστη θα σας κάνει να αναζητήσετε τη δροσιά ενός θερινού. Δεν είναι ταινία ορόσημο, ούτε από τις πιο αντιπροσωπευτικές του σκηνοθέτη, που κατά την γνώμη του κύριου Λάκη είναι μέσα στους δέκα σημαντικότερους στην ιστορία του κινηματογράφου. Οπότε εξαρτάται από σας τι θα κάνετε, τα λεφτά του εισιτηρίου πάντως δεν τα αξίζει πια. Μπορείτε να περιμένετε για άλλες επανεκδόσεις ταινιών του σκηνοθέτη ή να νοικιάσετε μια πραγματικά μεγάλη ταινία του. Για να βοηθήσω αυτούς που έχουν απορίες προτείνω τις, κατά την γνώμη μου, δέκα καλύτερες του:

REBECCA     ( 1940 )

SABOTEUR ( 1942 )

SHADOW OF A DOUBT ( 1943 )

STRANGERS ON A TRAIN ( 1951 )

REAR WINDOW ( 1954 )

THE MAN WHO KNEW TOO MUCH ( 1956 )

VERTIGO ( 1958 )

NORTH BY NORTHWEST ( 1959 )

PSYCHO ( 1960 )

THE BIRDS ( 1963 )

Και τώρα στο ψητό.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ             ***

ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ;        Έτσι κι έτσι

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ       Αυτοί που αναζητούν να συμπληρώσουν την φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

">

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 3/6

BOBINA CLASSIC

Ένας προφήτης, μα τι προφήτης! ( MONTY PYTHON'S LIFE OF BRIAN ) Μεγ. Βρετανία ( 1979 )

CAST

Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Michael Palin.

DIRECTOR

Terry Jones

90'  color

Κωμωδία

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω αυτή την ντελιριακή ταινία. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν χάνει την φρεσκάδα και την αιχμηρότητα της. Είναι η πρώτη από τις δύο επανεκδόσεις που παρουσιάζουμε γι αυτή την εβδομάδα. Οι ταινίες βγαίνουν την Πέμπτη στους κινηματογράφους και σας καλούν να της δείτε ή να τις απολαύσετε ξανά.

Ο Μπράϊαν έχει την ατυχία να γεννηθεί λίγο πριν τον Ιησού στην διπλανή φάτνη! Έκτοτε τον μπερδεύουν για τον πραγματικό Μεσσία και η ζωή του γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκη, ιδιαίτερα όταν μπλέκει σε μια Εβραϊκή επαναστατική οργάνωση, το "Λαϊκό μέτωπο της Ιουδαίας", που πραγματικά μισεί τους Ρωμαίους αλλά δεν κάνει τίποτα γι'αυτό!

Δείτε το "αβλεπί". Κάθε ατάκα σπάει κόκαλα. Οι Μόντι Πάιθονς - αυτή η κολεκτίβα από πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς, σκηνοθέτες και σεναριογράφους, που αργότερα ακολούθησαν ξεχωριστή καριέρα - κάνουν την καλύτερη ταινία τους με διαφορά! Καθένας παίζει 2-3 ρόλους και είναι παντα απολαυστικοί. Το χιούμορ είναι καυστικό, αιχμηρό και ιδιοφυές. Η κοινωνική και θρησκευτική σάτιρα συνδυάζονται με το θεότρελο και ανισόρροπο χιούμορ των Πάιθονς, κάνοντας κάθε σκηνή απολαυστική, μα τι λεω, ξεκαρδιστική. Είναι σίγουρα μέσα στις δέκα καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών, του κύριου Μπομπίνα.

Λειτουργεί καλύτερα σε γεμάτο με κόσμο κινηματογράφο, όπου το γέλιο είναι μεταδοτικό και με απαραίτητη παρέα για πολύ χαβαλέ. Στα θερινά είναι ακόμα καλύτερα, γι'αυτό εφορμήστε!

Όσες φορές και να την δεις πάντα κάτι ανακαλύπτεις. Απίστευτη σάτιρα των θρησκευτικών επικών ταινιών και ασυναγώνιστα αστεία, τόσο που θα σας κάνει να πέσετε από την καρέκλα από τα γέλια, το "life of brian" είναι η ιδανική έξοδος για ένα υπέροχο κινηματογραφικό βράδυ. Μην την χάσετε!!!!!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ         ****1/2     Στο σινεμά

                                    ****          στο σπίτι

ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ;       Άπειρες φορές

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ

Προφήτες, ψευδοπροφήτες, Γραμματείς, Φαρισαίοι, παρέες όλων των ηλικιών και μεγεθών, όλες οι "φυλές του Ισραήλ" γενικά.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ :

"ROMANI ITE DOMUM"  !!!!!!!!!!

">

">

Η πεντάμορφη και το τέρας ( LA BALLE ET LA BETE ) Γαλλία ( 1946 )                                  

CAST                                                  DIRECTOR/ SCREENWRITER

Jean Marais, Josette Day.                      Jean Cocteau

120'    black&white                              Ρομαντικό δράμα φαντασίας

Η δεύτερη ταινία είναι η διασκευή του γνωστού παραμυθιού από τον πολυτάλαντο Ζαν Κοκτώ. Η ιστορία είναι πάνω κάτω γνωστή. Η πεντάμορφη αναγκάζεται για να σώσει τον πατέρα της, που είχε κόψει ένα ρόδο από τον κήπο του τέρατος, να πάρει τη θέση του και πηγαίνει να μείνει στον πύργο του αποκρουστικού και φοβερού πλάσματος. Εκείνο θα την ερωτευτεί και κάθε βράδυ θα της κάνει πρόταση γάμου και εκείνη θα δει ότι παρά την άσχημη όψη του, είναι ένα τρυφερό, ενδιαφέρον και  εκλεπτυσμένο άτομο που την συναρπάζει. Έχει όμως λογοδοθεί με έναν γοητευτικό πρίγκηπα και το τέρας αναγκάζεται να της δώσει ένα κλειδί, λεγοντάς της ότι, αν δεν του το επιστρέψει σε κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, εκείνο θα πεθάνει από την λύπη του.

  Η ταινία αυτή είναι η διασημότερη του ποιητή, ζωγράφου, συγγραφέα, γλύπτη και σκηνοθέτη ( ουφ! ), Ζαν Κοκτώ. Είναι η πιο πιστή μεταφορά της ιστορίας στην οθόνη και έχει πολύ καλά εφέ για την εποχή της, αρκετά πειστικό μέϊκ απ για το τέρας, εκπληκτικά κουστούμια και αξεπέραστη καλλιτεχνική διεύθυνση, από τον ίδιο τον Κοκτώ φυσικά. Η δύναμή της όμως είναι στην ονειρική ατμόσφαιρα που την περιβάλει και στις μικρές πινελιές ευφυίας, όπως τα ανθρώπινα χέρια που κρατάν τα κηροπήγια και βγαίνουν από τους τοίχους. Είναι γεμάτη συμβολισμούς  και ρομαντισμό.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι αρκετά καλό. Ο μόνιμος "συνεργάτης" του Κοκτώ, Ζαν Μαρέ, παίζει και τον ρόλο του πρίγκηπα!! Όταν λοιπόν στο τέλος το τέρας μεταμορφώνεται, είναι λίγο αστείο  που μοιάζει με τον αντίζηλο του. Κατά τα άλλα η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, αντέχει σχετικά την τριβή του χρόνου και αποζημιώνει τον θεατή.

Το μεγαλύτερο ατού της πάντως, παραμένει η εικαστική της τελειότητα. Δραματουργικά είναι λίγο ξεπερασμένη. Αξίζει στην μεγάλη οθόνη. Ιδανική χαλαρή προβολή σε θερινό για κοπελούδες.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ         ***

ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ;    Γιατί όχι;

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ : "Κυνηγοί" κλασσικών ταινιών και επανεκδόσεων καθώς και ζευγαράκια.

         

">

Και επί τη ευκαιρία, να σας υπενθυμίσω αγαπητά μου τέκνα ότι παίζονται και τα λίγο πιο πειραματικά έργα του Κοκτώ σε επανέκδοση: "Το αίμα του ποιητή" ( 1930) και "Η διαθήκη του Ορφέα"( 1960) . Για πιο σινεφίλ καταστάσεις και περισσότερο για τους ορκισμένους οπαδούς του καλλιτέχνη. Η προβολή τους είναι με ένα εισιτήριο και είναι αρκετά καλές οι κόπιες και οι συνθήκες προβολής.

Η βαθμολογία θέασης είναι **1/2 για εκάστη. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Η λευκή κορδέλα ( DAS WEISSE BAND ) Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία, Γερμανία ( 2009 )

CAST

Cristian Friedel, Ernst Jacobi, Leonie Benesch, Ulrich Tukur, Ursina Lardi, Fion Mutert, Burghart Klaussner.

DIRECTOR/ SCREENWRITER.

Michael Haneke

140'  black&white

Κοινωνικό δράμα εποχής

Σε ένα προτεσταντικό χωριό στην Γερμανική επαρχία, το 1913, αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα και βίαια γεγονότα που θα συγκλονίσουν την μικρή και υπερσυντηρητική κοινωνία του. Με την φωνή του δασκάλου του χωριού μαθαίνουμε όλα τα τεκταινόμενα που διήρκεσαν σχεδόν ένα χρόνο. Είναι ο τελευταίος χρόνος πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

O Χάνεκε δεν είναι και ο πιο εύκολος σκηνοθέτης. Δημιουργεί ένα ψυχρό και απόμακρο περιβάλλον και σε καλεί να παρακολουθήσεις την ιστορία του, καθώς κρατά την κάμερα σαν χειρουργικό νυστέρι. Τέμνει και παρακολουθεί μέσα από τα γυαλιά του, με ιατρική ακρίβεια και σου μεταφέρει ότι θέλει να πει, στεγνά και μετρημένα. Αυτός είναι ο κινηματογράφος του και δεν είμαι μέγας θαυμαστής του.

Έτσι και εγώ με ακρίβεια και ψυχρή λογική,  θα προσπαθήσω να κρίνω την ταινία, για να παίξουμε το αγαπημένο του παιχνιδάκι.

Με την "Λευκή κορδέλα" υπογράφει την πιο μεστή του ταινία. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι καταπληκτική και ανήκει στον μόνιμο συνεργάτη του Χάνεκε, Κρίστιαν Μπέργκερ. Αυτό είναι στα συν της ταινίας. Υπάρχει βέβαια η υπόνοια, ότι χρησιμοποίησε πιο ακαδημαϊκή προσέγγιση με το ασπρόμαυρο κάδρο και το θέμα του, για να "εκβιάσει" το φεστιβάλ Καννών να του δώσει επιτέλους τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα, κάτι που κατάφερε. Αυτό είναι στα μείον, λειτουργεί όμως υπέρ του οπτικού αποτελέσματος.

Δεύτερον, το σενάριο είναι το πιο καλό στοιχείο της ταινίας. Στιβαρό και ακριβές, με ιδιοφυείς εκλάμψεις, γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, είναι τόσο "γεμάτο" που νομίζεις ότι βλέπεις μια μίνι σειρά για την τηλεόραση. Στα πλην η φωνή του δασκάλου, που μας διηγείται τα γεγονότα και δημιουργεί την εντύπωση ότι βλέπεις μια μέτρια ταινία "νουάρ", με τον ντετέκτιβ Μάρλοου. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι ακούγεται περιττή. Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα και ένας θεατής έχει την δική του άποψη και δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Άλλη μια πρακτική που εντείνει την καχυποψία, γιατί αυτόματα την κάνει προσβάσιμη σε ένα πιο πλατύ κοινό - βλέπε Αμερικάνικο. Δεν τσίμπησε το Όσκαρ πάντως. 

Τρίτον, η ανασύσταση του χωριού και των κατοίκων του είναι καταπληκτική. Παίρνουμε μια πολύ καλή γεύση από την "κολλημένη" συντηρητηκούρα των ιδιαίτερα "απάλευτων" Προτεσταντών. Πρώτη φορά σε ταινία γίνεται πλήρως κατανοητή η λειτουργία και η κοινωνική διάρθρωση του πλυθησμού της Γερμανικής επαρχίας, των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Και τώρα μην ακούσω την "καραμέλα" για την επώαση του φασισμού που έχουν όλοι και πιπιλάνε, για να δώσουν μια παραπάνω βαρύτητα σε μια οριακά βαρετή ταινία. Το λέει ένας - κατά βάση πρώην αριστερός κριτικός κινηματογράφου και νυν βολεμένος σε εφημερίδα του ευρύτερου Τσιπροπαπανδρεϊκού χώρου, που έχει πιάσει ο κώλος του "μαλλί" - και μετά το επαναλαμβάνουν τα "παπαγαλάκια" που έχουν μάθει να παίρνουν "γραμμή" για να σκεφτούν οτιδήποτε. Ειλικρινά, μακάρι η εξήγηση του φαινομένου να ήταν τόσο απλή. Ο Χάνεκε αν θεωρεί ότι αυτό θέλει να μας δείξει, πρέπει να μας θεωρεί πολύ αφελείς ή απλά θέλει να βάλει εντυπωσιακή γαρνιτούρα στην ταινία του. 

Σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, κάτω από οποιαδήποτε ιδεολογική κατεύθυνση και με οποιεσδήποτε συνθήκες, μπορεί να έχουμε φασιστικές καταστάσεις. Δηλαδή η Ισπανία του Φράνκο, η Ρωσσία του Στάλιν, η Ελλάδα του Παπαδόπουλου, η Αμερική των "ελεύθερων" πολιτών που είναι υποταγμένοι στις πετρελαϊκές εταιρίες, ο Μουσουλμανικός σωβινισμός που καταπιέζει τα δικαιώματα των γυναικών και λοιπών κοινωνικών ομάδων, η τηλεόραση, ο μαλάκας που πάει να σε πατήσει με την τζιπάρα του πάνω στο πεζοδρόμιο, τι είναι; Είναι πολύπλοκο και δαιδαλώδες θέμα. Έχει να κάνει με τον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης. Διαφορετικοί λαοί αλλά και μεμονωμένοι άνθρωποι, κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες και δεδομένα, παρουσιάζουν ροπή προς τον φασισμό. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να το απομονώσουμε. 

 Ο Χάνεκε αυτό που δείχνει βασικά στην ταινία, είναι πολύ απλό και τελικά απλοϊκό. Μας λέει πως, σε ένα καταπιεσμένο και υπερσυντηρητικό περιβάλλον, που η ανθρώπινη φύση βιάζεται και η ελεύθερη σκέψη αργοπεθαίνει με συνοδεία εκκλησιαστικών ύμνων, που τα παιδιά δεν γνωρίζουν παιδική ηλικία και με την σειρά τους γίνονται ενήλικες που βασανίζουν και οι ίδιοι τα παιδιά τους σε ένα αδιέξοδο γαϊτανάκι ηλιθιότητας, η βία, το ψέμα και η υποκρισία είναι οι μόνες διέξοδοι. Στην πραγματικότητα όλοι παίζουν έναν ψεύτικο ρόλο και είναι δυστυχισμένοι, κάνοντας αυτό που "πρέπει" και όχι αυτό που θέλουν. 

Στην ταινία φαίνεται ξεκάθαρα. Πρώτα είναι ο Θεός, μετά ο βαρώνος που κάνει το κουμάντο στην περιοχή, ακολουθεί ο ιερέας και μετά είναι ο γιατρός, ο δάσκαλος και το υπόλοιπο "ποίμνιο". Τα παιδιά ζουν σαν φυλακισμένοι. Αντί να μάθουν να σέβονται την ανθρώπινη φύση και υπόσταση, τα βουτάνε μέσα στους φόβους και τις ενοχές. Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Απλά ρίξτε μια ματιά γύρω σας και παρατηρήστε. Η ταινία δεν δείχνει την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα.

  

Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί. Δεν έχω κάτι να τους προσάψω. Η κάμερα ζουμάρει στα πρόσωπά τους που δείχνουν να ασφυκτιούν. Τα παιδιά παίζουν υπέροχα, όμως.......

Θέλει προσπάθεια η ταινία για να την παρακολουθήσεις. Κατά την προσφιλή του συνήθεια ο σκηνοθέτης δεν τείνει καμιά χείρα βοηθείας. Δικαίωμα του βέβαια. Δεν υπάρχει διέξοδος από τον εφιάλτη. Τα περισσότερα βίαια περιστατικά γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες ή τα διηγούνται. Δεν υπάρχει κάθαρση, δεν υπάρχει έλεος, μόνο η σκληρή καταγραφή των γεγονότων. Όλα αυτά καλά και όμορφα, αλλά η ταινία έχει ένα μικρό πρόβλημα ρυθμού. Έχεις την εντύπωση ότι ο σκηνοθέτης παρατραβά τα πλάνα και ξεχειλώνει τις καταστάσεις. Η ταινία θα μπορούσε να ήταν μισή ώρα πιο μικρή. Αν δεν κάνω λάθος η σκηνοθετική "οικονομία", η προώθηση δηλαδή της ιστορίας από πλάνο σε πλάνο χωρίς να μακρηγορείς, θεωρείται μεγάλο προτέρημα για έναν auteur.

Σε μερικά χρόνια που θα έχει καταλαγιάσει ο πανικός, θα φανεί το πραγματικό μέγεθος της ταινίας. Δεν λέμε ότι δεν είναι μια καλή ταινία, αλλά έως εκεί. Δεν είναι για όλο τον κόσμο, δεν την προτείνουμε για χαλαρή και ευχάριστη θέαση. Είναι ένα έργο δυνατό και ποιοτικό, δύσκολο και εν τέλει προβοκατόρικο. Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη.

Κε Χάνεκε 1+1 δεν κάνει 2, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Στην "έρημο" του παγκόσμιου κινηματογράφου μπορεί να κερδίζετε στις Κάννες και να παίρνετε υποψηφιότητες για Όσκαρ και λοιπά βραβεία, με την ομολογουμένως καλύτερη μέχρι τώρα ταινία σας, η πρώτη όμως λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για την περίπτωση σας είναι: ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΟΣ.

Συγγνώμη αν σας κούρασα. Υπάρχει σε όλα τα βίντεο κλαμπ. Δύσκολη και σκοτεινή ταινία που αξίζει γενικά να δείτε. Ο Λάνθιμος κατά την γνώμη μου τα λέει καλύτερα και πιο περιεκτικά - βλέπε τον "Kυνόδοντα" πιο πάνω.


ΒΑΘΜΟΛΟΓΊΑ     ***

ΞΑΝΑΒΛΈΠΕΤΑΙ;     Μόνο στο ινστιτούτο Γκαίτε.

ΠΡΟΤΕΙΝΌΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :     Χρυσαυγίτες και σταλινικοί χεράκι χεράκι.

">

SERIES

2005 - PRESENT        ΗΠΑ

CAST

Jensen Ackles, Jared Padalecki, Jeffrey Dean Morgan, Nicki Lynn Aycox, Samantha Ferris, Jim Beaver.

39' με 42' το επεισόδιο   ( 5 περίοδοι )

Φαντασίας και τρόμου

Οι αδερφοί Γουίντσεστερ ακολουθούν τα χνάρια του εξαφανισμένου πατέρα τους, κυνηγώντας στοιχειά και δαίμονες σε μια αδιάκοπη πάλη με τις δυνάμεις του σκότους. Ο απώτερος σκοπός τους είναι να βρουν εκείνο τον δαίμονα που είναι υπεύθυνος για τον θάνατο της μητέρας τους. Σταδιακά όμως φανερώνεται ένα μεγαλύτερο και τρομερότερο σχέδιο που θα φτάσει έως την ίδια την Αποκάλυψη!

Ξεκινώντας καλά αλλά κάπως μουδιασμένα στην πρώτη περίοδο, με εξαιρετικά στάνταρ παραγωγής, η σειρά γίνεται καλύτερη στον δεύτερο και τρίτο κύκλο. Στην πραγματικότητα είναι μια παραλλαγή της Μπάφι με άντρες πρωταγωνιστές και ολίγη από "Χ-files". Το βασικό συστατικό της επιτυχίας είναι το υπόγειο και συνεχές χιούμορ που μερικές στιγμές σπάει κόκαλα. Οι ιστορίες που ξεδιπλώνονται είναι αρκετά εξωφρενικές. Η χημεία όμως των πρωταγωνιστών και η επιμονή των δημιουργών για αυθεντικές τρομάρες και νέες ιδέες κράτησε το ενδιαφέρον του κοινού, που το αγκάλιασε με τον καιρό.

Δεν μιλάμε για τίποτα βαθυστόχαστο βέβαια. Μια καλογυρισμένη ψυχαγωγική σειρά είναι. Τα όριά της σταματούν στις ποπ-κορν ιστορίες και εξαρτώνται από την καλή θέληση των θεατών. Μερικά πράγματα είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά και υπάρχουν στιγμές που φαίνεται να τα βάζουν με απίστευτες δυνάμεις και να ξεμπερδεύουν σχετικά εύκολα. Με σωστές δόσεις στυλ όμως,  καλογραμμένο σενάριο και κάνα δυο πολύ καλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες, καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα λοιπόν μιλάμε για μια σειρά που έχει ανάγκη από μια δόση αφοσίωσης, καθ΄ότι η κύρια δύναμή της βρίσκεται στο fan base της. 

Με τον τέταρτο και τον πέμπτο κύκλο τα πράγματα γίνονται πραγματικά απίστευτα και η σειρά χάνει λίγο την φρεσκάδα της, μεγαλώνοντας σε επικές διαστάσεις την ιστορία. Εδώ έχουμε πια δυνάμεις της κολάσεως και του ουρανού, που μάχονται με τους πρωταγωνιστές να βρίσκονται στο κέντρο του πολέμου σαν κομμάτια ενός μεγαλύτερου παζλ. 

Ο Jensen Ackles γνωστός σαπουνοπεράς από το "Days of our lives", στέκεται γενικά καλύτερα, παίζοντας τον Σαμ, τον  μεγάλο και αφοσιωμένο στο πατέρα γιο. Ο άλλος γιος, ο Ντιν, που στην αρχή μας τα "σπάει" λίγο, μη θέλοντας να ακολουθήσει, για τους δικούς του λόγους, τον μοναχικό και σκληρό δρόμο των "spook hunters", ερμηνεύεται εκνευριστικά μονότονα από τον Jared Padalecki. Σαν δίδυμο πάντως έχουν χημεία. 

Παρ΄ότι στο τέλος της πέμπτης σεζόν η ιστορία ολοκληρώνεται κατά κάποιον τρόπο, οι δημιουργοί της σειράς αποφάσισαν να μας πάνε και σε έναν έκτο κύκλο! Aναρωτιέμαι τι άλλο θα σκαρφιστούν!! Η ουσία είναι ότι η ιστορία των αδερφών Γουίντεστερ θα μας απασχολήσει  για λίγο καιρό ακόμη.

Πραγματικά αν έχετε ελεύθερο χρόνο, ειδικά τώρα που τελειώσαν οι περισσότερες "μεγάλες" σειρές, αξίζει να αφιερώσετε λίγο για να ανακαλύψετε αυτή την ελαφριά, σαν πασατέμπο, σειρά. Εδώ και αρκετό καιρό παίζεται ανάκατα από το STAR. Δώστε της λίγο χρόνο να ωριμάσει και μην την πάρετε και πολύ στα σοβαρά.

Με δαίμονες, λυκανθρώπους, βρικόλακες, αγγέλους, διαβόλους και "τριβόλους" στην φαρέτρα του, το "Supernatural" είναι ο πιο pop μπαμπούλας της εποχής μας. Μια χαρά περνάς και πραγματικά μερικές φορές σε τρομάζει για τα καλά. Δοκιμάστε το.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ     **1/2

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ :  Νεανικό και λάτρεις του υπερφυσικού.

">

Προφήτης ( UN PROPHETE ) Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία ( 2009 )

CAST

Tahar Rahim, Niels Arestrup, Adel Bencherif.                      149' color

DIRECTOR                                                                        Δράμα

Jacques Audiard

Ένας δεκαεννιάχρονος αραβικής καταγωγής, εκτίει ποινή φυλάκισης για 6 χρόνια. Την στιγμή που θα μπει στην φυλακή θα είναι σαν κυνηγημένο ζώο, χωρίς φίλους μέσα και συγγενείς έξω από αυτή. Σιγά σιγά θα ανδρωθεί μπαίνοντας στην Κορσικανή μαφία των φυλακών και θα γίνει το υποχείριο του αρχηγού της, Σέζαρ Λουτσιάνι. Ποτέ δεν θα κερδίσει τον σεβασμό τους, αλλά σταδιακά και εκμεταλευόμενος τις άδειες λόγω καλής διαγωγής, θα στήσει ένα δικό του δίκτυο και μέχρι να αποφυλακιστεί θα είναι το καινούργιο αφεντικό.

Η ταινία του Ζακ Οντιάρ είναι ένα δράμα φυλακών, όμως διαφέρει σε πολλά από αντίστοιχες ταινίες. Καταρχάς ρίχνει όλο το ενδιαφέρον στον πρωταγωνιστή του, που είναι πολύ καλός και σηκώνει στις πλάτες του την ταινία. Ο Ταχάρ Ραχίμ είναι μια αποκάλυψη και καταφέρνει να μας πείσει σε όλες τις φάσεις της ιστορίας, από την ώρα που μπαίνει στη "μπουζού" και είναι τελείως απροστάτευτος και φοβισμένος, έως το τέλος που σφύζει από μια υπόγεια, απειλητική δύναμη. Στην ουσία η ταινία είναι μια σπουδή χαρακτήρων. Ο άλλος χαρακτήρας που ξεχωρίζει είναι αυτός του μαφιόζου Κορσικανού αφεντικού, που μέσα από την φυλακή κινεί τα νήματα και είναι η νέμεση του ήρωά μας. Ο Νιλς Αρεστράπ είναι υποδειγματικός και πραγματικά τρομαχτικός, χωρίς να ξεπέφτει σε ευκολίες και μανιερισμούς, με μια πιο υπόγεια ερμηνεία και ελεγχόμενες εξάρσεις.

Υπάρχει κάτι το πραγματικά ενδιαφέρων στην ταινία. Μας δείχνει πως ένας ανύπαρκτος μικροκακοποιός, αντί να συμμορφωθεί μέσα από τις διαδικασίες του συστήματος, γίνεται πιο επικίνδυνος και σκληρός. Στην ουσία καταφέρνει να γυρίσει προς όφελος του όλες τις κακουχίες που περνάει. Δεν υπάρχει βέβαια περίπτωση να μπει στον ίσιο δρόμο. 

Η ταινία κυλάει σαν μυθιστόρημα και μάλιστα έχει κεφάλαια, με τίτλους που πέφτουν στην οθόνη κάθε τόσο. Είναι απίστευτο πόσο μπορεί να διαφέρει μια ταινία με τέτοιο θέμα από δεκάδες άλλες που έχουν γυριστεί. Ο "Προφήτης" δεν διεκδικεί τον τίτλο της καλύτερης από αυτές, αλλά σίγουρα είναι μια τίμια προσπάθεια με καλό αποτέλεσμα. Να υπενθυμίσουμε ότι είχε προταθεί για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, είχε πάρει ειδικό βραβείο στις Κάννες και είχε αποσπάσει  το βραβείο καλύτερου φιλμ στο φεστιβάλ του Λονδίνου.

 Χωρίς μεγάλες εξάρσεις, ο σκηνοθέτης κτίζει την ένταση που σιγά σιγά πλημμυρίζει την οθόνη και συγχρόνως, μέσα από της ματιές, τα λόγια, τις σιωπές και τα όνειρα του πρωταγωνιστή και των χαρακτήρων που τον περιτριγυρίζουν, η ταινία γίνεται κάποιες στιγμές σχεδόν υπαρξιακή. Βλέπουμε άλλωστε έναν φοβερά μοναχικό άνθρωπο, χωρίς μέλλον και ελπίδα, να προσπαθεί να επιβιώσει όπως μπορεί, πολεμώντας τους προσωπικούς του δαίμονες, αλλά και τις δυνάμεις που τον περιτριγυρίζουν. 

Αξίζει να δει κάποιος την ταινία. Δεν είναι καταπληκτική, είναι όμως αρκετά ενδιαφέρουσα, καλογυρισμένη και διαθέτει μια πιο ευαίσθητη ματιά σε ένα σκληρό θέμα. Το θέαμα σε φάσεις μπορεί να είναι σκληρό, ποτέ όμως δεν ξεπερνάει τα όρια, γιατί το κύριο μέλημα του σκηνοθέτη είναι οι χαρακτήρες και όχι ο εντυπωσιασμός. Ασχολείται και με πολιτισμικά θέματα δείχνοντας τις λεπτές ισορροπίες που υπάρχουν στη φυλακή, ανάμεσα στις διαφορετικές φυλετικές ή θρησκευτικές ομάδες. Είναι ρεαλιστική, με καλό σενάριο, ερμηνείες και ρυθμό. Στα πλην της ταινίας είναι το θέμα της, που μπορεί να μην είναι τόσο ενδιαφέρον για όλους και ιδιαίτερα  για μερίδα του γυναικείου πλυθησμού, η μεγάλη διάρκεια, που εν μέρει είναι δικαιολογημένη και μια αίσθηση ματαιότητας που σου μένει μετά την προβολή. Δηλαδή εντάξει, ωραία όλα αυτά......ε και; Τι έγινε; Ωραία τα δείχνει ο σκηνοθέτης αλλά δεν μας λέει κάτι νέο. 

Μην γίνεστε "προφήτες" λοιπόν. Ο κύριος Λάκης σας λέει για τον "Προφήτη": οκ δείτε το, αλλά μην περιμένετε κάτι παραπάνω από δυόμιση ενδιαφέρουσες ώρες. Κάποιες φορές όμως και αυτό είναι υπέρ αρκετό!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΊΑ               ***

ΞΑΝΑΒΛΕΠΕΤΑΙ; Στην κρατική τηλεόραση, μεταμεσονύχτια λόγω αϋπνίας, σε κάνα δυο χρονάκια. 

                                                                                                                                                                                               

ΠΡΟΤΕΙΝΌΜΕΝΟ ΚΟΙΝΌ:      Αντρικό ή μεικτό ευρωπαϊκών κινηματογραφικών προσανατολισμών.

">

">Καλά μην μασάτε με την σύγκριση με τον "Νονό". Για λόγους μάρκετινγκ είναι.